Co ciekawego ostatnio przeczytaliście?

[andy67]

Antoni Gołubiew - "Bolesław Chrobry"

Zawsze chciałem się za te tomiszcza zabrać

mam dokładnie to samo. Moje jeszcze grzecznie czekają na półce

Język chwilami trochę trudny w odbiorze

No i nieco mnie drażni np. Mieszka zamiast Mieszko czy ksiądz zamiast książę. Ale to w sumie drobiazgi.

[Jarecko_213]

Ekspertyza kryminalistyczna, J. Jerzewska - ciekawa książka.

Ostatni Lot

Kawałek czytałem, nic wielkiego, wszędzie co innego "głoszą"

Ogółem dreszczyk mały jest, nic po za tym.

[Szarotka]

"Annapurna" Herzoga to krew, pot i łzy. Gdzieś tak od połowy, gdy zaczyna się opis właściwej akcji na Górze, bije z niej obraz wielkiego cierpienia.
Chyba najbardziej intensywna relacja o walce z naturą jaką czytałem – może konkurencją jest "Dotknięcie pustki" Simpsona.
Wymagane mocne nerwy.

Przeczytałam i potwierdzam. Rewelacyjna książka!

[Szarotka]

"Bez ograniczeń" Jacek Pałkiewicz zbiór podróżniczych opowiadań z różnych zakątków świata. Niedostępne tereny, niegościnny klimat i plemiona tubylcze nietknięte cywilizacją.

[ruda]

Jacek Pałkiewicz

Bardzo lubię czytać książki Pałkiewicza...ale za to ostatnio zaczytuję się w książce Marcina Gienieczeko "Pokonać siebie". Może nie do końca odpowiada mi styl, w jakim pisze pan Marcin, ale sama historia jego wędrówki śladami Londona i spływ rzeką Jukon przez Alaskę jest naprawdę imponująca. Do tego mnóstwo ciekawych zdjęć i książkę pochłania się naprawdę z czystą przyjemnością.

[Szarotka]

A czyta ktoś może trylogię Millenium Larssona?
Powiem tak. Nie lubię czytać kryminałów, ale... się skusiłam. I to był skok na główkę, a teraz czytam III tom

Potwierdzam, zaczynając tę lekturę po prostu się....przepada Gorąco polecam!

[Dragan]

ostatnio zaczytuję się w książce Marcina Gienieczeko "Pokonać siebie".

Apropos pana Gienieczki (który parę razy rozbawił mnie do łez ;P )

http://marcingienieczko-antyklamstwo.bl ... lamie.html

[Janek]

ale sama historia jego wędrówki śladami Londona i

Ojej, muszę to wyszukać! Jack London to mój ukochany pisarz lat młodości a "Wygę" (inny tytuł "Bellew zawierucha" to przeczytałem chyba kilkadziesiąt razy, umierając za kkażdym razem przy rozdziale pt. Krach na rynku jajczarskim. Dziękuję, Olu, za zwrócenie uwagi.

[Dragan]

Janek, najpierw przejrzyj gdzieś chociaż fragment, moim skromnym zdaniem to tego się nie da czytać I zajrzyj do linka który podrzuciłem

[Janek]

Apropos pana Gienieczki (który parę razy rozbawił mnie do łez ;P )

http://marcingienieczko-antyklamstwo.bl ... lamie.html

_________________

Zmyśla czy nie zmyśla, trudno sobie wyrobić pogląd. Powiedzmy, że zmyśla. No i teraz trzeba by zadać pytanie "Jak zmyśla". Jeśli tylko ubarwia swoje, nawet nieistniejące przygody, ale realia opisuje prawdziwie i ciekawie to Bóg z nim, niech mu będzie. Nie będzie ani pierwszym ani ostatnim pisarzem, który to czyni. Ot, choćby trochę teraz zapomniany Karol May, kiedyś ulubiony autor wielu pokoleń młodzieży, twórca postaci Old Shatterhanda lub Kara ben Nemzi. Owszem, później podróżował, jak się dorobił, ale prawda jest taka, że pierwsze swoje książki podróżnicze napisał w kryminale w Niemczech tylko bazując na innych książkach oraz atlasach. Pan Alfred Szklarski chyba także nie wszystko znał z autopsji. Itd itd, można by mnożyć przykłady.

