Ustawa z dnia .... o korzystaniu z nieruchomości do celów związanych z narciarstwem
Art. 1. Ustawa określa zasady korzystania z cudzej nieruchomości na potrzeby związane organizacją wyciągów i tras narciarskich.
Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1). Cudzej nieruchomości, należy przez to rozumieć nieruchomość lub jej część będącą własnością innej osoby niż prowadzący lub zamierzający prowadzić wyciąg narciarski albo posiadającą nie uregulowany stan prawny,
2). Wyciągu narciarskiego, należy przez to rozumieć: wyciąg naziemny, wyciąg krzesełkowy, kolej linową, oraz kolej szynową.
Art. 3.
1. Właściciel lub samoistny posiadacz nieruchomości, który prowadzi lub zamierza prowadzić działalność w zakresie organizacji wyciągu narciarskiego może żądać ustanowienia na cudzej, sąsiedniej nieruchomości odpowiednio służebności gruntowej lub osobistej, zwanej dalej prawem śniegu, w zakresie:
a) prawa swobodnego przejazdu po pokrywie śnieżnej, niezależnie od tego czy jest ona wynikiem naturalnych opadów, czy też sztucznego zaśnieżania, przez osoby korzystających z wyciągu narciarskiego,
b) możliwości posadowienia i dostępu do urządzeń technicznych koniecznych do funkcjonowania wyciągu, oraz zaśnieżania, oświetlenia i zabezpieczenia trasy narciarskiej,
c) prowadzenia wyciągu narciarskiego w tym wytyczania i przygotowywania trasy, oraz sztucznego zaśnieżania.
2. Prawo śniegu winno zostać przeprowadzone z uwzględnieniem jak najmniejszych obciążeń gruntów, na których ma zostać ustanowione, a także uwzględniać interes gospodarczy obu stron.
Art. 4. Wynagrodzenie za ustanowienie prawa śniegu strony ustalają w umowie.
Art. 5.
1. W wypadku braku porozumienia co do zawarcia umowy osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 może żądać ustanowienia prawa śniegu przez sąd, który określi również zakres i warunki służebności.
2. Ustanowienie prawa śniegu przez sąd może nastąpić jedynie w wypadku, gdy korzystanie z nieruchomości służebnej jest konieczne z uwagi na ukształtowanie terenu i warunki techniczne w tym ciągłość i bezpieczeństwo trasy narciarskiej.
3. Wynagrodzenie za ustanowienie prawa śniegu ustalone w trybie określonym w ust. 1 winno być wyższe niż wysokość szkód materialnych, jakie mogą powstać w związku z jego wykonywaniem, oraz odpowiadać cenie rynkowej, jaką można by uzyskać w wypadku dzierżawy danej części nieruchomości służebnej na okres zalegania pokrywy śnieżnej.
4. W wypadku gdyby wysokość szkód faktycznie wyrządzonych w związku z wykonywaniem prawa śniegu przekroczyła wynagrodzenie ustalone przez Sąd, właściciel nieruchomości służebnej może dochodzić wyrównania szkody.
5.Wysokość wynagrodzenia ustalonego przez Sąd może zostać zmieniona po zakończeniu każdego sezonu narciarskiego w zależności od rozmiaru faktycznie wyrządzonych szkód.
6. Postępowanie, o którym mowa w ust. 1 i 4 winno zostać zakończone w pierwszej instancji w ciągu 3 miesięcy a w drugiej instancji w ciągu 30 dni od momentu jego rozpoczęcia.
Art. 6. W wypadku gdy nieruchomość, na której może być ustanowione prawo śniegu posiada nieuregulowany stan prawny, albo brak jest decyzji wszystkich współwłaścicieli lub zastępującego ją orzeczenia Sądu, albo też porozumienie z nimi napotyka na trudne do przezwyciężenia przeszkody sąd właściwy dla rozpatrzenia sprawy, na wniosek uprawnionego do żądania ustanowienia prawa śniegu, ustala kuratora do reprezentowania właścicieli w postępowaniu sądowym.
Art.7 Do prawa śniegu stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące służebności.
Art. 8. Ustawa wchodzi w życie w terminie 14 dni od ogłoszenia.
Moim skromnym zdaniem Ustawa wymaga poprawek a w szczegółności:
- wiodącej roli Samorządu przy tworzeniu terenów;
- ustalenia, że właściciele terenów mają pierwszeństwo przy tworzeniu spółek inwestujących w teren, np. przez wniesienie aportem do kapitału spółki np. dziesięcioletnią wartość opłaty za korzystanie z terenu
