Niekończąca się...

[krzymul]

zbyt wiele nie straciłeś

jak to ? , a pozdrowienia i Żabiego Konia, to pryszcz ?

starzeję się

tiaaa...

[Aleksandra]

Ponieważ dziś nad ranem wróciłam ponownie z gór, zgodnie z obietnicą ciąg dalszy relacji następuje

Kończąc wątek wyjazdu sierpniowego, sobota była dniem bardzo pochmurnym, więc nie pozostało nic innego jak:

Niedziela była dniem powrotu z poczuciem, że wyjazd był za krótki i zbyt mało satysfakcjonujący. Dlatego też, gdy we wtorek rano zadzwonił telefon, a z nim propozycja kursu skałkowego, poczekałam aż wyschną wyprane rzeczy w góry i spakowałam się ponownie.
W środę jechałam już pociągiem w stronę Krakowa z myślą "Ola-zwariowałaś". 600km pokonane dwa dni wcześniej w stronę domu, cieszyły teraz jeszcze bardziej. Poczucie że oddalając się z Torunia, zbliżam się i tak w stronę domu, tylko tego duchowego nastrajała tak optymistycznie że czas spędzony w PKP upłynął naprawdę szybko.
O 22 czekał na mnie przyjaciel w Nowym Targu, a już o 8 rano dnia następnego ćwiczyłam dzielnie na Przełomie Białki na Okrągłej Skałce.

Te kilka dni również minęło w zastraszającym tempie, więc zanim się obejrzałam znów witałam się z Toruniem. Tym razem z przekonaniem, że już więcej w tym sezonie chyba się nie uda zrobić. Koszty, czas i możliwości zostały wyczerpane prawie do dna, jednak niespokojny duch nie pozwalał na pogodzenie się z tym stanem.

I nie pozwolił.
Oglądane przeze mnie prognozy wrześniowe i popołudnia spędzone na GATO, podsycały we mnie na tyle poczucie, że muszę jechać, że nie pozostało nic innego jak namówić kogoś kto będzie miał ochotę powzdychać na szczytach i spakować plecak.

Tak więc obrazkowy ciąg dalszy niekończącej się ochoty na góry:

W sobotę pogoda kaprysiła, więc podreptaliśmy pod Mnicha popatrzeć na wspinające się zespoły. Niestety deszcz i zimno, nie zachęcały do większych chęci, niżeli porozglądanie się w okolicach dolinki za Mnichem. Natomiast w niedzielę z racji równie niepewnej zapowiadanej pogody zadecydowaliśmy o przejażdżce do Słowackiego Raju na Suchą Belę. Pogoda okazała się jednak łaskawa, a Sucha Bela, okazała się bardzo suchą (W Tatrach poziom wody jest aktualnie naprawdę niski.)
1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

[Janek]

a Sucha Bela, okazała się bardzo suchą

A ja trafiłem na baaaaaaaaaaaaaaardzo mokrą. Następnego dnia musiałem kupić nowe buty. Stare, dość "historyczne" nie wytrzymały - puściły tylne szwy. A takie były "zasłużone"...

[Aleksandra]

Poniedziałek był dniem Czerwonej Ławki. Wczesna pobudka, około godziny 5 spowodowała że jadąc w stronę Starego Smokowca, mieliśmy okazję podziwiać budzące się do życia góry:
11.

12.


Następnie elektriczka, w której podjęłam życiową decyzje, że jeśli będzie trzeba to i zostanę żebraczką, zbierającą na wyjazdy w góry
13.


Niebieskim szlakiem podziwiając Wodospady Zimnej Wody szybkim krokiem skierowaliśmy się do skrzyżowania się szlaków, po drodze mijając najstarszy budynek schroniskowy w Tatrach(1865r.), w którym aktualnie znajduje się muzeum:
14.


Potem to już tylko w górę, omijając schronisko Zamkovskiego i kierując się Doliną Zimnej Wody docieramy do Teryho Chata:
15.

16.

17.

18.

19.



CDN...

[Aleksandra]

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

[Aleksandra]

To był naprawdę udany dzień. Mimo rozczarowania trudnością Priečne sedlo, widoki wynagradzały, a temperatura pozwalała nawet na opalanie się w skałach przez jakiś czas po zejściu z przełęczy. Słowacy porównują Czerwoną Ławkę do Orlej Perci- moim zdaniem niesłusznie. Pozostał więc niedosyt, a wtorek miał być dniem powrotu.
Wieczorem spotkaliśmy się ze znajomymi, którzy tego dnia zdobywali Gerlach. Dzięki bardzo sympatycznej rozmowie postanowiliśmy zostać dzień dłużej, a plany dnia następnego okazały się ambitne

We wtorek rano więc, zamiast pakować się, ruszyliśmy w stronę Palenicy, ciesząc się, że ten ostatni dzień, który ma nam przysporzyć wiele radości.

