Rysy po raz pierwszy

[Lhotse]

W Twoim wieku znałem bardziej interesujące rodzaje rozgrzewki. razz

No widzisz, świat schodzi na psy

[Janek]

No widzisz, świat schodzi na psy

Boleję nad tym.

PS.
Przestań nawijać głupoty i idź na te Rysy. Po co robić ten cały szum? Pokolenie reklam telewizyjnych.

[Lhotse]

Przestań nawijać głupoty i idź na te Rysy. Po co robić ten cały szum? Pokolenie reklam telewizyjnych.

Taaa, już lece... Pisałem już kiedy pójde, i pisałem dlaczego nie teraz. Za pomoc dziękuje, wrócę tu za miesiąc z hakiem. Teraz mam od groma innych spraw (pokolenie wiecznie niezajętych emerytów czy co?)

[Smolik]

No to chyba prędzej syndrom "dzieci internetu"

[krzymul]

Pokolenie reklam telewizyjnych

pokolenie wiecznie niezajętych emerytów

syndrom "dzieci internetu

wrócę tu za miesiąc z hakiem

....wtedy to dopiero będzie zadyma, ciekawe na kogo będziesz miał haka.

[Lukas]

laughing No to chyba prędzej syndrom "dzieci internetu" razz

tzw. dzieci neostrady

p.s nie jest to argumentum ad personum - to tak ogólnie.

[aankaa]

Problem, o ile w ogóle mozna to tak nazwac jest w tym:

eee tam - gadacie!!! nie wyobrażam sobie, że po moim "nie dam rady, nie mam już sił" reszta odpowie: "ok - wracamy";

Wynika z tego, że chodzisz w grupie, która Cię dobrze zna, bo widocznie wiedzą że marudzenie to z Twojej strony taki bajer.

ojojoj... ale się porobiło... wyszło, że jestem marudą ...

chyba za bardzo poważnie kobitki podeszły do tematu

Jednak moge Ci powiedziec, że gdybyś była ze mną to zawróciłabym z Toba w każdym momencie gdybys tego potrzebowała - bezwzglednie. Kropka.

ale ja pisałam o sytuacji, gdy ten ktoś nie potrzebuje nikogo... po prostu sam wraca do schronu (nie ma zwichniętej nogi, nie ma gorączki, nie ma żadnego lęku, nie boi się itp itd, PO PROSTU SAM mówi pas i wraca)

Rozumiem, że jakbyśmy szły razem i ja bym zawróciła, to Ty nie miałabyś problemu, żeby iść dalej? (bo ja nie widzę w tym problemu ale wiem że są osoby, które nie przyjmują takiej sytuacji do wiadomości i uważają, że jak razem poszliśmy to razem wracamy)

Zależy od trudności trasy, od tego czy jest szlakiem czy bez szlaku, w terenie znanym czy nie znanym, czy są w grupie inne osoby, którym można zaufać i powierzyć opieką nad osobą, która źle się czuje itd. itd.

jak się ktoś źle czuje to zupełnie inna inszość...

Dla przykładu - pozwoliłabym na samotny powrót osoby, która się poczuła zmęczona (tylko zmęczona) od Czarnego Stawu Gąsienicowego do Murowańca z zastrzeżeniem, że ona będzie na resztę kamieniem czekać.

hmmm... a po co ma czekać? schodzi sobie do Zakopca i zwiedza Zakopane

[krzymul]

jak się ktoś źle czuje to zupełnie inna inszość...

I tu dochodzimy do podobnego pytania, które wcześniej padło.

A skąd wiesz czy ktoś się źle czuje bo jest zmęczony,
czy może odczuwa zmęczenie bo się źle czuje( np. pikawa zaczęła, źle funkcjonować )

[Janek]

Aaanka, sam nie wiem co myśleć o tym co napisałaś. Basia, Izabela, ja mamy wpojony całkiem inny kodeks górski, w którym w paragrafie nr 1 jest napisane - "W jakim składzie się wychodzi w takim się wraca". Potem są ustępy do paragrafu, które precyzują możliwe odstępstwa.
No i - jeśli grupa liczy do 3 osób to odstępstw żadnych nie ma, bo to niemożliwe - z osobą, która się źle poczuła MUSI conajmniej jedna razem schodzić (lub pozostać i czekać na pomoc) i wtedy jedna tylko osoba mogłaby kontynuować drogę co też jest raczej niepożądane a z punktu widzenia towarzyskiego wręcz SKANDALICZNE, bo co to za towarzystwo co nie umie odpuścić gdy jednej z niego osobie przydarzył się kłopot z sobą.

