Gdyby tak podchodzić do tematu, to każde zmęczenie oznaczało by wycof.Gabriel pisze:A kiedy wiesz, że już nie dasz rady, ale tak naprawdę wiesz, że dasz?
A kiedy, że już nie dasz rady i tak naprawdę wiesz, że nie dasz?
Iza, to jest tak jak z wódką. Trzeba wiedzieć, który kieliszek jest PRZEDOSTATNI i przestać pić. Bo po OSTATNIM leży się pod stołem i rzyga, po PRZEDOSTATNIM zaś można wrócić do domu w całkiem niezłej formie, oczywiście nie za kółkiem.Izabela pisze:granicy zmęczenia czy.....niedyspozycji? Gabriel ładnie tę różnicę/ granicę tutaj wyłuszczył jak mi sie zdaje.
Pozdrawiam
Izabela
eee tam - gadacie!!! nie wyobrażam sobie, że po moim "nie dam rady, nie mam już sił" reszta odpowie: "ok - wracamy";
krótki odpoczynek (nawet co kilkadziesiąt metrów) i dalej w górę...
- czy to się nazywa "mataczenie"?zapraszam do przeczytania opisu mojego pierwszego pobytu w górach; tam był Giewont w zasięgu ręki ale... niestety - był wycof... - nic na siłę
Wiedziałeś, że nie wyspany nie powinien wsiadać za kółko. W górach każdy jest zmęczony i bardzo trudno jest określić granicę, że już dość, dalej nie pójde bo za 10 minut zawał. Z piciem, fakt można określić kiedy basta, choć nie kazdemu sie to udaje. Niektóre organizmy reagują z opóźnieniem na alkohol i ten ostatni jest zazwyczaj za późno.Janek pisze:I wtedy zrobiłem błąd - pomyślałem - tylko 150 km do domu
- uważam, że jest sporo aspektów tego problemu. Miałam okazję obserwowac wiele razy sytuacje prawie "podbramkowe" np. na Zawracie, na Granatach, czy ostatnio na Swinicy - "zaklinowane" panienki (trudno nazwac je hazardzistkami), którym chłopcy postanowili pokazac swoje góry, zdane na nawigację postronnych, 10 letnia wnuczka jakiegoś pana ponoc przewodnika, kóry uczył ją "dzielnosci" w podobny sposób, a nawet na zbiorową histerię na Kościelcu też mi się trafiło. Także na Swinicy wesołą grupę młodych gorołazów, którzy z okazji "zdobycia szczytu" wyjęli z plecaka wodkę i raczyli się się nia ostentacyjnie i ochoczo z gwinta. Nie mówiąc juz o tym ,że szczyt jest dokumentnie zakipowany przez "miłośników "natury, ale przecie wypada wbic grzmota w płuco jak się juz tam człek doczołga. Jeśli idzie o mnie uczyłam się chodzic po Tatrach systemowo poczynając od wysokich, bez zrywów, bohaterstwa, jakiegos szczególnego tam poświęcenia. Jedyną motywacją była chęc. I w sporej mierze udało mi się. Do głowy mi nie przychodziło, żeby robic z tego problem. Nie zdarzały mi sie poświęcenia typu nieprzespana noc, prosto z pociągu, na czas itp. bo wzywaja mnie góry. Starałam się by nic mnie nie goniło. Tego mnie nauczono. Dlatego byc może obce mi sa zrywy serwowane tu jako przykłady postaw nie do uniknięcia? Oczywiście ktos może miec podobnie jak ja, a ktos zgoła inaczej. Nie twierdzę, że mój sposób chodzenia jest/był własciwy i godny naśladowania. Swój głos traktuję jako wymiane doświadczeń i poglądów. I jeszcze jako podkreślenie, że to co inni tu forsuja jako normę , normą byc wcale nie musi. Najczęsciej do odwrotu zmuszały mnie nie zmęczenie itp. ale zmiana pogody. Raz tylko "poszłam na całosc" i pozniej tego żałowałam, Gwałtowna burza na szczycie w którą sie na własne zyczenie wpakowałam była przekroczoną granica zdrowego rozsądku a nie zadna jakąs tam trudnością w ustaleniu granicy, po prostu chciwością - tak to oceniam.krzymul pisze:To jest tak jak z tym zmęczeniem - gdzie jest granica twojego organizmu.
