Pani „mod” Szarotka wymyśliła jakiś konkurs jesienny, więc nie chcąc być gorszy od innych udałem się w Tatry w poszukiwaniu jesieni i uwiecznieniu jej na zdjęciach.
Nie, żebym nie miał fot z poprzednich lat, ale tamte już….pożółkły i pomyślałem, że świeżyznę trzeba wstawić.
W poszukiwaniu…
W wyższych partiach już jesień
Na dole mizernie z tą jesienią, raczej letnio i tylko czerwona jarzębina przypomina o rychłym nadejściu tej pięknej pory roku.
Jednak między smrekami można wypatrzeć pojedyncze zwiastuny.
A w zachodnich już barwnie.
Stoki pokryte brązowym dywanikiem i początek pięknego spektaklu tańczących chmur.
A tutaj chciałem uchwycić motyw wiatru( nie wiem czy mi się udało), który w tym dniu był powalający i zwiastował nadchodzący spektakl.
Spektakl
Bo każda chmura inna: na przykład jesienna
Pełźnie jak żółw leniwa, ulewna brzemienna,
I z nieba aż do ziemi spuszcza długie smugi
Jak rozwite warkocze, to są deszczu strugi;
Chmura z gradem, jak balon, szybka z wiatrem leci,
Krągła, ciemnobłękitna, w środku żółto świeci,
Szum wielki słychać wkoło; nawet te codzienne,
Patrzcie Państwo, te białe chmurki, jak odmienne!
Zrazu jak stada dzikich gęsi lub łabędzi,
A z tyłu wiatr jak sokół do kupy je pędzi:
Ściskają się, grubieją, rosną, nowe dziwy!
Dostają krzywych karków, rozpuszczają grzywy,
Wysuwają nóg rzędy i po niebios sklepie
Przelatują jak tabuny rumaków po stepie:
Wszystkie białe jak srebro, zmieszały się – nagle
Z ich karków rosną maszty, z grzyw szerokie żagle,
Tabun zmienia się w okręt i wspaniale płynie
Cicho, z wolna, po niebios błękitnej równinie!
Na koniec mojej włóczęgi udało mi się znaleźć „Skarb w Srebrnym Jeziorze”
PS
Chciałem podziękować Adamowi za udostępnienie fragmentu jego epopei.
Nie, no w piątek to tylko te zdjęcia chmurne.
.
