hmm..ja tez mam lęk wysokosc a po górach spaceruje od niedawna-moja pierwsza wycieczka Świnica nie zdawalismy sobie sprawy ze ten szlak tak wyglada a zeby bylo lepiej to mam jeszcze lek przestrzeni najgorzej bylo na gorze mialam ochote zadzwonic po TOPR ale poradzilam sobie i bylam bardzo dumna z siebie i mysle ze mozna poradzic sobie z lekiem wysokosci.Mam pytanko:chcialabym sie wybrac na Rysy i tak sie zastanawiam czy Świnica jest trudniejsza??bo jesli tak to moge isc bez wahania a jesli nie to trzeba to przemyslec..bardzo prosze o odpowiedz!!
Trudności są podobne ,choć wysiłek większy (no i większą rolę odgrywają warunki pogodowe ,n.p. teraz na pewno część szlaku na Rysy jest pod lodem i młodym śniegiem). Też zależy ,czy szłaś na Świnicę stosunkowo łatwym wejściem od Świnickiej Przeł. ,czy trudniejszym wariantem od Zawratu
Moim zdaniem lęk wysokości jest specyficzną przypadłością podobną np. do klaustrofobii i nie należy go mylić ze zwykłym strachem przed wysokością.Boi się każdy, lecz ten strach (instynktowny zresztą) jest do racjonalnego opanowania. Lęk wysokości natomiast pojawia się nie tylko w eksponowanych miejscach, wystarczy wysokość 2m by sparaliżować nieszczęśnika.
Sęk w tym, że tego strachu się trochę można pozbyć, a lęku wysokości niekoniecznie. Ale każdy boi się trochę w inny sposób i w innym stopniu - mi np. lęk całkowicie wyparowuje, kiedy ogę się złapać łańcucha. Wtedy - nie ma problemu. Ale np. na Koziej, na dole gdzie treba przejść z półeczki na półeczkę i nie ma wygodnego chwytu, to już się trochę pobałem. Ale z drugiej strony... Na Chłopka w ogóle się nie bałem, a łańcuchów tam nie ma śladu, tylko dwie klamry. To jednak zależy od konkretnego miejsca.
Roman, nie miales na mysli leku przestrzeni? Bo to wlasnie jest cos jak klaustrofobia tylko dokladnie odwrotnie, a lek wysokosci zdaje sie jest inna jednostka chorobowa.
Do Megi: ja równiez mam lęk wysokosci - byłem na obu szczytach i nieporównanie bardziej kręci sie w głowie na Rysach. Wybierz sie tam w ładną pogodę bo lęk wysokosci poteguje ( przynajmniej ja tak odczuwam) silny wiatr, deszcz i w ogóle cała taka ponura atmosfera przepaści i przewalajacych sie nad szczytami chmur.
dzieki za rady..chyba jeszcze wybiore się na jakiś łatwiejszy szczyt...prawdę powiedziawszy to ja wolę jak nie ma łańcuchów-to one chyba najgorzej na mnie działają...zwiększają poczucie zagrożenia...jak na nie patrze to uświadamiam sobie że to nie jest najbardziej bezpieczne miejsce na świecie;) ja myślę,że prawie każdy się trochę boi kiedy jest na trudnym szlaku ale lęk wysokości ma to do siebie że czasami trudno go pokonać i miałam takie chwile że najchętniej usiadłabym i się nie ruszała z miejsca...pytanie do Arka byłej na Orlej????
nie byłem, tzn. byłem na odcinku swinica - zawrat ale zszedłem do 5tki - było juz za pozno na kontynuacje - ale bardzo kusiło. Jak sie uda to pojade we wrzesniu.
Tomtom - podałem klaustrofobię jako przykład, wiem że istnieje przypadłośc odwrotna., zwie się agorafobia - lęk przed otwartymi przestrzeniami: http://pl.wikipedia.org/wiki/Agorafobia
Ale nie nazywa się to lęk przestrzeni, który raczej potocznie utożsamia się z lękiem wysokości.
Jeśli ktoś wszedł na Rysy to na pewno nie ma lęku wysokości tylko, jeśli tak twierdzi, odczuwa zwykły strach. A strach każdy może odczuwać i opanowywać inaczej.
