Widok Staszelówki całej w kwiatach podniósł mi poziom endorfin pod same chmury. Bardzo lubię tu przyjeżdżać – to “mój dom”. Choć pozostałe nasze stałe kwatery w Krościenku i Novej Lesnej, oraz ich gospodarzy kocham również bezgranicznie – tu jednak przebywam najczęściej.
Pogoda nie zapowiadała się zbyt rewelacyjnie. Całą pulę wspaniałej wykorzystaliśmy w Pieninach.
Przed nami jednak przeszło dwa miesiące na płaszczyznach, więc nie ma czasu czekać na odpowiednie warunki - wybór żaden.
Do dyspozycji tylko cztery dni wycieczkowe, więc - teraz albo wcale.... no i decyzja nie trudna do przewidzenia.
Trudno … jak będzie, tak będzie....
Ten niedzielny wieczór poświęciliśmy w całości naszej gaździnie, która za dwa dni znów musi zgłosić się do szpitala w Krakowie i gazdowanie przejmie na ten czas najstarsza wnuczka od syna – Kasia.
Śliczna dziewczyna, do tego sympatyczna, mądra i uzdolniona plastycznie.
1.
W poniedziałek małżonek nie czuł się w formie, pogoda taka sobie... ciepło ale niebo zaciągnięte dość niskimi chmurami, więc poszłam na spacer do Kościeliskiej sama.
Tam też chmur nie brakowało, ale w okolicy Polany Pisanej weszłam w świat słoneczny z błękitnym niebem …
To nieprawdopodobne …już drugi raz taka sytuacja - tu jest chyba jakaś stała oaza ładnej pogody
....W Zakopanem słońce nie pokazało się nawet na chwilę.
I znów musiałam - jak ostatnio - pokazywać zdjęcia na dowód, że to nie wytwór mojej wyobraźni, spowodowany wielkim pragnieniem zobaczenia gór przed wyjazdem.
2.
3.
Kolorowo i pięknie.
4.
Bardzo chciałam odwiedzić Dolinę Pięciu Stawów, którą ogromnie ostatnio polubiłam. Prognozy były nie najgorsze, ale niestety, dzień nie zapowiadał się ładnie. Niskie chmury... nie wiadomo co się z tego rozwinie.
Na Palenicy mżawka.
Niewielka, ale w dłuższym czasie była szansa, że przemoczy nas równo i dokładnie. Za to dość ciepło. Założyliśmy peleryny i dajemy do góry ….
Turyści wracający stamtąd “pocieszali” nas, że tam nic nie widać – jedna mgła.
Hm... Jezusiniu ...po co my tam leziemy ? …..
Nadzieja – ponoć matka głupich – podpowiadała, żeby się jednak nie załamywać …. zanim dojdziemy chmury się rozejdą... może coś zobaczymy.
No ale morze jest szerokie i głębokie
….. Szczerze mówiąc ja w taką pogodę w żadnym razie nie wybrałabym się na tatrzański szlak, ale szła się z nami moja przemiła koleżanka Hania i tylko dzięki jej zachętom do dalszej wędrówki, nie zawróciłam z połowy drogi
.Mój małżonek – zupełnie nie wiem czemu cały zadowolony w takich przypadkach – stwierdził, że nareszcie mamy taką pogodę jak wszyscy, a nie jak zawsze ... słoneczko i błękicik
.5.
Faktycznie trochę wyżej przestało mżyć, i z poza chmur zaczęły się pokazywać góry.
Tym razem nie sprawdziło się powiedzenie, że kto rano wstaje temu.....
W takiej pogodzie też coś ciekawego można zobaczyć.
Ozdobione kropelkami rosy drzewa ...
6.
Zbocza Wołoszyna wyglądały jakby dym z palącego poszycia wydostawał się spomiędzy drzew. Piękny widok.
7.
8.
9.
Tylko góry jakieś niskie się zrobiły.....
10.
Fajna wycieczka, zakończona jak zwykle sutym obiadem u Haneczki.
Wszystkie nasze wspólne wycieczki kończą się w tym gościnnym góralskim domu
.Ponieważ Hania miała trochę wolnego, postanowiłam spełnić daną obietnicę i zabrać ją w kolejnym dniu na Rohackie Stawy. Trochę pochmurny ranek, ale chmury tym razem jasne i wysokie - nic nie zasłaniały.