29.


30.


31.


Jeden z najpiękniejszych szlaków w Tatrach, delikatnie przepuszczał słońce przez swoje skalne spiętrzenia. Po dotarciu na przełęcz swoje kroki skierowaliśmy na lewo i po 20 minutach naszym oczom ukazały się oto takie widoki:

32.


33.


34.


35.


36.


37.


38.


Cel został osiągnięty. My spełnieni i szczęśliwi wieczorem mogliśmy wsiąść do auta i ruszyć w stronę Torunia... ale... może w październiku znów spakuję plecak i przedłużę niekończącą się przygodę...

A.

[tommer91]

Mimo rozczarowania trudnością Priečne sedlo, widoki wynagradzały, a temperatura pozwalała nawet na opalanie się w skałach przez jakiś czas po zejściu z przełęczy. Słowacy porównują Czerwoną Ławkę do Orlej Perci- moim zdaniem niesłusznie.

Kumpel wręcz mówił, że grań Banówka - Smutne Sedlo jest trudniejsza. Bardzo fajny wypad miałaś.

[Agaar]

Olka, sporo działasz w tym roku. Tak trzymaj!
Domagam się krótkiej relacji i kilku zdjęć z kursu wspinaczkowego.

[Aleksandra]

Olka, sporo działasz w tym roku. Tak trzymaj!
Domagam się krótkiej relacji i kilku zdjęć z kursu wspinaczkowego.

Muszę połączyć wyższe wykształcenie z wyższymi górami. Dlatego też robię wszystko co mogę by to uczcić w prawidłowy sposób

Relacja jak najbardziej-zdjęć brak z prostego powodu Nie miałam jak trzymać aparatu mocując się ze ścianami. Mam może ze dwa zdjęcia, skał i mojego instruktora.
Ale nic straconego, lada chwila będzie znów okazja na ujęcia

jak to ? , a pozdrowienia i Żabiego Konia, to pryszcz ?

Masz rację krzymul- wybaczysz mi?

A ja trafiłem na baaaaaaaaaaaaaaardzo mokrą. Następnego dnia musiałem kupić nowe buty. Stare, dość "historyczne" nie wytrzymały - puściły tylne szwy. A takie były "zasłużone"...

Niestety po ostatnich przygodach, moje również podziękowały za współpracę i czas na poszukiwania nowych przyjaciółek na nogi

Kumpel wręcz mówił, że grań Banówka - Smutne Sedlo jest trudniejsza. Bardzo fajny wypad miałaś.

Nie miałam okazji. Ale to dobry powód żeby się tam przejść

[Zakochani w Tatrach]

Następnie elektriczka, w której podjęłam życiową decyzje, że jeśli będzie trzeba to i zostanę żebraczką, zbierającą na wyjazdy w góry

Widzę, że Cię ta narkotyczna magia gór złapała na całego.

Jak ktoś wpadnie i pokocha góry, to potem nie ma zmiłuj....

Domagają się swojej porcji - dość kosztownego uwielbienia - bezwzględnie....czy to z kieszeni studenta, czy emeryta....gotowych do największch wyrzeczeń, żeby tylko być jak najczęściej blisko nich, obcować z ich majestatem, oddychać ich powietrzem.

Wiem coś na ten temat .



Widzę, że hasałaś tu i tam - mieszkałaś w Zakopanem czy na Słowacji ?

[świster]

Po dotarciu na przełęcz swoje kroki skierowaliśmy na lewo i po 20 minutach naszym oczom ukazały się oto takie widoki:

Brawo Aleksandro.
Co prawda to nie ten najwyższy, ale od czegoś trzeba zacząć przygodę z Mięguszami

[krzymul]

Masz rację krzymul- wybaczysz mi?

Jasne,... grzechy odkupiłaś romansując z "Czarnuchem"

[Aleksandra]

Widzę, że hasałaś tu i tam - mieszkałaś w Zakopanem czy na Słowacji ?

Śpię w Brzegach, niedaleko Bukowiny T. Miejsce jest rewelacyjne i dobra baza wypadowa w Wysokie- do Palenicy lub na Słowację.

Chociaż teraz przygotowuje się psychicznie na kolebę

narkotyczna magia gór złapała na całego.

