W moim przypadku to byłaby na pewno brawura. W ogóle pójście w góry byłoby w moim przypadku bardzo ryzykowne. Usatysfkacjonowany?
P.S. Mówię w 100% poważnie
Czy i kiedy można ryzykować?
kwantyfikacja - ilościowe ujmowanie zjawisk ekonomicznych.
Etym. - śrdw.łac. quantificare 'czynić wielkim' i łac. quantitas 'ilość' od quantum 'ile'; -ficare od łac. facere, zob. fakcja / Kopaliński/
Myślę ,że przesadzasz ,myślę ,że wiem ,o co Ci chodzi ,owszem ,każdy Polak to znakomity kierowca ,ale jak ochłoniesz i przeczytasz,co napisałem (i postarasz się zrozumieć) ,to ani słowa nie ma tam o Twioich wadach ,zaletach ani umiejętnościach ,więc wyskakujesz jak Filip z konopii.
Co do tego ,co pisałem o sobie - broniłem tezy o płynnosci definicji brawury ,ale jeśli ubodło Cię to ,że jeżdzżę ostro ,to trudno - nigdzie za to nie napisałem ,że jestem dobrym kierowcą ,choć to prawda i nie mam zamiaru rżnąć fałszywego skromnisia. Nigdzie też nie napisałem ,że ktokolwiek jest złym kierowcą.
Ochłoń chłopie i przeczytaj uważnie cały wątek
Etym. - śrdw.łac. quantificare 'czynić wielkim' i łac. quantitas 'ilość' od quantum 'ile'; -ficare od łac. facere, zob. fakcja / Kopaliński/
Myślę ,że przesadzasz ,myślę ,że wiem ,o co Ci chodzi ,owszem ,każdy Polak to znakomity kierowca ,ale jak ochłoniesz i przeczytasz,co napisałem (i postarasz się zrozumieć) ,to ani słowa nie ma tam o Twioich wadach ,zaletach ani umiejętnościach ,więc wyskakujesz jak Filip z konopii.
Co do tego ,co pisałem o sobie - broniłem tezy o płynnosci definicji brawury ,ale jeśli ubodło Cię to ,że jeżdzżę ostro ,to trudno - nigdzie za to nie napisałem ,że jestem dobrym kierowcą ,choć to prawda i nie mam zamiaru rżnąć fałszywego skromnisia. Nigdzie też nie napisałem ,że ktokolwiek jest złym kierowcą.
Ochłoń chłopie i przeczytaj uważnie cały wątek
Ostatnio zmieniony śr 19 lip, 2006 przez dagomar, łącznie zmieniany 1 raz.
Izabela napisała:A był taki przypadek? Jakoś nie kojarzę.
marcyś napisał:W kilku miejscach akcja typu: krew mrożąca w żyłach....pozostawiam bez komentarza...
marcyś napisał:Może trochę dziegciu wtrącę, ale jak gdzieś obok jest temat w rodzaju "ile tych wypadków w Tatrach", to warto przypomnieć, że wiele z nich jest związanych z "poślizgiem" na płacie śniegu... Niestety ten fragment relacji o zejściu Kulczakiem nie wskazuje na to, że byliście bardzo świadomi tego niebezpieczeństwa; tym razem wszystko się skończyło dobrze - tym razem... Jednak myślę, że warto kronikę wypadków poczytać, bo co roku to się powtarza.
A poza tym to wam jednak zazdroszczę wyjazdu
alien napisał:Chodzi mi nie o to, że nie spodziewaliście się śniegu, tylko o zachowanie na płatach - te zjazdy i tę Twoją przygodę przy poworocie na szlak
Hannibal napisał:relacja rzeczywiscie bardzo zywa
ale odnioslem podobne wrazenie co marcys
widac, swietnie sie bawiliscie (i to bylo slychac w sluchawce), ale ta gleba rarutki...
przynajmniej z opisu wynika, ze moglo byc niewesolo
wiem wiem HANNI... nie pisze tego też jakoś uszczypliwie. Sama bylam przerażona przez chwile tak naprawdę. Takich lekcji sie nie zapomina. Ale co tam. WIO do przoduMoże to czegoś nauczy Rarutkę.
RARUTKA_GOLDI napisał(a):
(...) a czasem zbierasz konkretne lekcje (mój upadek) (...)
A lekcja została odrobiona?
Sylwester napisał:
Mylę się?niech się kręci ... patrzę w koło, analizuję, podejmuję decyzje, jeśli idę na ryzyko jest to mój wybór i co ?
Zaraz otworzę nowy temat ... zobaczymy kto i co napisze ...
