Odpowiedzialność czy samowolka w grupie?
I co, dlugo wytrzymales w Starolesnej na przodzie? Faceci co robia Biala Wode w 2.50 niewazne w ktora strone nie wpadaja w klasyfikacje "najslabszy kondycyjnie" 
Poza tym oznajmiam, ze faktycznie balismy sie zgubic Dresika, bo jako jedyny mial kijki, co podbijalo nam punktacje za profesjonalizm wyposazenia w lansowaniu sie 
Poza tym oznajmiam, ze faktycznie balismy sie zgubic Dresika, bo jako jedyny mial kijki, co podbijalo nam punktacje za profesjonalizm wyposazenia w lansowaniu sie 
Będzie powód żeby wrócić 
Ale została opisana.Iwona pisze:bo nas tam nie było
To nie ma nic do rzeczy. Grupa to Grupa.Iwona pisze: Znam odrobinkę styl w jakm Mariusz chodzi po górach
W opisywanej przez Mariusza sytuacji - to nie nastąpiło, a powinno.Iwona pisze:raczej bym o tym powiedziała
Nie dramatyzuję.Iwona pisze:Czesiek nie dramatyzuj
Czesiek pisze:Podkreślam - takie jest MOJE zdanie
Tiaaa,inna sytuacja tu na forum też była opisana i urosła do rangi....szkoda gadać.Czesiek pisze:Ale została opisana.
Ma Czesiu,porozmawiaj z Mariuszem,może Ci opowie w jaki sposób wędrują po Tatrach z PawłemCzesiek pisze:To nie ma nic do rzeczy. Grupa to Grupa.
powinno,ale zrobić to powinien ten,który później pobłądził (sorrki,nie pamiętam imienia) Wogóle to nie powinien schodzić na rozwidleniu szlaków,tym bardziej,że za sobą miał jeszcze jedną osobę. Nie chodzi już nawet o jakieś niebezpieczeństwo,ale po co ktoś z tyłu ma się zastanawiać którędy poszła reszta...Czesiek pisze:W opisywanej przez Mariusza sytuacji - to nie nastąpiło, a powinno.
. Ojej... poszli, trochę się pogubili, ale każdy wrócił cały i zdrowy, więc nie ma co dalej tego rozpatrywać 
@Czesiek:
Masz prawo dowolnie mnie krytykować, jednak pomijasz jedną istotną kwestię, którą ktoś już poruszył w tym wątku: jeśli grupa się wstępnie umówi, że chodzi swobodnie i nikt się nikogo kurczowo nie trzyma za rękę, to przecież nie ma sensu "na siłę matkować". Nasza grupa nie wyjechała RAZEM na wędrówki górskie. Ja dołączyłem w ostatniej chwili i byłem pewien, że będę wędrować sam. Potem się jednak układało, że plany nam się schodziły - i bardzo dobrze. "Liderem" grupy wyjazdowej był Paweł - jako osoba, która dobrze zna Tatry i zabiera w nie swoich przyjaciół.
Troszkę zimnej wody Panie i Panowie.
Dno tatrzańskiej doliny w lato, to nie lodowiec pod Marmoladą, a nasza grupa to nie była rodzina z dzieckiem, ale doświadczeni ludzie (no może prócz Jarka), którzy złazili pół Ukrainy i wybierają się do Nepalu.
Masz prawo dowolnie mnie krytykować, jednak pomijasz jedną istotną kwestię, którą ktoś już poruszył w tym wątku: jeśli grupa się wstępnie umówi, że chodzi swobodnie i nikt się nikogo kurczowo nie trzyma za rękę, to przecież nie ma sensu "na siłę matkować". Nasza grupa nie wyjechała RAZEM na wędrówki górskie. Ja dołączyłem w ostatniej chwili i byłem pewien, że będę wędrować sam. Potem się jednak układało, że plany nam się schodziły - i bardzo dobrze. "Liderem" grupy wyjazdowej był Paweł - jako osoba, która dobrze zna Tatry i zabiera w nie swoich przyjaciół.
Troszkę zimnej wody Panie i Panowie.