Od czterch osób już to jest możliwe, choć dla mnie towarzysko trefne. Ja bym się pozbył takich "przyjaciół".

Basia pisze - odprowadzić do schroniska i siedzieć tam KAMIENIEM.
Ty piszesz - a niech schodzi do Zakopca i się szlaja po Krupówkach.

I tu sedno problemu - Basia założyła, że osoba, która "wysiadła" RZECZYWIŚCIE poczuła się źle, choć nie można tu wykluczyć, że nie jest z nią źle. Prawnicy mają takie śliczne określenie "gwoli ostrożności procesowej należy" - otóż gwoli ostrożności górskiej (bo w górach nie ma żartów) należy przyjąć, że nasza Koleżanka lub Kolega naprawdę czują się źle i nie spuszczać ich z oka, bo np. zawału serca można dostać i na zejściu z Murowańca do Zakopanego.

I takie są Aanka, nasze - Basi, Izabeli i moje obyczaje, tak nas wyedukowano i jak sądzę nie zamierzamy ich zmieniać bo teraz inna moda. I to są Aanka, dobre obyczaje, uwierz mi.

[mefistofeles]

z osobą, która się źle poczuła

Nie ma tu jednak mowy o osobie co sie źle poczuła, tylko o osobie co np dochodzi do wniosku, ze jej kondycja jest za słaba i będzie balastem dla grupy.

[Lukas]

Nie ma tu jednak mowy o osobie co sie źle poczuła, tylko o osobie co np dochodzi do wniosku, ze jej kondycja jest za słaba i będzie balastem dla grupy.

tego a'priori stwierdzić się nie da. Takie sprawy są okropnie trudne do rozpatrzenia, ale lepiej jednak nie zostawiać takiej osoby samej. Najgorszy dylemat - zespół 2 osobowy, komórka nie działa, po pomoc np 4h drogi, ani zostawić, ani iść...

[Basia Z.]

z osobą, która się źle poczuła

Nie ma tu jednak mowy o osobie co sie źle poczuła, tylko o osobie co np dochodzi do wniosku, ze jej kondycja jest za słaba i będzie balastem dla grupy.

Też zależy od wielu czynników - przede wszystkim od terenu jak również od liczebności grupy i od tego w tej grupie są osoby do których mam pełne zaufanie.

Tak mis ie przypomniało że rok temu na jednej wycieczce ja się wróciłam 200 m od szczytu (to był Czebrat) , bo mi się nie chciało iść.
Ale czekałam na koleżankę ok 30 min. przy ścieżce nigdzie nie szłam sama.
Byłyśmy tylko we dwójkę.

B.

[Janek]

tego a'priori stwierdzić się nie da. Takie sprawy są okropnie trudne do rozpatrzenia, ale lepiej jednak nie zostawiać takiej osoby samej. Najgorszy dylemat - zespół 2 osobowy, komórka nie działa, po pomoc np 4h drogi, ani zostawić, ani iść...

No to, Lukas, jest już nas czwórka o podobnych obyczajach. Przypadek dwójki, o którym piszesz jest koszmarny. Toż to syndrom Grońskiego i Birkenmajera. Groński, moim zdaniem, zrobił słusznie - sprowadzenie ratunku było jedyną szansą a mimo to mu w prasie taternickiej przez dłuższy czas obrabiano dupę.

[Lukas]

Toż to syndrom Grońskiego i Birkenmajera. Groński, moim zdaniem, zrobił słusznie - sprowadzenie ratunku było jedyną szansą a mimo to mu w prasie taternickiej przez dłuższy czas obrabiano dupę.

W sumie, jedna z zasad pierwszej pomocy mówi, że lepiej zrobić cokolwiek niż nic, gdy nasze możliwości się wyczerpią np zabezpieczenie przed chłodem etc, lepiej rzeczywiście chyba pójść i spróbować sprowadzić pomoc, niż bezczynnie siedzieć przy osobie wyraźnie nam schodzącej... ale tak jak mówię, życie weryfikuje naszą postawę, oraz nasze decyzje.