-
RARUTKA_GOLDI
-
- Posty: 489
- Rejestracja: pn 28 lis, 2005
I tak ,i nie
Odczuwanie strachu jest normą ,odczuwa go prawie każdy (są możliwe stany ducha ,jak mówi historia ,gdy człowiek strachu nie odczuwa)
Natomiast moment pojawienia się strachu jest bardzo płynny ,bo jest osobniczy (jedni boją się wcześniej ,inni później),od posiadania ,lub nie - fobii ,zależy też od umiejętności ,w końcu (na co się wkurzałeś u mnie) ,zależy od poziomu indywidualnego optymizmu.
Nie wkładaj mi w usta twierdzeń o tym ,jakoby tylko mięczaki nie odczuwają strachu.W końcu zajarzyłem ,o co Ci biega - ja strach odczuwam rzeczywiście rzadko nie dlatego ,ze ,jak sądzisz,jestem macho ,tylko po prostu wierzę głęboko w swój fart i mój poziom optymizmu nie pozwala się bać . Poza tym nie wpadam w panikę - zawsze i w każdej sytuacji szukam rozwiązania ,ale stres jest jak najbardziej. Tak chciałbym to nazwać - raczej stresem niż strachem.
Odczuwanie strachu jest normą ,odczuwa go prawie każdy (są możliwe stany ducha ,jak mówi historia ,gdy człowiek strachu nie odczuwa)
Natomiast moment pojawienia się strachu jest bardzo płynny ,bo jest osobniczy (jedni boją się wcześniej ,inni później),od posiadania ,lub nie - fobii ,zależy też od umiejętności ,w końcu (na co się wkurzałeś u mnie) ,zależy od poziomu indywidualnego optymizmu.
Nie wkładaj mi w usta twierdzeń o tym ,jakoby tylko mięczaki nie odczuwają strachu.W końcu zajarzyłem ,o co Ci biega - ja strach odczuwam rzeczywiście rzadko nie dlatego ,ze ,jak sądzisz,jestem macho ,tylko po prostu wierzę głęboko w swój fart i mój poziom optymizmu nie pozwala się bać . Poza tym nie wpadam w panikę - zawsze i w każdej sytuacji szukam rozwiązania ,ale stres jest jak najbardziej. Tak chciałbym to nazwać - raczej stresem niż strachem.
Powiadasz, że głęboko wierzysz w swój fart, tak? Wiara podobno czyni cuda, ale nie traktuj tego dosłownie, bo możesz się nieźle na tym przejachać.dagomar pisze: (...) ja strach odczuwam rzeczywiście rzadko nie dlatego ,ze ,jak sądzisz,jestem macho ,tylko po prostu wierzę głęboko w swój fart i mój poziom optymizmu nie pozwala się bać . (...)
Hannibal pisze:Ale można doświadczyć takich rzeczy w życiu, że za nic nie będzie się miało ochoty jakoś szczególnie zaryzykować. Nawet we względnie młodym wieku.
Hannibal pisze:albo te twoje doświadczenia są mało traumatyczne, albo straciłeś po części instynkt samozachowawczy
rozumiem, że piszesz to wszystko na podstawie Twoich własnych obserwacji lub przygód życiowych, może podzielisz się z nami tymi swoimi doświadczeniamiHannibal pisze:Powiadasz, że głęboko wierzysz w swój fart, tak? Wiara podobno czyni cuda, ale nie traktuj tego dosłownie, bo możesz się nieźle na tym przejachać
Ja na pytanie iść czy nie iść zawsze mówię sobie iśc. Wolę zrealizować plan wycieczki (który w trakcie bardzo często się poszerza lub zmienia) i wracać późną nocą niż nie zrealizować. Pogorszenie warunków atmosferycznych nigdy nie jest wystarczającym powodem do wycofania się (wyjątek : wycieczki graniowe w Tatrach Wysokich) a na wycieczki pokroju Lodowy czy coś (góra I'ki) zawsze ani metra liny i nigdy przenigdy przewodnika. Nigdy w życiu nie miałem złamanej nogi, skręconej kostki, wybitego palca, nie rozbiłęm sobie kolana, łokcia. Najgorsza rzecz jaka mnie spotkała w górach to złąmanie paznokcia. W górach potrzeba ODROBINY ryzykanctwa i brawury, ale do rozsądnego stopnia. Muszę się przyznać, że raz w życiu się cofnąłem w Tatrach > podczas wycieczki na Hrubą Turnię, w tym takim krytycznym miejscu. Miałem tak wyślizgane buty wtedy, że musiałbym przechodzić to na bosaka, a skała była tam raczej ostra więc sobie podarowałem. Miałem wyrzuty sumienia i kaca moralnego 3 tygodnie.
