i zauwazylem jedno - im bardziej one sie boja, placza i nie chca isc dalej - tym bardziej ja jestem przerazony cala sytuacja
Tatry a lęk wysokości
...a może one tak specjalnie? Z kobietami to nigdy nie wiadomo czego właściwie chcą...Alien pisze:im bardziej one sie boja, placza i nie chca isc dalej
nno może nie z wszystkimi...
Ostatnio zmieniony czw 30 cze, 2005 przez AdiK, łącznie zmieniany 1 raz.
biedny ten niedoszły jej facetAlien pisze:ze gdybym byl jej facetem to by mnie zabila golymi rekoma, za to ze ja tam wzialem
...przecież chyba szła sama,nikt jej pod muszką tam nie wciągał na siłę? hehehe
no,no Panie AdiK,bo się pogniewamyAdiK pisze:Z kobietami to nigdy nie wiadomo czego właściwie chcą...
Ranking miejsc problematycznych dla osób z lękiem wysokości:
http://www.tatry.info/przewodnik/fobia.html
i "pierwsza pomoc":
http://www.e-gory.pl/egory_new/16_bezp_ ... okosci.php
http://www.tatry.info/przewodnik/fobia.html
i "pierwsza pomoc":
http://www.e-gory.pl/egory_new/16_bezp_ ... okosci.php
Pierwszą pomoc warto "uwidocznić" na forum ku pamięci 
Objawy:
przeraźliwy strach, który może doprowadzić do nagłej utraty przytomności;
zawroty głowy, utrata równowagi;
przylgnięcie do drzewa, skały, drugiej osoby;
zwykle osoba sama przyznaje, że się boi.
Pierwsza pomoc:
wyprowadzić bojącego się z newralgicznego miejsca;
skierować wzrok na ścianę lub bezpośrednio ku ziemi;
skierować myśli w stronę innych problemów;
kłaść się z pozycji horyzontalnej na brzuchu;
nie patrzeć równocześnie ku dolinom i ekspozycjom;
asekurować poszkodowanego liną nawet w łatwym terenie (pozytywne działania na psychikę poszkodowanego);
unikać reakcji paniki;
nie wywierać brutalnego nacisku na dotkniętego lękiem wysokości, ale działać łagodną perswazją, spokojnie i przekonywująco;
spojrzenie do góry kierować tylko po ścianie, nigdy w kierunku chmur i nieba.
Objawy:
przeraźliwy strach, który może doprowadzić do nagłej utraty przytomności;
zawroty głowy, utrata równowagi;
przylgnięcie do drzewa, skały, drugiej osoby;
zwykle osoba sama przyznaje, że się boi.
Pierwsza pomoc:
wyprowadzić bojącego się z newralgicznego miejsca;
skierować wzrok na ścianę lub bezpośrednio ku ziemi;
skierować myśli w stronę innych problemów;
kłaść się z pozycji horyzontalnej na brzuchu;
nie patrzeć równocześnie ku dolinom i ekspozycjom;
asekurować poszkodowanego liną nawet w łatwym terenie (pozytywne działania na psychikę poszkodowanego);
unikać reakcji paniki;
nie wywierać brutalnego nacisku na dotkniętego lękiem wysokości, ale działać łagodną perswazją, spokojnie i przekonywująco;
spojrzenie do góry kierować tylko po ścianie, nigdy w kierunku chmur i nieba.
Dopiero zaczynam chodzić po górach i bardzo zaciekawił mnie ten link. Niestety z poważniejszych partii to byłem teraz tylko na giewoncie i ostatnio na kasprowym, który nie wywarł na mnie większego wrażenia. W której grupie umieścilibyście giewont w tym rankingu bo może być on dla mnie przydatny do planowania następnych tras, a nie mam zbytniego punktu odniesieniaAdiK pisze:Ranking miejsc problematycznych dla osób z lękiem wysokości:
http://www.tatry.info/przewodnik/fobia.html
Naprawdę trudno mi umieścić Giewont w tym zestawieniu. Jak próbuję go podciągnąć do którejś z grup, to zaczynam mieć wątpliwości przekładam do innej i znów pojawiają się znaki zapytania...
Najczęściej przewinął mi się w grupie tych „średnio trudnych”, więc niech tam pozostanie, choć podkreślam, że to jest wyłącznie moja interpretacja.
Wydaje mi się, że odczucie lęku nie musi być spowodowane wyłącznie ekspozycją. Tłok na szlaku, presja szybszego wchodzenia czy schodzenia, gdy ktoś depcze nam po piętach albo szarpie koniec łańcucha, którego nie wypuściliśmy jeszcze z dłoni, może łatwo spotęgować odczucie lęku!
