przeżyłem burzę na Granatach ,to było niesamowite ,jak z horroru ,pioruny w postaci takich dziwno-metalicznych dżwięków rezonujących skał w upiornych sinych rozbłyskach rozświetlających mrok chmury i głucha lepka cisza tejże chmury wygłuszająca wszelkie inne dźwięki ,nie słychać nawet swoich kroków.Do tego te stojące włosy ,świecące końce kijków wpychanych pośpiesznie do środka plecaka i porażająca myśl - czy w dół był tam jeszcze jakiś łańcuch ,czy może nie?
Nie wyobrażam sobie ,by ktoś mógł z czystym sumieniem powiedzieć ,że taką byrzę na grani przeżył i że to dalej lubi.
Ja w każdym razie bałem się ,jak niewiele razy w życiu ,bo człowiek jest w sytuacji rosyjskiej ruletki - nic od niego nie zależy. Czy dzielny ,czy potrafi wisieć godzinę na jednej ręce ,czy ma 30 lat górskiego doświadczenia ,to i tak jest bezbronny i może się tylko modlić.
A przed schroniskiem ,no cóż ,jak najbardziej ,o ,taka burza jest wspaniała ,i jeszcze ta typowo ludzka myśl - ja zdążyłem ,a ci zarozumialcy ,spotkani na szlaku ,co to wiedzieli lepiej ,to dopiero muszą się bać teraz...
Mieliśmy rozbite namioty nad jeziorkiem, tak jakby nad Czarnym Stawem pod Rysami. Niby pioruny uderzały po okolicznych szczytach, ale świadomość, że w promieniu kilkudziesięciu metrów namiot jest najwyższym obiektem nie dodawała otuchy 
) to całkiem bezpiecznie czuję się w ich trakcie w tatrzańskim wysokim lesie. Lubię także spędzać burze na ławce przed schroniskiem, delektując się wyładowaniami. A już najprzyjemniej jest obserwować jak burza się zbliża, sinobure chmury na horyzoncie, coraz bliżej, coraz ciemiej, coraz większy wiatr, a za plecami słoneczko. Ładnie wyglądają na tle burzowych chmur stada białych gołębi...
...broń Boże na wierchy.... 
) 