Dno tatrzańskiej doliny w lato, to nie lodowiec pod Marmoladą, a nasza grupa to nie była rodzina z dzieckiem, ale doświadczeni ludzie (no może prócz Jarka), którzy złazili pół Ukrainy i wybierają się do Nepalu.
Ciekawe w czym doswiadczeni ci ludzie, jesli zaden nie wzial czolowki/latarki. I o jakiej swobodzie mowa, jesli zdecydowaliscie sie czekac na zgube po nocy? Jakim cudem "lider" pozwolil na utrate kontaktu z grupa, przez co najmniej doswiadczony z uczestnikow stal sie nagle zamykajacym zespol i to bez kontaktu wzrokowego? Troche schizofreniczne te tlumaczenia. Na wszelki wypadek powtarzam - mnie nic do tego. Martwi mnie tylko, ze ktos zaczynajacy przygode z gorami to przeczyta i pomysli sobie, ze jesli wprawieni turysci tak moga, to jemu tez wolno.
Dodam też swoje 3 grosze do tej dyskusji.
Chodzenie grupą oczywiście rządzi się swoimi prawami. Przyjemnie jest usiąść razem przy schroniskowym stole czy przy ognisku, miło jest czuć się bezpiecznie mogąc liczyć na wparcie innych, ale trzeba też dać coś od siebie i być gotowym do udzielenia pomocy jeśli ktoś jej potrzebuje (nie można mylić zaplanowanych wyjazdów grupowych z wycieczką szkolną).
Dla mnie chodzenie grupą zawsze wiązało się z braniem współodpowiedzialności za współuczestników wyjazdu. Nie ukrywam, że preferuję wypady dwuosobowe, które dają większe możliwości dopasowania się, obcowania z przyrodą, planowania tras i podejmowania decyzji. W grupie wieloosobowej, szczególnie jeśli się trafi kilku „przewodników stada”, o takie decyzje znacznie trudniej (maszyna składająca się z wielu trybów ma dużo większe szanse zepsucia się niż konstrukcja prosta).
Przyznam się, że moje grupowe chodzenie skończyło się za czasów studenckich, ale dobrze pamiętam, że takie zasady nas obowiązywały.
Co do relacji pana M., od której to wszystko się zaczęło, jedyne co miałbym do zarzucenia takiej grupie(?), to popełnienie dwa razy pod rząd tego samego błędu...
Chodzenie grupą oczywiście rządzi się swoimi prawami. Przyjemnie jest usiąść razem przy schroniskowym stole czy przy ognisku, miło jest czuć się bezpiecznie mogąc liczyć na wparcie innych, ale trzeba też dać coś od siebie i być gotowym do udzielenia pomocy jeśli ktoś jej potrzebuje (nie można mylić zaplanowanych wyjazdów grupowych z wycieczką szkolną).
Dla mnie chodzenie grupą zawsze wiązało się z braniem współodpowiedzialności za współuczestników wyjazdu. Nie ukrywam, że preferuję wypady dwuosobowe, które dają większe możliwości dopasowania się, obcowania z przyrodą, planowania tras i podejmowania decyzji. W grupie wieloosobowej, szczególnie jeśli się trafi kilku „przewodników stada”, o takie decyzje znacznie trudniej (maszyna składająca się z wielu trybów ma dużo większe szanse zepsucia się niż konstrukcja prosta).
Przyznam się, że moje grupowe chodzenie skończyło się za czasów studenckich, ale dobrze pamiętam, że takie zasady nas obowiązywały.
Co do relacji pana M., od której to wszystko się zaczęło, jedyne co miałbym do zarzucenia takiej grupie(?), to popełnienie dwa razy pod rząd tego samego błędu...
nie chcę być złym prorokiem, ale to co opisałeś dobrze nie wróży ich "grupie"...Mariusz pisze:i wybierają się do Nepalu
Owszem - jednak sytuacja w jakiej się znaleźliście powinna zmienić Wasze zachowania.Mariusz pisze: jeśli grupa się wstępnie umówi
Dobrze napisałeś - : "Liderem"Mariusz pisze:"Liderem" grupy wyjazdowej był Paweł
tomtom pisze:mnie nic do tego
Mnie też. Skoro temat został poruszony, wyrażam swoją opinię.