PS.
Tak np. jeden dość poważny dziennikarz napisał niedawno, że w Egipcie i to jeszcze przed ostatnimi wydarzeniami wszystkie autokary turystyczne po szlakach między miastami jeżdżą w policyjnych konwojach. A to nieprawda - byłem tam w październiku i konwoje są organizowane tylko na trasie Asuan - Abi Simpel, natomiest całkowicie inną sprawą jest to, że co kilka lub kilkanaście kilometrów przy drodze stoi sobie domeczek a przed domeczkiem siedzi sobie policjant z telefonem i zeszytem na kolanach, w którym coś tam sobie notuje a w tzw. miejscach turystycznych aż się roi od tajniaków i to tak nieudolnie odrobionych, że tą spluwę pod koszulą czy inną kataną to nawet dziecko dojrzy. Ale taki już to jest kraj, w którym podobno policja jest największym pracodawcą.

[andy67]

Tego Gienieczkę słyszałem kiedyś w radiu. Dziwny gość. Wysłowić się nie umie a podobno jakieś dziennikarstwo ukończył.
Te jego "wyprawy" też dziwne. Tzn. szyte grubymi nićmi.

Taki podróżujący baron Munchausen.

[Szarotka]

"Mongolia. Wyprawy W Tajgę i Step"- Bolesław A. Uryn Książka z cyklu "Poznaj Świat". Otwierając tę książkę opuszczamy zgiełk miejsca w którym mieszkamy, przenosimy się bliżej natury, miejsc niezwykłych, ciekawej kultury i tradycji ludzi zamieszkujących Mongolię. Autor opisuje swoje wielokrotne wyprawy do tego miejsca, opisuje przyjacielskie wręcz relacje z miejscowymi ludźmi. Poznajemy ciekawostki i tajemnice z czasów Czyngischana. Całość okraszona pięknymi zdjęciami. Naprawę polecam tę lekturę

[Szarotka]

Długi marsz. Sławomir Rawicz Książka opowiada o ucieczce 7 zesłańców z Sybiru, którzy gotowi byli spróbować przedrzeć się przez ponad 6tyś kilometrów w nieludzkich warunkach, by odzyskać wolność. Podobno poddaje się w wątpliwość, czy to faktycznie sam autor był uczesnikiem owej ucieczki, czy też raczej "zapożyczył" ją sobie od kogoś innego. W każdym razie całość czyta się jednym tchem i na pewno wybiorę się do kina na "Niepokonanych", choć podobno film nie oddaje dokładnie treści książki.

[andy67]

Kinga Choszcz - "Pierwsza wyprawa. Nepal."

Książka wydana jako trzecia, ale napisana najwcześniej.

Przeczytałem jednym tchem (podobnie zresztą jak kiedyś "Prowadził nas los") - i polecam. Są to zapiski, które Kinga robiła na bieżąco w trakcie wyprawy, zapełniając kolejne zeszyty, a do tego sporo kolorowych fotografii.

[ruda]

Wreszcie przeczytałam trzecią część Górfanki - Karakorum. Wciągająca lektura, jeden dzień i po sprawie.

[andy67]

W sumie dopiero zacząłem, ale polecić już mogę śmiało.

Wacław Korabiewicz "Żaglem do jogów"

Autor - podróżnik, pisarz, badacz, lekarz i w ogóle oryginał jakich mało.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Wac%C5%82aw_Korabiewicz

Zaś ta akurat rzecz opisuje podróż odbytą w 1934 r. we dwoje (z żoną, zwaną przez cały czas Pimpą) morskim kajakiem żaglowym (taka niby łódź, niby kajak) z Polski aż do Indii. Przygód bez liku, ciekawych miejsc odwiedzonych po drodze mnóstwo, a że autor pisać potrafi więc i czyta się to świetnie. Jest też trochę zdjęć.

Póki co, bohaterowie są w Turcji i właśnie zostali aresztowani przez lokalne władze jako szpiedzy

Ciekawostka że właściwie jest to druga wersja książki. Pierwsza miała się ukazać na początku września 1939, ale wszystkie materiały spłonęły wraz z drukarnią.

[Izabela]

Niekiedy zdarza mi się w podróży mijać stare ,opuszczone, okazałe domy, takie z resztkami świetności. Lubię wtedy zwolnić, bo zastanawia mnie: kto zbudował ten dom, jak w nim żył, i dlaczego stoi teraz bezbronny wobec przyrody, która z łatwością odzyskuje swój teren?

