nie dajesz rady, to schodzimy! Albo schodzisz sam, sama. Nikogo nie wolno ciągnąc na siłę!
"Schodzimy razem" -OK
"Schodzisz sam"-
"Nikogo nie wolno ciągnąć na siłę" - zgadzam się w 100%
asekuracja na orlej???
Teoretycznie nawet taka osoba (jaką opisujesz) nie powinna schodzić sama,bo skoro sobie nie radzi do góry,to coś jest nie tak i należałoby założyć,że podczas schodzenia może też mieć problemy.Najważniejsze to wycofać się w odpowiednim czasie,a nie jak już nie ma wyjścia i trzeba Topr wołać.grumblers pisze:miałem na myśli osoby dorosłe i przy zdrowych zmysłach
Domyślam się jednak,że masz na myśli wycofanie się kogoś zdrowego,w normalnym,łatwym terenie,gdzie reszta grupy wie,iż ta osoba wróci bezpiecznie na kwaterę.
Mam dylemat jednak,bo o ile nie puściłabym takiej osoby samotnie -wolałabym zawrócić z nią,o tyle sama jakoś nigdy nie mogłam zrozumieć,dlaczego reszta grupy się burzyła,jak chciałam sama iść na Wrota Chałubińskiego,czy zejść z trasy na Przełęcz Pod Kopą Kondracką w lutym.
...może z tych powodów właśnie bardzo lubię samotne wyjazdy w góry
-
Andrzej Krystoszyk
-
- Posty: 1165
- Rejestracja: pn 17 maja, 2004
- Lokalizacja: Pułtusk
Iw, chyba namierzyliśmy tego samego faceta. Kilka lat temu najmłodsza latorośl wyciągnęła mnie na Giewont/ za karę wypadło zmoknąć/ i przez Piekło schodził facet z dwójką dzieciaków poprzywiązywanych na sznurkach jak na jakichś smyczach. Wtedy mogli mieć około czterech , pięciu i około sześciu , siedmiu, więc to pewnie ci sami. Dzieciątka już wtedy wyglądały na "uszczęśliwione". Facet chyba postanowił pójść na całość.Pewnie niedługo zobaczymy go na Rysach.
Ciąganie dzieci w góry na siłe to jakaś paranoja.
Wracając do asekuracji na Orlej. Dla mnie najważniejsze jest tych kilka rzeczy:
- pewne chwytanie się skał i pewne stawianie stóp
- pewne chwytanie się łańcuchów, klamr czy drabinek (skoro trzyma się łańcuch to nie ma sensu się jeszcze do niego przypinać, no chyba, że takie przypinanie to element psychologiczny
- upewnienie się czy ubezpieczenia są dobrze zamocowane
- buty z odpowiednia podeszwą nie ślizgającą się na skale
Wracając do asekuracji na Orlej. Dla mnie najważniejsze jest tych kilka rzeczy:
- pewne chwytanie się skał i pewne stawianie stóp
- pewne chwytanie się łańcuchów, klamr czy drabinek (skoro trzyma się łańcuch to nie ma sensu się jeszcze do niego przypinać, no chyba, że takie przypinanie to element psychologiczny
- upewnienie się czy ubezpieczenia są dobrze zamocowane
- buty z odpowiednia podeszwą nie ślizgającą się na skale
to ja w tym temacie zadam swoje laickie pytanko
Poniewaz jeszcze nie bylo mi dane nawet widziec lancuchow itp. - co musze wiedziec przed wejsciem na szlak z lancuchami? czy sa to po prostu normalne lancuchy ktorych mam sie trzymac, czy sa jakies "kruczki"? bo czytam tu o jakims przypinaniu sie itp. to mi sie kojarzy z jakas wspinaczka po scianie pionowej Odnosnie slow tomka.l sile do trzymania lancuchow mam, buty tez niezle, upewnic sie czy sa dobrze zamontowane - w takich sytuacjach zawsze lepiej sprawdzic 2 razy . O kondycję i lęki sie nie boje (no moze troszke 
, ale pierwszy tydzien w tatrach planuje poswiecic na "rozruch" i stopniowac sobie trudnosci).
Poniewaz jeszcze nie bylo mi dane nawet widziec lancuchow itp. - co musze wiedziec przed wejsciem na szlak z lancuchami? czy sa to po prostu normalne lancuchy ktorych mam sie trzymac, czy sa jakies "kruczki"?
bo czytam tu o jakims przypinaniu sie itp. to mi sie kojarzy z jakas wspinaczka po scianie pionowej Odnosnie slow tomka.l sile do trzymania lancuchow mam, buty tez niezle, upewnic sie czy sa dobrze zamontowane - w takich sytuacjach zawsze lepiej sprawdzic 2 razy . O kondycję i lęki sie nie boje (no moze troszke , ale pierwszy tydzien w tatrach planuje poswiecic na "rozruch" i stopniowac sobie trudnosci).
Pamiętam gdy kiedyś (jeszcze w XX wieku) przysłuchiwałem się rozmowie starszych turystów na naszej kwaterze (Antałówka). Co chwila padały słowa "byliśmy na łańcuchach", "...a tam same łańcuchy", "...ktoś się trzymał łańcucha", "korki na łańcuchach"... Miałem na koncie dopiero szlak na Gubałówkę oraz dwukrotne złojenie Doliny Białego. Przez wiele dni byłem przekonany, że oni rozmawiali o "łańuchach górskich" w sensie pasm szczytów - przez myśl mi nie przeszło, że chodzi typowe, metalowe, oczkowe "liny asekuracyjne". Kiedy już załapałem o co chodzi, strasznie się bałem tych łańcuchów, hehe...
