mefistofeles pisze:Siergiej Amielin - "Ostatni lot. Spojrzenie z Rosji"
Uporządkowanie nieoficajlnego sledztwa prowadzonego w internecie od pierwszych dni po katastrofie w Smoleńsku, spisane przez smoleńskiego dziennikarza, najbardziej aktywnego uczestnika tamtego sledztwa. Fajne, rzeczowe spojrzenie, bez teorii spiskowych i taniej sensacji, co też rzadko spotykane autor krytycznie traktuje swoje źródła, nawet gdy potwierdzają jego osobiste przypuszczenia.
Przeczytałeś już do końca ? A jeśli tak to jakie Ci wnioski się nasuwają ?
Np. ogólny bałagan jak to u Słowian czy coś innego ?
andy67 pisze:
Przeczytałeś już do końca ? A jeśli tak to jakie Ci wnioski się nasuwają ?
tak. Wnioski takie jak piszesz - bałagan po obu stronach, działanie na zasadzie "jakoś to będzie". Natomiast autor tego nie prawie porusza, nie sądzi praprzyczyn, opisuje bardziej przebieg samej katastrofy, właściwie ostatniej minuty lotu i potencjalne przyczyny takiego rozwoju wypadków. Kluczowe są dwa momenty - 10 km od lotniska oraz gdy II pilot powiedział odchodzimy", czego bez zapisów z rejestratora lotów odtworzyć się nie da. Wiadomo co było potem, mozemy wnioskować. Wygląda jednak na to, że mówienie o"fanfaronadzie" jest krzywdzące, potencjalne błędy załogi sa dość drobne, podobnie jak błedy kontrolerów, dopiero razem to zestawienie mogło doprowadzić do tego co było. Jedno co daje ta ksiązka to powzala uodpornić się na meidalny szum w tej sprawie, na sensacyjne nagłówki zarówno faktu jak i Gazety Polskiej.
Jeśli się boisz, już jesteś niewolnikiem!
Grzegorz Braun
Zawodowy wojskowy, w 39 roku młody porucznik, wspomina jak to było w czasie II wojny. Interesujące i nieźle napisane spojrzenie z drugiej strony, a do tego opisane nie tylko życie na froncie ale i wszystko to co zdarzało się pomiędzy.
Ciekawostka - książki tłumaczone są z czeskiego. Ale mam wrażenie że nie ucierpiały za bardzo w związku z tym.
Właśnie kończę trzeci tom, mają ukazać się jeszcze 3 kolejne i z pewnością je nabędę.
Osiecki, Białoszewski i Latkowski
"Ostatni lot"
Oczywiście o katastrofie smoleńskiej.
Pierwszi dwaj to dziennikarze, trzeci, płk. Robert Latkowski to dowódca tego 36 SPLT w latach 1990-99, osobiście pilotował pierwszego Tupolewa dla pułku w czasie jego przyprowadzania do Polski.
To co oni (a raczej p. Latkowski) pisze o tym co się dzieje/działo w tym pułku a także o zachowaniach i zwyczajach naszych VIP-ów budzi zgrozę a także zdziwienie, że jeszcze większość tych VIP-ów żyje.
Oczywiście ten konkretny wylot w dniu 10 kwietnia był nieprzygotowany i odbył się z naruszeniem kilku nakazów odpowiednich procedur, ale nie ma w tym nic dziwnego, bo jak wynika z książki to tak było w przygniatającej ilości wszystkich wylotów.
Oczywiście można mówić o politycznej odpowiedzialności premiera Tuska a także ministra Klicha, ale nie ich samych - wszystkich bez wyjątków premierów i szefów MON III Rzeczpospolitej - szczególnie tak gdzieś od 2001 roku.
Dość powiedzieć, że zarówno na lot z 7.04 jak i na 10.04 załogę kompletowano niejako z "łapanki" a ten ostatni nigdy w tym składzie razem nie leciał. Co więcej, procedury przewidują, że gdy między jednym a drugim lotem jest przerwa w ekspoatacji samolotu jest dłuższa niż 24 godziny, to powinien być przeprowadzony oblot sprawdzający. Nie było go bo dowództwo 36 SPLT na 24 godziny przed odlotem z 10.04 nie wiedziało jeszcze, że ten lot nastąpi bo nie było takiego zlecenia.
Inny "kwiatek" - procedury przewidują, że dowódca samolotu powinien mieć dostarczone szczegółowe prognozy pogody dla lotniska doclowego i zapasowych. Owszem - prognozy były, ale dla Mińska, Witebska i Moskwy, dla Smoleńska nie. Dostarczono ją prawie w ostatniej minucie, razem z informacją, że nasz JAK ledwie wylądował w Smoleńsku i w dodatku też z naruszeniem procedur i przy ignorowaniu poleceń kontrolerów z Smoleńska (w momencie odlotu, JAK już od 17 minut był w Smoleńsku).
Jestem prawdziwie ciekaw zarówno raportu MAK jak i naszej odpowiedzi. Wydaje mi się, że winne są obydwa rządy - rosyjski, że się zgadzał aby na takim lotnisku-widmie jak Smoleńsk rządowe samoloty lądowały, a polski, że tam nasze samoloty wysyłał.
"Hiszpański smyczek"A.Romano-Lax - w recenzji jest napisane, że jest to książka porównywana z "Cieniem wiatru" Zafona, ja co prawda nie miałam takiego wrażenia, ale "Cień wiatru" czytałam już rok temu więc może powinnam odświeżyć lekturę . Niemniej czytając już pierszą stronę "Hiszpańskiego smyczka" totalnie wyłączyłam się z otoczenia.