[aankaa]

Nie ma tu jednak mowy o osobie co sie źle poczuła, tylko o osobie co np dochodzi do wniosku, ze jej kondycja jest za słaba i będzie balastem dla grupy.

otóż to!
wydaje mi się, że zasady każdy ma - jeden takie, drugi takie;
jedni uważają, że w jakim składzie się idzie w takim się wraca, inni (w tym ja) uważają, że jak ktoś stwierdzi, że wraca, to sobie wraca, a grupa idzie dalej;

najważniejsze jest, żeby takie zasady były ustalone "z góry";
ponieważ jestem bardzo początkującym górołazem nie wyobrażam sobie, że przeze mnie grupa gdzieś nie wejdzie (szczególnie jak wiem, że jest dużo sprawniejsza ode mnie);
moja zasada: "idziemy razem ale wiem, że jestem od was słabsza więc gdzie dojdę, tam dojdę... jak stwierdzę, że to koniec, to wracam a Wy idziecie dalej"

jest tylko jedno ale: wracam sama tylko wtedy jak jestem na 100% pewna, że droga powrotna jest w zasięgu moich możliwości...
oczywiście 100% umownie - bo wiadomo, nigdy na 100% nie możemy być pewni ale niestety... ryzyko jest wszędzie...
w końcu kupa ludzi w ogóle chodzi samotnie więc taki samotny powrót to kolejne przeżycie i kolejna "lekcja";

A teraz fakty:
4 baby idą na Chłopka, jedna (taka maruda aankaa ) ma niestety pociąg do domu o 19-tej
wiedziałam, że nie zdążę dojść do przełęczy ale nie chciałam mieć "zmarnowanego" dnia; decyzja była dla mnie bardzo prosta: idę z dziewczynami do danej godziny i wracam a one idą dalej; i tak też zrobiłam... pogoda była piękna i bardzo pozytywnie oceniam tamten dzień...
to w sumie jeden taki mój przymusowy "wycof"... tyle, że nie spowodowany niedyspozycją kondycyjną a "siłą wyższą"

inna sytuacja była taka:
wycieczkę zaczęliśmy w składzie 4 osoby; jedna po drodze stwierdziła, że nie idzie tam gdzie my i wybrała inny szlak, jedna została na Buli (i sama zeszła do Moka) a dwie wdrapały się na RYSY;
i naprawdę nie widzę problemu w tym, żeby jedna osoba się "odcięła" i wróciła sama do Zakopca; podobnie z tą osobą na Buli: była pełnoletnia, stwierdziła, że nie da rady dalej i zejdzie sobie do Moka i tam poczeka - co w tym złego?

Co do "grubszych" spraw jakie tu się pojawiają to tak jak Basia pisze - zależy od danej sytuacji i wielu czynników... i tu już sprawa taka prosta nie jest...

[Janek]

ponieważ jestem bardzo początkującym górołazem

I sobie odpowiedziałaś. Jak już będziesz nie początkująca to będziesz wiedzieć, że to nie w porządku. Solidarność grupy górskich przyjaciół to jedna z cenniejszych rzeczy w górach.

wracam sama tylko wtedy jak jestem na 100% pewna, że droga powrotna jest w zasięgu moich możliwości...

a skąd to wiesz i skąd to mają inni wiedzieć?

więc taki samotny powrót to kolejne przeżycie i kolejna "lekcja";

być może, że ostatnia

to w sumie jeden taki mój przymusowy "wycof"... tyle, że nie spowodowany niedyspozycją kondycyjną a "siłą wyższą"

ten akurat przykład nie ma nic do rzeczy, którą rozważamy - nie osłabłaś, nie poczułaś się źle... ale gdybym ja był jednym z tej czwórki to nie wracałabyś sama. Gdybyś była chłopakiem to też. Albo są zasady albo ich nie ma.

wycieczkę zaczęliśmy w składzie 4 osoby; jedna po drodze stwierdziła, że nie idzie tam gdzie my i wybrała inny szlak, jedna została na Buli (i sama zeszła do Moka) a dwie wdrapały się na RYSY;

Do dupy z taką grupą co nie wie co chce.

Góry to nie jest wyprawa na imprezę z piwkiem lub wódeczką.

[aankaa]

więc taki samotny powrót to kolejne przeżycie i kolejna "lekcja";

być może, że ostatnia

każda może być ostatnia;
jak wchodzę sama to schodzę też sama, i to też może być OSTATNIA

a skąd to wiesz i skąd to mają inni wiedzieć?

na to odpowiedziałam już w kolejnym zdaniu:

oczywiście 100% umownie - bo wiadomo, nigdy na 100% nie możemy być pewni ale niestety... ryzyko jest wszędzie...