Od 6 lat mnie uwodziły, flirtowały ze mną, gościły na szczytach, aż do momentu gdy zakochałam się bez pamięci. To był burzliwy związek, teraz to prawie jak małżeństwo
Jeszcze tylko mi górala brakuje, co bym nie musiała tyle razy machać 600km w tą i w drugą stronę

od czegoś trzeba zacząć przygodę z Mięguszami

na największego patrzę z lekkim niepokojem, ale wszystko w swoim czasie oby niedługim!

grzechy odkupiłaś romansując z "Czarnuchem"

tak myślałam, że Cię nim kupię w razie czego jako całkowity odpust niech posłuży ten filmik :

http://www.youtube.com/watch?v=yn9WMENpBr0

[Agaar]

zdjęć brak z prostego powodu Nie miałam jak trzymać aparatu mocując się ze ścianami. Mam może ze dwa zdjęcia, skał i mojego instruktora.

Ale to chyba nie był kurs indywidualny? Zatrzymane pierwsze ruchy w skale to świetna pamiątka. Do dziś mam jedno zdjęcie w ramce z kursu i gdy na nie patrzę - zawsze się uśmiecham.

Jeszcze tylko mi górala brakuje

Łomatko... tych to trzeba unikać jak ognia.

[Aleksandra]

Do dziś mam jedno zdjęcie w ramce z kursu i gdy na nie patrzę - zawsze się uśmiecham.

zazdroszczę

Łomatko... tych to trzeba unikać jak ognia.

znam kilku porządnych!

P.S. Piotrek mi dziś wspominał, że jakby Cię ładnie poprosić to mogłabyś podszkolić zieloną toruniankę na nartach

[Agaar]

znam kilku porządnych!

Tak Ci się tylko wydaje.

Piotrek mi dziś wspominał, że jakby Cię ładnie poprosić to mogłabyś podszkolić zieloną toruniankę na nartach

Też mnie uszy piekły! Spadnie śnieg to pogadamy o nartach.

[Zakochani w Tatrach]

Od 6 lat mnie uwodziły, flirtowały ze mną, gościły na szczytach, aż do momentu gdy zakochałam się bez pamięci.

Aż tyle to trwało ?...trudna jesteś do zdobycia....

...może i dobrze .

To był burzliwy związek, teraz to prawie jak małżeństwo

U mnie odwrotnie... to była miłość od pierwszego wejrzenia, a raczej od pierwszej wędrówki i jak w narzeczeństwie - bezwarunkowo, z klapami na oczach - trwa do tej pory.....
Co gorsza - z tendencją do nasilania z każdym rokiem .

A małżeństwo ..... to dopiero jest burzliwy związek ...jak klapy opadną , to już nie jest tak pięęęknie..... jak w Tatrach .

[andy67]

U mnie odwrotnie... to była miłość od pierwszego wejrzenia

Tak jak u mnie, wdrapałem na Nosal w sierpniu 97 i wystarczyło. Odtąd urlopy spędzam tylko w Tatrach, w inne miejsca najwyżej krótkie wyjazdy.

[Aleksandra]

Aż tyle to trwało ?...trudna jesteś do zdobycia....

U mnie odwrotnie... to była miłość od pierwszego wejrzenia

U mnie również to było słynne "od pierwszego wejrzenia", tylko każde zauroczenie zmienia się razem z nami. Im jesteśmy młodzi tym wydaje nam się, że ciągnięcie dziewczynek za włosy, jest najbardziej wymowną laurką uczuć jakie nimi darzymy. Im jesteśmy starsi, to emocje, które nam towarzyszą zmieniają się w coraz bardziej dojrzalsze, stabilniejsze i mocniejsze.
U mnie tak jest z górami. Nie tak dawno jeszcze, jak w 2006 zaczynałam swoją przygodę na tym forum razem z górami. Oj pamiętam, nie jedną gafę, niezrozumienie, burę od Iwony lub Janka . Góry poznawałam, zaprzyjaźniałam się z nimi, zakochiwałam za każdym razem gdy je widziałam. Ale jednocześnie uczyłam pokory, ich kapryśnej natury, pogody, stawiania kroków coraz wyżej.

Jestem pewna, że dzisiejszy mój związek z górami, jest na tyle stabilny, że wierzę w słowa "i że Cię nie opuszczę..."

[Angie84]

Eh Olusia zaszalała w górach i dobrze głód skały, wędrówki i widoków należy zaspokajać tak często jak się uda

Od 6 lat mnie uwodziły, flirtowały ze mną, gościły na szczytach, aż do momentu gdy zakochałam się bez pamięci.

Aż tyle to trwało ?...trudna jesteś do zdobycia....

...może i dobrze .

Ale za to Tatry musiały się wysilić i piękną pogodą, trasami i widokami ugościć co by do siebie niewiastę przekonać i jej serduszko zagarnąć.
Ze mną poszło im o wiele łatwiej...