- to sprawa bardzo indywidualna. Zauważ, że co osoba to inne predyspozycje. Np. Janek wiedział, że musi swój organizm zaklimatyzowac nim pozwoli mu sie zmęczyc w terenie. Człowiek ma naturę nieskończenie elastyczną - przystosuje się do prawie każdych warunków. Trening czyni mistrza. Podzielam częściowo to co twierdzisz, ale tylko w przypadku ludzi nieswiadomych. Te liczne przykłady służb ratunkowych ściągające młodych ludzi, którzy gdzies tam w górach zasłabli itp.to chyba nie od parady? Znam ludzi, którzy znajac swoj aspekt zdrowotny - chodzą po górach i wiedzą, że ryzykują. Ci z pewnością staraja się byc ostrożni. To co nazwałeś niemożnością ustalenia granicy zmeczenia. Ja nazywam to chciwością. Jakże trudno jest sobie odpuscic trofeum, jakie straszne ma się z tego powodu wyrzuty wobec siebie,i to że inni dają radę. A jeszcze gdy się jest w grupie to strach i żenada, że sie pokrzyżuje komuś plany, niewyrobi z czasówką. A jak poczekaja to i tak przy piwie serdecznie wypomnąkrzymul pisze:Chodzi tylko i wyłącznie o aspekt zdrowotno-zmęczeniowy.
Więc lepiej w ogóle nie zajmowac się jakims tam szlabanem zmęczenia tylko odpocząc i w góre! hmmm... nie wiem o co chodzi...Izabela pisze:czy to się nazywa "mataczenie"?
Ten przypadek był już nieraz poruszany i nawet powodował tzw. zadymki. Beze mnie, nie dam się nabrać po raz drugi, parę osób tylko na to czeka.aankaa pisze:idziemy w grupie, w pewnym momencie jedna z osób mówi, że dość, nie da rady dalej, ale nie zatrzymuje nas tylko sama decyduje się na wycof... co robimy? idziemy dalej a ona schodzi sama do schronu? czy ktoś zostaje z nią? (oczywiście cały czas rozważam aspekt TYLKO i WYŁĄCZNIE kondycyjny)
- ależ skąd! W tym nie ma żadnego problemu - to wyłącznie Twój biznes!aankaa pisze:w czym w ogóle tu jest problem??? że lubię, jak ktoś mnie mobilizuje i mówi "dasz radę"?
aankaaeee tam - gadacie!!! nie wyobrażam sobie, że po moim "nie dam rady, nie mam już sił" reszta odpowie: "ok - wracamy";
- ja nie moge zabierac głosu, bo mnie to nie dotyczy - nie chodzę w grupie. Jednak moge Ci powiedziec, że gdybyś była ze mną to zawróciłabym z Toba w każdym momencie gdybys tego potrzebowała - bezwzglednie. Kropka.
idziemy w grupie, w pewnym momencie jedna z osób mówi, że dość, nie da rady dalej, ale nie zatrzymuje nas tylko sama decyduje się na wycof... co robimy? idziemy dalej a ona schodzi sama do schronu? czy ktoś zostaje z nią? (oczywiście cały czas rozważam aspekt TYLKO i WYŁĄCZNIE kondycyjny)
Wynika z tego, że chodzisz w grupie, która Cię dobrze zna, bo widocznie wiedzą że marudzenie to z Twojej strony taki bajer.aankaa pisze:hmmm... nie wiem o co chodzi...Izabela pisze:czy to się nazywa "mataczenie"?
w czym w ogóle tu jest problem??? że lubię, jak ktoś mnie mobilizuje i mówi "dasz radę"?
Tego typu sytuacja może być tak bardzo różna, że trudno dać jednoznaczną odpowiedź.aankaa pisze: ale wiecie co? proponuję jeszcze odwrócić sytuację:
idziemy w grupie, w pewnym momencie jedna z osób mówi, że dość, nie da rady dalej, ale nie zatrzymuje nas tylko sama decyduje się na wycof... co robimy? idziemy dalej a ona schodzi sama do schronu? czy ktoś zostaje z nią? (oczywiście cały czas rozważam aspekt TYLKO i WYŁĄCZNIE kondycyjny)