"Moje życie na krawędzi" R.Messnera - autobiografia Messnera w rozmowie z reporterem czasopisma"Der Spiegel"T.Hüetlinem. Od czasu przeczytania "Wszystko za Everest"Krakauera i "Wspinaczki"Bukriejewa staram się nie oceniać czy może raczej nie wyciągać zbyt pochopnie wniosków. Z książki - pierwsza żona R.Messnera powiedziała o nim"nie znam nikogo kto by tak bardzo chciał być lubiany i tak mało potrafił w tym celu zrobić". Polubić go nie polubiłam, ale może troszkę zrozumiałam.
Czyli kolejna (chyba ostatnia) odsłona Wallandera. Bohater ma już 60 lat, problemy zdrowotne, zmęczony jest życiem. Mobilizuje się jednak by wyjaśnić pewną historię której początki sięgają kilkadziesiąt lat wstecz. A przy okazji rozlicza się trochę z całym swoim życiem.
Słowem - dla wielbicieli tego cyklu pozycja obowiązkowa. Jeśli jednak ktoś nie zna Wallandera to na początek polecam wcześniejsze części.
@Andy właśnie kończę, świetna chociaż przygnębiająca. Ze swojej strony polecam książki Indridasona, "w bagnie" i "grobowa cisza", świetny klimat kryminału.
"Czasem się leci ładnie, czasem się na dupę spadnie..." (P.Bukartyk)
Jako, że w przeciągu miesiąca stałam się szczęśliwą posiadaczką dwóch kotów, to lektura Kota w stanie czystym Terry'ego Pratchetta przyprawia mnie o ból brzucha za śmiechu. Z książką tą kojarzy mi się pewna opowieść, w której jest wiele prawdy odnośnie tego, czym się różni pies od kota.
Pies myśli sobie: karmią mnie, wyprowadzają na spacer, głaszczą, bawią się ze mną - oni są bogami, muszę ich wielbić.
Kot myśli sobie: karmią mnie, drapią za uchem, bawią się ze mną - taaaak jestem bogiem
tomasz_a pisze:...twoje życie nigdy już nie będzie takie jak przedtem.....
na szczęście mieszkam tylko z jednym, bo drugi został mi bezczelnie odebrany przez rodziców. Dodam jeszcze do tego dwa hodowlane szczury i robi się naprawdę interesująco
ruda pisze:drugi został mi bezczelnie odebrany przez rodziców
a widzisz jak rodzice Cie kochają?
a w temacie:
"Moja wojna" Joe J.Haydeckera.
Zapiski i zdjęcia z sześciu lat w hitlerowskim wermachcie.
Niezwykła relacja wojenna: II wojna światowa oczami niemieckiego antyfaszysty wysłanego na front. Autor (?Proces w Norymberdze?) przymusowo spędził sześć lat, służąc w Wehrmachcie. Walczył we Francji, Polsce, Rosji i w Niemczech, nie wierząc ani przez chwilę Hitlerowi. W książce kreśli z sarkazmem obraz historii daleki od podręcznikowego, opowiadając o frontowej rzeczywistości i zbrodniach narodowego socjalizmu. Całość ilustrowana unikatowymi zdjęciami, wykonanymi przez autora
Zdjęć jest niewiele,ale w końcu to nie album. Samą książke uważam że warto przeczytać, spojrzenie na wojne, faszyzm, z drugiej strony.
ehh nie jestem zbyt dobrą recenzentką
skałojeb do zaspiarza - "ja rzygnę, ale na Everest wejdę, ale Ty za ch... VI.4 nie zrobisz
Carlos Ruis Zafon "Książe mgły"
uwielbiam tego autora i z zachwytem pochłaniam kolejne jego książki.
Tym razem na dwie godziny całkowicie wciągnęła mnie lektura "Księcia mgły". Jak zwykle atmosfera jaka panuje w książce przesycona jest czymś tajemniczym, magicznym i lekko niepokojącym. Historia trójki przyjaciół, których połączyły pewne zdarzenia sprzed lat. Wokół nich zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy, co zaczyna ich skłaniać ku temu, że przeszłość postanowiła o sobie przypomnieć.
Poleca. Świetny relaks na taki jesienno - zimowy wieczór.
Annalisa Coppolara-Nowell "Jak żyć po włosku"
Włochy mnie zauroczyły dwa lata temu i od tamtego czasu bardzo chcę tam wrócić. Gościłam u siebie wiele osób z tego słonecznego kraju i powiem szczerze, że zawsze zazdrościłam im tego luzu, radości, ogólnie pojętego chill outu.
Książka "Jak żyć po włosku" jest małym kompendium wiedzy na temat Italii. Wyjaśnia różne aspekty włoskiego życia zaczynając od kwestii tego, dlaczego ludzie do 30-40tego roku życia (a czasami i starsi) nadal mieszkają z rodzicami, po kwestie kultury, sztuki i codziennego życia. W książce można znaleźć przepisy na typowe włoskie potrawy oraz dowiedzieć się, czemu Włosi są tacy a nie inni.
Ja przy lekturze tej książki przeniosłam się duchem do słonecznej Italii, dzięki czemu ta jesień za oknem nie jest taka przerażająca
A'popos- czytam obecnie książkę pt. "Co kraj to obyczaj. Hiszpania" M. Meaney'a - taki mini przewodnik po tym kraju, kulturze, obyczajach, mentalności i historii ludzi tam mieszkających.
------------------------------------------
"Bedzie wcioł to mnie ku sobie zabiere..."
. Niemniej czytając już pierszą stronę "Hiszpańskiego smyczka" totalnie wyłączyłam się z otoczenia.
