Chłopak namawia dziewczynę na Orlą Perć - tam dopiero są łańcuchy. Patrzę sobie - adidasy. Do tego chmury wyglądają nieciekawie. Zanosi się na deszcz. Wtrącam mimochodem że lepiej byłoby zejść Zawratem. Super łańcuchy a na dole czeka na nich piękny staw. Niezobowiązująca wymiana zdań. Wyprzedzam ich i pędzę na Zawrat.
Na początku łańcuchów zator. Chłopak i trzy dziewczyny. Dziewczyny wiszą na jednym łańcuchu. Czekam może wpadną na jakiś sensowny sposób poruszania się. Nic z tego. Paraliż.
Spokojnie proszę żeby każda z dziewczyn obciążyła po jednym łańcuchu. Mocno chwyć, naciągnij i powoli zsuwaj (unimil sobie życie). Słuchają. Ruszamy.
Dochodzimy do miejsca z szeroką klamrą. Staję obok niej i przepuszczam wchodzącą rodzinkę.(Gdzie oni się pchają? - myślę sobie).
Pochód zamyka młody chłopak. Ma wielkie oczy i zastanawia się dlaczego ta klamra jest tak wysoko. Przykucam i podaję mu rękę. Nie zastanawia się. Kiedy jest już po strachu chce coś powiedzieć.
- Trzymaj się - rzucam na odchodne.
Doganiam moją trzódkę. Jedna z dziewczyn skarży się że starła sobie opuszek na łańcuchach. Boże za co? - powtarzam w myślach. Przy najbliższej sposobności wyprzedzam ich i łapię tempo.
Siedzę nad Czarnym Stawem. Zaczyna kropić. Nadchodzi parka spod Świnicy.
- Dobrze że przez te chmury nie było nic widać na Zawracie - cieszy się dziewczyna.
Deszcz pada już na dobre.
?