Pamiętam, jak kiedyś na Kościelcu uzbierała się spora grupka ludzi, i choć nie mam lęku przestrzeni to mały tłok, który się zrobił na wierzchołku wywoływał we mnie dziwne odczucia...
Najczęściej przewinął mi się w grupie tych „średnio trudnych”, więc niech tam pozostanie, choć podkreślam, że to jest wyłącznie moja interpretacja.
Wydaje mi się, że odczucie lęku nie musi być spowodowane wyłącznie ekspozycją. Tłok na szlaku, presja szybszego wchodzenia czy schodzenia, gdy ktoś depcze nam po piętach albo szarpie koniec łańcucha, którego nie wypuściliśmy jeszcze z dłoni, może łatwo spotęgować odczucie lęku!
Pamiętam, jak kiedyś na Kościelcu uzbierała się spora grupka ludzi, i choć nie mam lęku przestrzeni to mały tłok, który się zrobił na wierzchołku wywoływał we mnie dziwne odczucia...
no i teraz ciągle się zastanawiam,co to będzie w Dolomitach 
Witam forumowiczów. W ubiegłym tygodniu dopadł mnie lęk wysokości (nie wiedziałem że az taki mam i troche popsuło mi to wycieczke w Tatry). Pierwszy dzien to była wycieczka na Giewont - na górze mrowie ludzi - wejściem schodzą ludzie bo zejście zakorkował ktos przestraszony. Koszmar. Po około godzinie wlazłem na szczyt i panorama dosłownie uderzyła - trzymałem sie krzyża i podziwiałem ludzi stojacych przy krawedzi. No nic... nastepna wycieczka była OK - Kasprowy na piechote - przełęcz Karb (nie wchodziłem na Koscielec bo straszna mgła była). No i 3 wycieczka -Rysy. Az pod sam szczyt szło mi się bardzo przyjemnie (tzn. byłem strasznie zmordowany ale za to jakie widoczki). I dopiero na grani prowadzacej na sam szczyt dopadło mnie - jakies kołatanie serca -trzesące sie nogi (nikt tego raczej nie widział). Wiało wtedy tak okropnie ze myslałem ze pozabiera tych wszystkich ludzi ze szczytu i z tej wąskiej i niebezpiecznej grani. Spieprzałem na dół chyba szybciej niz Nyka napisał. Nawet zdjecia chaotyczne wyszły.
Dopiero 4 wycieczka (Kasprowy kolejką- Świnica- Zawrat - 5tka - Świstówka - M.Oko) była bez tak paralizujacego leku chociaz "momenty" były.
Wnioski - wszyscy będący poraz pierwszy w Tatrach powinni stopniowac ekspozycje - ja ten banał złamałem no i było nieprzyjemnie. Po prostu tyle lat nie mogłem sie tam wybrać ze po przyjezdzie po prostu rzuciłem się na te góry.
Teraz tęsknie i jeszcze na jesień chcę wrócić - oczywiscie na OP i w piękne Tatry Zachodnie (byłem tam tylko w dolinach w dniach "odpoczynku").
Dopiero 4 wycieczka (Kasprowy kolejką- Świnica- Zawrat - 5tka - Świstówka - M.Oko) była bez tak paralizujacego leku chociaz "momenty" były.
Wnioski - wszyscy będący poraz pierwszy w Tatrach powinni stopniowac ekspozycje - ja ten banał złamałem no i było nieprzyjemnie. Po prostu tyle lat nie mogłem sie tam wybrać ze po przyjezdzie po prostu rzuciłem się na te góry.
Teraz tęsknie i jeszcze na jesień chcę wrócić - oczywiscie na OP i w piękne Tatry Zachodnie (byłem tam tylko w dolinach w dniach "odpoczynku").
Witaj Arek
Pozdrawiam
Hmmm,wiesz..troszkę mnie przestraszyłeś,bo moim zdaniem,jeśli masz takie problemy z lękiem wysokości-przestrzeni,to nie powinieneś wybierać się sam na eksponowane miejsca.Nigdy nie wiesz,jak może zareagować Twój organizm,może Cię dosłownie sparaliżować ze strachu-wiem,bo widziałam taki przypadek. Nie chcę Cię straszyć-broń Boże,raczej radzę,żebyś próbował zapanować nad tym "strachem" w towarzystwie znajomej-bliskiej osoby i tak,jak napisałeś-stopniowo.Arek pisze:I dopiero na grani prowadzacej na sam szczyt dopadło mnie - jakies kołatanie serca -trzesące sie nogi (nikt tego raczej nie widział).
Pozdrawiam