Potem się wypogodziło i można było przyjrzeć się wspaniałemu otoczeniu Doliny Rohackiej.
Nad Tatliakowym Stawkiem grasował mały łakomczuch, czekający na jakiś dobry kąsek.
11.
Lustereczko – powiedz nam przecie, kto najpiękniejszy jest na tym świecie ? …
12.
No co za pytanie ? … TATRY oczywiście ! .Hania była zachwycona tą wycieczką.
Pokazałam jej Rohacki Wodospad, ogromny, huczący, z prysznicem bryzy – wspaniały.
13.
Nie ma możliwości ująć go w całości obiektywem z miejsca widokowego..
Tu dolna część wodospadu.
14.
15.
“Kvetnicovy” zakątek żegnał schodzących turystów przy ostatnim stawie....
16.
...a malutka wysepka – jakby chciała powiedzieć - niczym kasjerka w Biedronce - “zapraszamy ponownie”
Przyjdziemy na pewno
.17.
Nad tym maleńkim stawkiem zawsze mamy obowiązkowy przystanek . Jest cudny – taki zielony koraliczek wśród gór.
18.
19.
Potężny Rohacz Ostry oświetlony słońcem góruje nad tą częścią Doliny – w przeciwieństwie do Wołowca, który od tej strony wygląda niepozornie - jak trochę większy pagórek..
20.
Powrotna droga z Zuberca nie pozwala swoimi widokami skupić się nad kierownicą.
21.
22.
Nie ma takiej opcji, żebym tu co najmniej ze dwa razy nie przystanęła i nie zrobiła zdjęć.
23.
24.
25.
26.
Ostatnia wycieczka, którą też obiecałam Hani to przepiękne Tatry Bielskie a konkretnie - Przełęcz pod Kopą Bielską.
Tym razem słonecznie i bardzo ciepło do południa, ale potem trochę jasnych chmur zebrało się nad Tatrami.
Zadnie Koperszady w czerwcu są zachwycające. Nie wiem czy oprócz Kvetnicowych Ogrodów w Dolinie Wielickiej jest jeszcze tak ukwiecone miejsce w Tatrach.
27.
28.
Niesamowicie kolorowe zbocza pachnące ziołami i wilgotną trawą, otoczone pięknym krajobrazem, dają wrażenie pobytu w jakimś rajskim zakątku na tym łez padole.
W takim miejscu człowiek czuje się oderwany od rzeczywistości, wszystko inne staje się nieistotne .
To co w górach kochamy najbardziej to właśnie to poczucie lekkości bytu, jakiegoś zawieszenia w innym wymiarze.
Jest to uczucie niezwykłe i uzależniające. Nic dziwnego, iż tęsknimy za nim i pragniemy go na drugi dzień po powrocie do domu, a często nawet już w drodze powrotnej.
29.
Z Wyżniej Przełęczy pod Kopą Bielską widać było akcję ratunkową przy pomocy helikoptera ZSH – jakiś czeski pechowiec złamał paskudnie nogę przy zejściu z Przełęczy pod Świstówką do Kieżmarskiego Stawu . Tam jest dość ostro w dół a szlak na sporej części pozarywany . Trzeba bardzo uważać w niektórych miejscach.
30.
31.
32.
33.
Takiego skupiska urdzików karpackich nie spotkałam nigdy dotąd. Rosło ich tam mnóstwo.
34.
Widziałam orła cień …... na nawet dwóch
. Krążyły majestatycznie w niższych okolicach Płaczliwej Skały.35.
Na Przełęczy kręciła się samotna kozica. Podchodziła bardzo blisko, ale była czujna. Coś wyjątkowo smakowało jej przy szlakowskazie, bo uparcie tam wracała i zajadała z wielkim apetytem.
36.
Turystów niewiele, więc się zbytnio nie bała. Wszyscy po kolei robili sobie z nią fotki.
37.
Niespiesznie wracaliśmy z powrotem przez Dolinę Zadnich Koperszadów, - bajeczną, całą w kwiatach i specyficznym ich zapachu.
Było pięknie.... marzyła mi się ta wycieczka i udało mi się to marzenie spełnić.
Z planu niestety wypadł nam Wołowiec, czego bardzo żałowałam....
Ale nic to – jutro też jest dzień.
Będzie w pierwszej kolejności następnego pobytu - mam nadzieję
.Ala
.
