Przemijanie, czy trwanie. Los górołaza.

[Szarotka]

Życie chwilą,która jest teraz, choćby najbardziej ulotną sprawia,że gdzieś w środku czuje się spełniony,a wspomnienia miejsc cudnych i gro ludzi wspaniałych,których dane mi było spotkać powodują,że kiedyś być może jak ten samotny wędrowiec z radością poczłapie w stronę Krzyżnego i dalej gdzieś hen wysoko.

Ładnie powiedziane.

[Zakochani w Tatrach]

Jakiś czas temu wyszła sprawa z moimi problemami kolanowymi. Na początku byłam zrozpaczona, wściekła. Przecież w tylu miejscach jeszcze nie byłam. Potem zaczęłam wspominać, patrzeć w przyszłość i wydaje mi się, że spokojnie mogłabym zapakować książki do plecaka, dojść pod Gubalówke na łączke i po prostu poleżakować z widokiem na Tatry. Idąc na trasie Gubałówka- Chochołowska wypatrzyłam sobie nawet fajną miejscówkę.

Na ostatniej wycieczce rowerowej w Pieninach, dopchaliśmy sie jakoś na Lesnicke Sedlo (Przeł.pod Tokarnią) i tam zrobiliśmy sobie baaardzo zasłużony odpoczynek - z widokiem na Tatry .
Po chwili, na parking podjechał stareńki Fiat 125p i wysiadło z niego sporo jeszcze starsze małżeństwo. Dosiedli się do nas i oczywiście wywiązała się bardzo interesująca rozmowa.
Pan miał 83 lata, jego żona odrobinkę mniej. Opowiadał o swoich pierwszych wędrówkach po Tatrach z ojcem - wysokiej rangi wojskowym , gdzie - jako 5 letniego chłopca, z tarzańskich szlaków znosił go ordynans, bo nie miał sił iść dalej.
Pani - robiąca dyplom z tematu owczarskiego, odbywała praktykę na bacówce w Jaworkach w latach pięćdziesiątych ub. wieku i wiele ciekawych rzeczy z tego okresu wspominała.
Razem przez kilkadziesiąt lat chodzili w Tatry i nie tylko.

Teraz, kiedy już siły nie pozwalają im na wędrówki po górskich szlakach, często przyjeżdżają samochodem, żeby popatrzeć choć z daleka i powspominać to, co w ich zyciu było ważne i piękne.

Bardzo sympatyczni i radośni ludzie, rozmawialiśmy chyba godzinę, ale gdy rozmowa zaczęła skręcać w kierunku dzisiejszych czasów i polityki - zdecydowałam, już trzeba ruszać w dalszą drogę, bo to temat - rzeka i pewnie nie prędko by się skończyła.

Wspaniałe było to, że potrafili zachować pogodę ducha i wykorzystywać chwile, które pozwoliły im nacieszyć się - dokąd można i na ile można - pięknymi górskimi krajobrazami, które kochali i gdzie razem bywali od lat.

Marzę cichutko o takiej pogodnej starości , bo młode lata się już nie wrócą, a na stare dobrze byłoby nie stetryczeć .

Ala .

[Szarotka]

a na stare dobrze byłoby nie stetryczeć

Sądząc po Waszej aktywności i podejściu do życia, to chyba Wam to nie grozi. Fantastyczna z Was para góromaniaków, godna naśladowania.

[Izabela]

Janek napisał

Wracam do himalaistki, Izabelo, w Twoim krótkim tekście jest odpowiedź, przecież padło słowo „wspomnienia”. Jak mi się wydaje, Izabelo, to jakbyś miała w stosunku do niej trochę żalu, że tak tylko przez ten Boczań do Murowańca, że potem może do stawów, jednych i drugich, a przecież mogłaby w Beskid Mały czy Wyspowy itp. Izabelo – to nie dla niej, ona stamtąd nie ma żadnych wspomnień, co najwyżej z szkolnej wycieczki z powszechniaka. Bo wspomnienia, Izabelo, to nie szczyty, przełęcze, lodowce, ekstremalne ściany itd., ale ludzie, z którymi tam była. Jak czytam tu niektóre relacje, powtarzam niektóre, np. Smolika na pewno nie, to mnie pusty śmiech bierze. To epatowanie się wznoszącym się szczytem, żlebami, półkami, śniegiem, lodem itd. A ani słowa o ludziach. Ja wiem, to bardzo trudne, to wymaga talentu, wyczucia, umiejętności przychwycenia czegoś, co się nam wymyka.(-)