Do dupy z taką grupą co nie wie co chce.

ale Janek! czemu? wszyscy byli zadowoleni...
naprawdę takie wyjścia nie są złe...
byli różni ludzie, różna kondycja...

ale gdybym ja był jednym z tej czwórki to nie wracałabyś sama

gdybyś się nie zgodził na to, że wracam sama, to bym się nie zgodziła na wspólne wyjście i poszłabym sama (albo przed wami, albo za wami, albo zupełnie gdzie indziej)
co lepsze: chociaż część trasy wspólnie? czy cała samotnie?

[krzymul]

"We wtorek 2.06. ze szlaku z Wodogrzmotów do Dol. 5-ciu Stawów przetransportowano do szpitala dwie uczestniczki szkolnej wycieczki. Jedną z kontuzją nogi, drugą , która zasłabła na szlaku

Niektórzy, twierdzą, że wszelkie zasłabnięcia to tylko kwestia jedzenia

mój kolega i towarzysz podrózy zasłabł kiedys na podejsciu na Hale pod Łabskim Szczytem w Karkonoszach i zaliczył przejażdzke goprowskim Landroverem (teraz jest mądrzejszy i we, że jak chce sie lazic po górachto trzeba jesc)

nie wiem czemu ale pomyślałam sobie od razu: "tak to jest... nic nie jedzą a po górach chcą łazić..."

wniosek nasuwa się prosty, trzeba coś przekąsić i do przodu, to jest lekarstwo na wszelkie dolegliwości
Niektórzy też twierdzą:

Bo czemu młody, zdrowy czlowiek mialby fizycznie wysiaść na ktorymś ze szlaków w Tatrach

Liczę na to, że kolega tak naprawdę nie myśli, a ta wypowiedź była nieprzemyślaną.

[świster]

Toż to syndrom Grońskiego i Birkenmajera. Groński, moim zdaniem, zrobił słusznie - sprowadzenie ratunku było jedyną szansą a mimo to mu w prasie taternickiej przez dłuższy czas obrabiano dupę.

Trochę się zagalopowałeś chyba. Z tego co można wyczytać np. "W strone Pysznej" Groński zostawił trupa, a kontowersyjna akcja ratunkowa, która nastąpiła ( prawdopodobnie najtrudniejszą przedwojenną) walczyła o to, aby godnie pochować całe ciało, któremu groziło zsunięcie oraz roztrzaskanie się o piargi pod GG.

[Janek]

Trochę się zagalopowałeś chyba. Z tego co można wyczytać np. "W strone Pysznej" Groński zostawił trupa

Sprawa nie jest jasna. Jako młody chłopak miałem okazję poznać ludzi, którzy wtedy byli aktywnymi taternikami. Jedni twierdzili, że Birkenmajer jeszcze żył, inni, że już umarł. W oparciu o pierwszą tezę, Jaszcz (Jan Alfred Szczepański) rozpowszechnił efektowną legendę o dzwoniących hakach na Galerii - Birkenmajer miał się trząść z zimna i wiązka haków, którą miał na szyi dzwoniła - te dzwonienie ponoć później miało być słyszane na Galerii w nocy i ucichło dopiero jak Groński zginął w 1956 roku w Alpach - legenda efektowna, wręcz filmowa, ale zmyślona, Jaszcz miał ich więcej na sumieniu, włącznie z najsłynniejszą o Brockenach - że to niby raz to ostrzeżenie, dwa - ostre ostrzeżenie a trzeci raz to git, góry uznały ciebie za swego i8 możesz czuć się bezpieczny.

Jak zwał, tak zwał, jest to całkiem nieistotne, część znajomych się od Grońskiego odwróciła, część nie - problem pozostał a Lukas go bardzo zwięzle ujął - to na pewno nie jest sytuacja komfortowa i każdy, który jej nie "zaliczył" może mówić o dużym szczęściu.
Problem wrócił w ostrej dyskusji po śmierci w Himalajach tego operatora filmowego (zapomniałem nazwisko), którego pozostawił przy poręczówce himalaista, który miał się nim opiekować. Ale to są Himalaje, tam są ponoć inne normy moralne, które rzekomo sprowadzają się do krótkiej zasady - ratuj własną dupę i nie przejmuj się innymi. Zasadę, której kłam zadał ostatnio Piotr Pustelnik z towarzyszami. Można się zadyskutować na śmierć.