Nie sądziłam, że natrafię na książkę, która mistrzowsko opowiada o takim domu, tyle, że nad Jeziorem Brandenburskim. Fantastyczna historia, którego głównym bohaterem nie jest człowiek, ale dom właśnie od szczegółów jego budowy( piękne opisy wnętrza, sprzętów) po kres czyli rozbiórkę. Oczywiście, historię domu tworzą ludzie, którzy latami przez niego się przewijają. Bardzo ciekawa narracja, na wskroś kronikarska, oddaje niepowtarzalny klimat miejsca. Polecam !
Jenny Erpenbeck "Klucz do ogrodu"

[Szarotka]

"Od początku do końca." Olga i Piotr Morawscy
Początkowo drażniła mnie bardzo wylewna forma uczuć jaką Piotr zamieszcza na zakończenie każdego dnia swoich relacji. Ileż można?!? Później jednak można zauważyć ogromną przemianę jaka zaszła w Piotrze i jego żonie z biegiem lat, życiowych doświadczeń. Dzienniki Piotra przeplatają się, a raczej są uzupełniane wspomnieniami żony-kobiety na której barkach spoczywało równie trudne zadanie, co zdobywanie 8tysięcznika. Dom, dzieci, poświęcenie, wyrzeczenia, trudna ale i chyba jednak dojrzała miłość dwojga ludzi. Polecam nie tylko miłośnikom gór.

Doskonała pointa książki:
"Na początku twoje życie toczy się normalnie,
czasem przerywasz je wyprawami; potem twoje wyprawy
toczą się normalnie i czasem przerywasz je życiem..."

[Janek]

Jest jeszcze jedna nowość, z tego samego podwórka - Olga Morawska - Góry na opak, czyli rozmowy o czekaniu.
Autorka rozmawia z Konstantym Miodowiczem o jego siostrze, Dobrosławie Miodowic, Stefanem Heinrichem o jego bracie Andrzeju Zygmuncie, z Ireną Załuską, matką Dariusza, z Elżbietą Pawlikowską, żoną Andrzeja, Anną Milewską, zoną Andrzeja Zawady, z Wandą Czok, żoną Andrzeja, Pawłem Pustelnikiem, synem Piotra, Grażyną Jaworowską - Chrobak, żoną Eugeniusza, Wojtkiem Kukuczką, synem Jerzego oraz Michałem Błaszkiewiczem bratem Wandy Rutkiewicz.
W tekście padają nazwiska pewnie setki innych alpinistów - o każdym/każdej notka bibliograficzna.
No i mnóstwo zapierających dech zdjęć.
W sumie - LEKTURA OBOWIĄZKOWA!!!!!!!!!
Wydało National Geografic, cena w promocji w Empikach 32 złote i parę groszy.

O czym generalnie? On/ona jedzie w góry, oni pozostają na nizinach, czekają, niepokoją się a w końcu przychodzi to najgorsze i trzeba umieć to znieść i żyć dalej

Refleksja - na podstawie tych wywiadów ale i tych notek biograficznych - strasznie mało alpinistów umiera w łóżku, z choroby lub starości.

[Szarotka]

"Gwiazdy i burze" G. Rébuffat

Ze wszystkich książek Rébuffata wydana w 1954 roku "Gwiazdy i burze" (tytuł oryginału Etoiles et tempetes) najlepiej oddaje filozofię Rébuffata jako wspinacza. Książka ta wyróżniona Grand Prix Litteraire de la Montagne przyniosła Francuzowi międzynarodową sławę. Książka opowiada o jego wspinaczkach na sześciu alpejskich północnych ścianach, ale nie jest to zwykły, suchy opis. Pomimo, że przejście każdej z tych ścian było na ówczesne czasy sportowym wyczynem nie mamy tu do czynienia z książką stricte o "wyczynie". Wręcz przeciwnie, z kart książki bije miłość do gór, ich kontemplowanie podczas trudnej wspinaczki, stanowiącej tło dla pokazania stanu psychicznego towarzyszącego wspinaczowi w górach. I ten sposób przedstawienia psychiki wspinacza jest prawdziwym majstersztykiem, który wyszedł spod pióra Rébuffata.

Czytając "Gwiazdy i burze" nie można oprzeć się wrażeniu, że Francuz to wielki romantyk, którego opisy otaczającej go przyrody, nocy spędzonej w górach, więzi, jaka łączy obu wspinaczy za pomocą nie tylko liny, ale czegoś "nieokreślonego" pozostają w pamięci każdego czytelnika.

http://wspinanie.pl/serwis/201105/09gaston-rebuffat.php