Dostałem zatem jeden dzień na ekspresowe obejrzenie Stambułu. Niestety, w praktyce okazało się, że jest to zaledwie pół dnia – wylot wczesnym popołudniem z półgodzinnym opóźnieniem, odprawy po przylocie, oczekiwanie na zamówiony bus i przejazd do hotelu zajęły mnóstwo czasu. Dodatkowo okazało się, że mój pokój został już „sprzedany” komu innemu i zostanę zakwaterowany w innym miejscu niż pierwotnie planowano 
Cóż, to jest Turcja... Jednak nie wypadało mi narzekać, bo miejscówkę miałem pierwszorzędną – w samym historycznym centrum Konstantynopola (na ulicy Yerebatan Caddesi). Wieczorem udałem się jedynie na spacer po okolicy oraz kolację w jednej z pobliskich restauracyjek, zwiedzanie zostawiając sobie na następny dzień. Nazajutrz wyruszyłem na ekspresowe zwiedzanie miasta. Od razu na samym początku natknąłem się na wejście do cysterny bazyliki – ogromnego podziemnego zbiornika na wodę zbudowanego w VI wieku n.e., mającego zapewnić wodę pitną dla miasta. Cysterna swoimi rozmiarami (143 x 65 metrów i 9 metrów wysokości) robi naprawdę duże wrażenie, jest przy tym ładnie oświetlona, a można się po niej poruszać chodząc po drewnianych pomostach. Po wyjściu z cysterny trafiłem na alejkę prowadzącą do Topkapi – pałacu sułtanów. Pałac zupełnie nie przypomina zamków i pałaców będących siedzibami królów i książąt europejskich. Charakterystyczne są lekkość konstrukcji i brak wysokich budynków oraz duża ilość zieleni i wolnej przestrzeni. Przeszedłem się po wszystkich czterech dziedzińcach, spojrzałem z tarasu na Bosfor (azjatycki brzeg jest naprawdę blisko
) i zajrzałem do skarbca, za to z braku czasu „odpuściłem sobie” harem (i chyba słusznie, potem przeczytałem, że jest przereklamowany ). Kolejnym punktem programu była Hagia Sofia, chyba najbardziej znana budowla Konstantynopola i Stambułu. Jedna z największych świątyń chrześcijańskich, następnie zamieniona na meczet, obecnie pełni jedynie funkcję muzeum. Co ciekawe, budowano ją zaledwie 5 lat (i to w VI w n.e.)! Środkowa nawa jest po prostu olbrzymia, co szczególnie widać z galerii znajdujących się po jej bokach. Obecnie prowadzone są prace konserwatorskie kopuły świątyni, w związku z czym na środku ustawione jest gigantyczne rusztowanie. Zresztą, biorąc pod uwagę wielkość obiektu, konserwatorzy będą mieli robotę na długie lata... Potem poszedłem jeszcze obejrzeć Błękitny Meczet, spod którego zresztą jest piękny widok na Hagię Sofię. I to koniec, „Stambuł w pigułce”, o 14.30 musiałem bowiem czekać gotowy na przyjazd busa, który zabierał mnie na lotnisko, gdzie miałem się spotkać z resztą ekipy. 
Nowy Meczet
we wnętrzu cysterny bazyliki
Topkapi – fragment zabudowań pałacowych
dziedziniec Błękitnego Meczetu
Hagia Sofia
Będąc na hali odpraw stambulskiego lotniska ciężko dowiedzieć się czegokolwiek o przylotach. Pani z punktu informacyjnego nie za bardzo chciała przyjąć do wiadomości, że nie chcę uzyskać informacji o moim locie, tylko o samolocie lecącym z Warszawy do Stambułu i ruchu tranzytowym na samym lotnisku. Z tego powodu straciłem niepotrzebnie trochę czasu i wszystkie formalności związane z odprawą i wylotem z Turcji załatwiałem (jak mi się wydawało) w ostatniej chwili. Na szczęście tureckie linie lotnicze stanęły na wysokości zadania
i ten lot również był opóźniony (uprzedzając nieco fakty – 4 razy leciałem Turk Hava Yollari i 4 razy mieliśmy obsuwę minimum 30 minut). Dzięki temu mogłem spokojnie się zapoznać z pozostałymi uczestnikami wyjazdu – Agnieszką, Izą, Darkiem, Pawłem i Tomkiem. Po krótkim oczekiwaniu usłyszeliśmy „nasz” komunikat i za chwilę staliśmy już w kolejce pasażerów czekających na wejście do samolotu. Kierunek – Nairobi 
Budowa wyglądała mniej więcej tak, że odgarnięto ok. 30-centymetrową warstwę gleby, potem spychaczem uprzątnięto co większe kamienie i przejechano walcem w celu jako-takiego utwardzenia nawierzchni. Jak się mieliśmy przekonać, po takim czymś da się jechać w porywach do 80 km na godzinę, choć raczej bez zapewnienia komfortu pasażerom 
