Czwartek przywitał nas bury i raczej zapowiadał powtórkę z rozrywki więc uciekłyśmy do sąsiadów za pogodą. Tam na własnej skórze mogłyśmy się przekonać o regularnym kursowaniu słowackich środków likomocji, o którym to można było tyle się naczytać na forum. Kochani wszystko co napisaliście to szczera prawda! Oni tam faktycznie jeżdżą jak im się podoba.Asia pamiętasz rozkład SAD w Smokowcu? Hehe. No ale i do nas uśmiechnęło się szczęście i upchnęłyśmy się do kompletnie zapchanej ale jakże nowoczesnej elektriczki. Celem naszym miało być wejście na Rysy i zejście po stronie polskiej ale przy panującej pogodzie postanowiłyśmy zobaczyć Szczyrbskie i Popradzkie jeziora po drodze zahaczając o Symboliczny Cmentarz . W tym miejscu cenna rada dla posiadaczy aparatów na baterie -paluszki. Ludzie ceny baterii w Popradzkim Schronisku przewyższają ceny za zborze! Jedyne czego Słowakiom nie można zarzucić to złe gotowanie. Kapustowa była tu równie pyszna jak w Terince i w Zbójnickim Schronisku. Nie omijajcie też bokiem w drodze powrotnej Symbolicznego Cmentarza bo jest wart obejrzenia. Te tabliczki z napisami na skałach są przepiękne i uzmysławiają człowiekowi, że z górami nie ma żartów ...
W piątek z rana dopadłyśmy do okna , aby stwierdzić jaka jest pogoda. Okazało się ,że zapowiada się patelnia więc wyparowałyśmy z łóżek aby zdążyć na pierwszy autobus do Polany Palenicy. 9 kilometrowej asfaltowej trasy do Moka nie będę Wam opisywać bo pewnie każdy z Was zna ten ból. Na dworze słoneczko ale już mroźne powietrze. W schronisku podsłyszałam, że na szlaku mogą być oblodzenia- no nie, czyżby znowu miało mi się nie udać? Na Przełecz Pod Chłopkiem coś mnie niosło na skrzydłach. Może dlatego, że jak byłam w lipcu to odpuściłam to wejście? Asia tym razem pozwoliła mi iść pierwszej a po pewnym czasie poszukała sobie miłe towarzystwo wiec z czystym sercem mogłam pędzić na szczyt. Widoczki po drodze-bajka! Rysy z Kazalnicy wydają się w zasięgu ręki. Sam szlak też jest bardzo urozmaicony, po drodze były kozice (niestety nie mogłam ich wytropić tak się kamuflowały w skałach).Z Miegusza oderwał się też mały odłamek skały-ciekawy efekt głosowy. Końcówka podejścia już miejscami po lodzie, trzeba było się skupić, szczególnie dużo nerwów kosztowało(jak się potem okazało nie tylko nas) jedno mało ciekawe miejsce. Po dotarciu na przełęcz najlepsza z możliwych nagród-wsapniałe widoki. Hińczowe Stawy są cudne, widać było szlak na Koprowy i ludzi na nim. Sam Chłopek też fajny, z dołu prawie niewidoczny a u góry kawał chłopa
.Widoki na naszą stronę też przepyszne, kto był ten wie, kto nie był musi koniecznie tam pójść. Szlak jest moim zdaniem dużo ciekawszy jak na Rysy! Podczas zejścia byliśmy świadkami kryzysu dziewczyny, która podchodziła do góry. Właśnie w tym wspomnianym już przeze mnie i mało ciekawym miejscu na lodzie poślizgnęła się lekko i już za Boga nie chciała oderwać się od skały. Żal nam było jej ogromnie, każdy próbował pomóc jak umiał. W końcu jakiś starszy pan skutecznie ją zagadał, odwrócił jej uwagę od lodu, ktoś poczęstował ją batonem czekoladowym i zaczęła się uśmiechać i pomaleńku schodzić. Ufff nie było za wesoło. Taki kryzys może każdego z nas spotkać, najtrudniej jest wtedy zapanować nad dygotającymi nogami i rękami.Całą drogę do Palenicy przegadaliśmy z nowo poznanymi kolegami o forum i górach.
Podczas ostatniego dnia pobytu postanowiłyśmy mroźne powietrze powdychać w Dolinie Kościeliskiej. Tam też po raz pierwszy w cudnej pogodzie zobaczyłam Smreczyński Staw i wiecie co, chciałabym tam kiedyś spędzić romantyczny zachód słońca z kimś bliskim....Upss-rozmarzyłam się. To był jeden z lepszych wyjazdów w Tatry jakie udało mi się mieć. Długo zostanie w mojej pamięci z różnych względów...
i wyruszyliśmy z Cyrhli do Murowańca. W schronisku jakiś tam Knorr i dalej na szlak. Kierunek Krzyżne. Pogoda była wyśmienita. Ciepło (wiatr chwilami wkurzał 
), słoneczko świeciło 
. Do Doliny Pańszczycy szlak w bardzo dobrym stanie 
, ale dosyć szybko zorientowaliśmy się o co chodzi. Jednak każdy z nas po kilka razy wpadł jedną nogą w śnieg. Wszystko jednak kończyło się szczęśliwie. Na samej przełęczy wiatr był bardzo silny. Szybko zeszliśmy - raptem 2-3 metry na stronę Piątki i od razu poczuliśmy się jak u..... "babci w Ciechocinku" 