- Co do tej kobiety do dzisiaj mam mieszane uczucia. Zawsze staram się zrozumieć innych, co nie znaczy, że zmieniać z tej okazji własne przekonania. A w tym przypadku mam takie, że nie chciałabym realizować własnych wspomnień tak jak ona. Odpowiada mi swoisty górski kosmopolityzm, bo daje przewagę - mogę sobie tu i tam powspominać, a nie tylko pod Kościelcem . Trudno jest mi przystać na zdanie wywołujące u Ciebie "pusty śmiech". Janku jedni lubią krajobraz górski w tle z człowiekiem a inni nie. Nie dla wszystkich samotność to przekleństwo.Stawiasz kontakt z człowiekiem w górach ponad wszystko.I szanuję to. Ja natomiast w górach od ludzi uciekam i wystarczy mi to co Ciebie w pusty śmiech wprawia, choć pominąłeś w tej wyliczance jakże istotne dla mnie kwiatki, strumyki,zachody słońca i świstaki . Masz rację, że opis doznań wymaga talentu, wyczucia i umiejętności. I może łatwiej opisać jest spotkanie z człowiekiem? Z próby podzielenia się z innymi stanem uduchowienia z okazji ujrzenia żlebu etc. wychodzi laikowi zwykle grafomaństwo. Wiem to po sobie .A jednak nie ujmuje mi to przeżyć, choć dla postronnych może być powodem pobłażania w najlepszym wypadku. Przyjaciele (wielkie jak dla mnie słowo!) są istotni (jestem dumna, że mam kogoś kogo mogę tym mianem określić), ale podmiotem są góry (w tym przypadku), bo gdyby nie one nie byłoby i przyjaciół z nimi związanych. Niektórzy jednak świetnie obywają się w górach i bez przyjaciół. I czy miarą wartości/człowieczeństwa może być obwieszczany głośno stan ich posiadania?
Janek napisał

Tamto pokolenie, wzdragam się powiedzieć – moje pokolenie, – aby się nie narazić na zarzut samochwalstwa i strojenia się w piórka, których nie posiadam ani nie posiadałem, będąc szalenie aktywne w górach, nie zamykało się jednak tylko w ich zakresie. Wystarczy poszperać w necie albo choćby w Wielkiej Encyklopedii Tatrzańskiej państwa Paryskich aby wyczytać, że to ludzie z elity naukowej, o wielkich osiągnięciach zawodowych, prawdziwi ludzie renesansu. Góry były ich pasją, ale bynajmniej nie jedyną. Tacy ludzie nie gniją na co dzień w fotelu i tylko raz czy dwa razy w roku ruszają w Tatry aby z tępym wzrokiem wpatrywać się w Kościelec i babrać się w „niegdysiejszych śniegach”. A, że lubią, póki jeszcze siły pozwalają, podreptać po starych ścieżkach młodości jest dla mnie absolutnie zrozumiałe, jak również i to, że ich kompletnie nie interesują jakieś, śliczne zapewne, ścieżki w Beskidzie Makowskim czy Niskim – po prostu nie są to ścieżki z ich młodych lat, nie zostawiły im po nich żadne wspomnienia.

- Janku, każde pokolenie jest nieco inne, co nie znaczy, że mniej wartościowe od poprzedniego. Wieki o tym mówią. Znam ludzi młodego pokolenia dorównujących w pełni zasadom o których wspominasz - i potrafiłabym w tym nie być gołosłowna. Nie wszyscy wartościowi ludzie muszą pochodzić z elity naukowej, by do elity życiowej należeć. Znam dzisiejszych ludzi renesansu .Mam ich w swoim otoczeniu. To jest dla mnie bardzo budujące. Nie mam też nic przeciw "dreptaniu po ścieżkach młodości" ale jestem przeciwna dreptaniu WYŁĄCZNIE po ścieżkach młodości. Nie jestem za zamykaniem sobie perspektywy ale za pracą na rzecz jej poszerzania. Bo czy nie wypada choć trochę rozejrzeć się pod koniec na jakim to świecie się żyło? . Janku, ścieżki w Beskidzie Niskim nie są piękne w takim rozumieniu jak piszesz. Beskid Niski wzbudza szacunek - nie ma chyba miejsca bardziej nostalgicznego i sprzyjającego wspomnieniom. Co do samych wspomnień - te jak wiesz nie wymagają jakiegoś ekstremum by je przywołać.....ważniejszy jest nastrój nie miejsce.
Janek napisał

Modlitwa - François Villon

- piękne! Ale w tej modlitwie same prosby - jest ich tak wiele, że Pan Bóg nie wszystkie słyszy. Może byłoby inaczej gdyby modlitwa była podziękowaniem za to co się ma?