Tomtom słusznie zauważył ,że czym innym jest lęk wysokości ,który występuje u niewielu osób i chyba wymaga jakiegoś leczenia ,a czym innym jest lęk przestrzeni ,który u jednych występuje pod postacią ekscytującego dreszczyka emocji ,a u innych paraliżującego bezwładu mięśni i który daje się u tych drugich opanować poprzez ćwiczenia. Mam przykład mojej żony ,która kilkanaście lat temu ,podczas pierwszego pobytu bała się spojrzeć ze Świnicy w dół ,ba ,bała się nawet przyjąć na szczycie postawę wyprostowaną ,a teraz robi 3 Kopy wariantem ściśle granią i Czerwoną Ławkę żlebem. U mnie natomiast przestrzeń wciąga hipnotycznie ,lubię mieć dużo luftu i czuć to "coś" ,chyba dobrze ,że nie chodzę sam ,bo pewnie bym źle skończył
Tomtom słusznie zauważył ,że czym innym jest lęk wysokości ,który występuje u niewielu osób i chyba wymaga jakiegoś leczenia ,a czym innym jest lęk przestrzeni ,który u jednych występuje pod postacią ekscytującego dreszczyka emocji ,a u innych paraliżującego bezwładu mięśni i który daje się u tych drugich opanować poprzez ćwiczenia.
A gdzieżeś to wyczytał u Tomtona? Bo ja wyczytałem tyle:
Roman, nie miales na mysli leku przestrzeni? Bo to wlasnie jest cos jak klaustrofobia tylko dokladnie odwrotnie, a lek wysokosci zdaje sie jest inna jednostka chorobowa.
Mimo tych 25 osób na jedno miejsce ,mnie psychologia nie rajcuje ,lęk to lęk ,strach to strach a co to przestrzeń każdy widzi, moze coś tam skompilowałem ale jakie to ma znzczenie wobec Gór , tragizmu życia ,rozterek duszy zamkniętej na równinie i tego Forum....
lek wysokosci masz wtedy, kiedy boisz sie podejsc do luftu, a przestrzeni, kiedy masz chec skoczyc
- mnie ta kwalifikacja przydała sie osobiście - juz wiem jak się nazywa to co mi dolega, i to dość często....Co w tej mierze Pani psycholg by poradziła?
dagomar - wręcz odwrotnie - perfekcyjnie uprościłeś, moim zdaniem - czywiście
dagomar pisze: U mnie natomiast przestrzeń wciąga hipnotycznie ,lubię mieć dużo luftu i czuć to "coś" ,chyba dobrze ,że nie chodzę sam ,bo pewnie bym źle skończył
O, to ja mam cos podobnego! Tylko, że często chodzę sam i zapewne dlatego kiedyś źle skończę.
Tak naprawdę jakie to ma znaczenia jak to się nazywa (nie jesteśmy przecież na zajęciach z psychologii ). Przecież każdy kto chodzi po górach wie o co chodzi. Czy ktoś to nazwie lękiem wysokości czy strachem przed wysokością nie ma dla mnie żadnego znaczenia i tak wiem o co mu chodzi
Każdy wie jaki to lęk, jeśli jeździ w góry Ja mam takie coś w pierwszym dniu, przez chwile... Ale potem wszystko mija i gdy widzę ukochane łańcuchy i klamry, to skaczę jak kozica! Tak mi się to podoba Najlepsze momenty w górach dla mnie! A tak do tego strachu... to miałam 9 lat i poszłam na Świnice od strony Kasprowego. I tam było takie jedno miejsce, gdzie trzeba było się podciągnąć... A ja wtedy malutka, chudziutka nie mogłam dać rady. Ręce mi się ze strachu spociły... wisiałam tak na tym łancuchu (wiadomo przy mokrych dłoniach zaczęłam się ześlizgiwać). Ojojojjjj miałam dużego stracha . Tak tutaj dużo było o Kozim i Koziej Przeł.... Hm... mój ulubiony szlak )
to chyba mam lęk przestrzeni..jak byłam na Świnicy to naprawdę mialam ochote skoczyc...wogole siedzialm i trzymalam się skał-wstyd przyznac ale mialam łzy w oczach i myslalam sobie: Boze wez mnie stad...ale potem bylo ok grunt to się nie dac!!!!!!
nie zdawalismy sobie sprawy ze ten szlak tak wyglada a zeby bylo lepiej to mam jeszcze lek przestrzeni 
najgorzej bylo na gorze mialam ochote zadzwonic po TOPR 
ale poradzilam sobie i bylam bardzo dumna z siebie 