W niczym. Kompletne żółtodzioby górskie, każdy jeden włącznie ze mną.tomtom pisze:Ciekawe w czym doswiadczeni ci ludzie, jesli zaden nie wzial czolowki/latarki.
Swoboda - przynajmniej w moim przypadku - nie wyklucza chęci pomocy w sytuacjach problematycznych.tomtom pisze:I o jakiej swobodzie mowa, jesli zdecydowaliscie sie czekac na zgube po nocy?
Trochę tu pomieszałeś. Przede wszystkim tymczasowo sklecona "grupa" składała się z 2 osób względnie obeznanych z Tatrami (choć jak wykazałeś powyżej, to tylko pozory) oraz 2 osób obeznanych z górami ogólnie (inne pasma), ale będących dopiero po raz drugi w Tatrach.tomtom pisze: Jakim cudem "lider" pozwolil na utrate kontaktu z grupa, przez co najmniej doswiadczony z uczestnikow stal sie nagle zamykajacym zespol i to bez kontaktu wzrokowego?
Osoba dość dobrze obeznana z Tatrami zamykała "pochód", jednak ze względu na kontuzję stopy nie mogła iść zbyt szybko. "Zguba" nabrała sporego tempa i oddaliła się od tegoż "opiekuna". Ja natomiast szedłem przodem z drugim z "mniej obeznanych" osobników.
Widać mam schizofreniczną naturę.tomtom pisze:Troche schizofreniczne te tlumaczenia.
To prawda. Dwukrotne niezabranie latarki było dwukrotnym błędem z MOJEJ strony (gdyż tylko ja zabrałem latarkę z domu).AdiK pisze:to popełnienie dwa razy pod rząd tego samego błędu...
Sytuacja zrobila sie problematyczna w momencie, kiedy Pawel nie byl w stanie nadazyc za Jarkiem - juz wtedy jedynym rozsadnym wyjsciem bylo zebranie sie do kupy i trzymanie razem. Zostawienie kontuzjowanego przez "zgube", ktora potem jeszcze pomylila szlaki zostawiam bez komentarza.
Zadziwia mnie Twoje wyluzowanie i totalna dezynwoltura, jakbys zupelnie ignorowal fakt, ze to sa gory. Ze w ciagu kwadransa warunki moga sie zmienic tak, iz nie znajdziesz schroniska w Pieciu Stawach chocbys mial do niego dziesiec minut spacerkiem, a schodzenie w dol Roztoka moze sie skonczyc co najmniej zawracaniem gitary ratownikom.
Zadziwia mnie Twoje wyluzowanie i totalna dezynwoltura, jakbys zupelnie ignorowal fakt, ze to sa gory. Ze w ciagu kwadransa warunki moga sie zmienic tak, iz nie znajdziesz schroniska w Pieciu Stawach chocbys mial do niego dziesiec minut spacerkiem, a schodzenie w dol Roztoka moze sie skonczyc co najmniej zawracaniem gitary ratownikom.
Tak też się stało, kiedy tylko zorientowaliśmy się, że są kłopoty z kontuzją stopy naszego przyjaciela. Niestety zagubienie się nastąpiło chwilę wcześniej.tomtom pisze:Sytuacja zrobila sie problematyczna w momencie, kiedy Pawel nie byl w stanie nadazyc za Jarkiem - juz wtedy jedynym rozsadnym wyjsciem bylo zebranie sie do kupy i trzymanie razem.
Na szczęście oceniasz mnie po pozorach, ale to zrozumiałe, bo mnie nie znasz. "Lekceważenie", jako opis mojego stosunku do niebezpieczeństw w Tatrach to słowo rzucone na wyrost i kiepsko oddające rzeczywistość. Na bazie zamieszczonej na tym forum relacji, mogłeś jednak tak właśnie sobie o mnie pomyśleć - rozumiem to.tomtom pisze:Zadziwia mnie Twoje wyluzowanie i totalna dezynwoltura
Qurde, a przecież prababcia mi powtarzała: "zastanów się dwa razy, zanim napiszesz relacje w wyjazdu".
Luzak i dezynwoltur z lekkimi objawami schizofrenii
Mariusz