O,widzisz...to stwierdzenie pasuje jak ta lala do mojego tematu o górskich "gafach",bo o takie właśnie "potyczki początkującego" pytałam tworząc tamten wątekMariusz pisze:Przez wiele dni byłem przekonany, że oni rozmawiali o "łańuchach górskich" w sensie pasm szczytów - przez myśl mi nie przeszło, że chodzi typowe, metalowe, oczkowe "liny asekuracyjne".
Nie wiem, czy to zaliczyć do gaf... ale moje pierwsze zetknięcie z łańcuchami miało miejsce na podejściu na Zawrat w czasie wycieczki z liceum. Przy pierwszym łańcuchu nasz matematyk krótko objaśnił jak tego używać i niby OK. A ja patrze że wcale tak trudno nie jest, skały można się złapać... No to mrugam do kumpla, który też po górach chodził, i mówie do niego, że może spróbujemy bez pomocy łancuchów 
Daleko nie zaszliśmy... dostaliśmy niezły ochrzan i tyle tego było.
ale moje pierwsze zetknięcie z łańcuchami miało miejsce na podejściu na Zawrat w czasie wycieczki z liceum. Przy pierwszym łańcuchu nasz matematyk krótko objaśnił jak tego używać i niby OK. A ja patrze że wcale tak trudno nie jest, skały można się złapać... No to mrugam do kumpla, który też po górach chodził, i mówie do niego, że może spróbujemy bez pomocy łancuchów Daleko nie zaszliśmy... dostaliśmy niezły ochrzan i tyle tego było.
Uważam, że przygodę z łańcuchami najlepiej zacząć od "zdobycia" Giewontu. Będąc pierwszy raz w górach, NIECHĘTNIE!!!!! wybrałam się na spacer z mężem, który na siłą wyciągnał mnie do Zakopanego (myślałam sobie: góry jak góry, wszystko jedno czy na pocztówce czy na żywo). I tak szliśmy i szliśmy i nagle "wielka góra". I zakochałam się od pierwszego wejrzenia, w górach oczywiście, żeby ktoś nie pomyślał że w mężu!!!Haha 
. Weszłam i zakochałam się jeszcze bardziej, w łańcuchach także. Ale na początku byłam zestrachana 
Dlaczego o tym piszę? Dlatego, bo uważam, że wejście na Szpiglasa od Piątki jest bardziej lajtowe od Giewontu. Takie jest moje zdanie. Może dlatego że, to była moja pierwsza wielka przygoda w górach. Może jak na pierwszy raz było za dużo emocji: śliskie skały, dość strome podejście.
pozdrawiam
I zakochałam się od pierwszego wejrzenia, w górach oczywiście, żeby ktoś nie pomyślał że w mężu!!!Haha . Weszłam i zakochałam się jeszcze bardziej, w łańcuchach także. Ale na początku byłam zestrachana Dlaczego o tym piszę? Dlatego, bo uważam, że wejście na Szpiglasa od Piątki jest bardziej lajtowe od Giewontu. Takie jest moje zdanie. Może dlatego że, to była moja pierwsza wielka przygoda w górach. Może jak na pierwszy raz było za dużo emocji: śliskie skały, dość strome podejście.
pozdrawiam
ja mysle,ze z tym Giewontem to kiepski pomysł.Łańcuchów tam nie za wiele, ale ludzi aż za nadto.Jesli zapoznawanie z łancuchami ma odbywać się w formie przepychanki to odpuszczam.Zasady których się tam w ogóle nie przestrzega , kilka osób wisi na łańcuchu nie bacząc na siebie.
największa "łańcuchostrada" to chyba Ryski,ale tam nie polecam sie zapoznawać z łańcuchami
największa "łańcuchostrada" to chyba Ryski,ale tam nie polecam sie zapoznawać z łańcuchami
Wąwóz Kraków jest świetny. Zwłascza, jak byłem stonką zimową (bez raków i czekana) i szedłem w środku lutego Ale i tak był całkiem fajnie, a śnieg był na tyle miękki, że łańcuchy się nawet dało odkryć.(nie szliśmy przez Jamę, bo mam klajstrofobię Ale latem lekko, łatwo i przyjemnie - polecam. (też jedna z moich pierwzsych łańcuchowych tras - chyba nawet pierwsza, po niej zasmakowałem Wysokich Taterków). I wejście do Jaskini Raptawickiej - jak jest mokro, to też może się zrobić nieprzyjemnie. Nie wspominając już o zejściu z Małołączniaka Kobylarzowym Żlebem (fajna zjeżdżalnia )
Ale i tak był całkiem fajnie, a śnieg był na tyle miękki, że łańcuchy się nawet dało odkryć.(nie szliśmy przez Jamę, bo mam klajstrofobię Ale latem lekko, łatwo i przyjemnie - polecam. (też jedna z moich pierwzsych łańcuchowych tras - chyba nawet pierwsza, po niej zasmakowałem Wysokich Taterków). I wejście do Jaskini Raptawickiej - jak jest mokro, to też może się zrobić nieprzyjemnie. Nie wspominając już o zejściu z Małołączniaka Kobylarzowym Żlebem (fajna zjeżdżalnia )