Pozdrawiam
Izabela

P.S. Twój tekst przeczytałam z wielką przyjemnością, jak zwykle namawiam do spisania wspomnień i dzielenia się nimi. We mnie masz wierną czytelniczkę.

[Szarotka]

A w tym przypadku mam takie, że nie chciałabym realizować własnych wspomnień tak jak ona.

Przyznam się, że ja też nie, bo z opisu bardziej mi to pasuje do umartwiania się, niż do wspomnień. Myślę, że wspominać można wszędzie, ważne kogo, co i jak. Czasami trzeba pogodzić się z pewnymi faktami, a nie zatrzymywac się w czasie, produkując do reszty swego życia żal po tym, co minęło. Lepiej docenić i cieszyć się tym, że dane nam było tego doświadczyć. Przy tej okazji przychodzą mi na myśl przydrożne krzyże. Często ludzie do przesady celebrują te miejsca, nawet bardziej niż grób na cmentarzu, a przecież zmarała-bliska nam osoba jest głównie w nas samych, nie przy drodze i nawet nie na cmentarzu.

[andy67]

Zupełnie nie rozumiem podejścia "to już nie dla mnie", przecież zawsze można znaleźć coś dla siebie !
Jak już będę chodzić całkiem powoli, podejdę sobie w 3 godz. godzinną trasą do chatki, potem jeszcze godzinę do polany skąd jest widok na Babią (normalnie idzie się z chatki 20 min.). Siądę na łące i będę spoglądać na Babią Górę.

I to jest jakaś koncepcja.


Gdy już nie będę dawał rady wejść nawet na Kopieniec to po prostu zacznę korzystać częściej z kolejki na Kasprowy tudzież podobnych ułatwień w innych górach.

Oby tylko było za co

[andy67]

Janek napisał

Modlitwa - François Villon

- piękne! Ale w tej modlitwie same prosby - jest ich tak wiele, że Pan Bóg nie wszystkie słyszy. Może byłoby inaczej gdyby modlitwa była podziękowaniem za to co się ma?

Pozdrawiam
Izabela

P.S. Twój tekst przeczytałam z wielką przyjemnością, jak zwykle namawiam do spisania wspomnień i dzielenia się nimi. We mnie masz wierną czytelniczkę.

Minęło parę lat a Janek nic, woli pisać o politykach zamiast podzielić się wspomnieniami.

No chyba że się mylę i coś w Jankowej szufladzie już rośnie.

[Janek]

Minęło parę lat a Janek nic, woli pisać o politykach zamiast podzielić się wspomnieniami.

Wspomnienia się skończyły lub zatarły, politycy zostali.

[andy67]

Minęło parę lat a Janek nic, woli pisać o politykach zamiast podzielić się wspomnieniami.

Wspomnienia się skończyły lub zatarły, politycy zostali.

Tani wykręt, panie kolego, oj tani

[myszoz]

Tani wykręt, panie kolego, oj tani

Właśnie. Poniżej pewnego poziomu.

[myszoz]

O rany mogę pisać, co jest grane?

[krzymul]

O rany mogę pisać...

Palce zrobiły Ci się bardziej elastyczne ???

co jest grane?

https://www.youtube.com/watch?v=ngbPm8zLny4

[Angie84]

myszoz napisał/a:
co jest grane?


https://www.youtube.com/watch?v=ngbPm8zLny4

Myślałam, że widziałam już wiele ... myliłam się

[Zakochani w Tatrach]

https://www.youtube.com/watch?v=ngbPm8zLny4

Hm.... coś nie do końca czyste to wykonanie .....

Fałszują momentami te dudy jak z nut ............ a raczej jak bez nut .

[krzymul]

To nie instrument fałszuje, tylko wykonawca. Pewnie zły wybór instrumentu ... z cymbałami zapewne poszło by mu lepiej. Chociaż .....wszyscy pamiętamy jak to było z Jankielem ....

[Zakochani w Tatrach]

Pewnie zły wybór instrumentu ... z cymbałami zapewne poszło by mu lepiej

To nie źle dobrany instrument, tylko wykonawca do d.....

Dobry wykonawca wyprowadzi czysto każdą melodię na każdym instrumencie.

Z cymbałami zawsze łatwiej idzie, ale wielka sztuka zagrać czysto na czymś trudniejszym - a to już byle kto nie potrafi.

Temu z dudami nie bardzo wyszło .

[krzymul]

To nie źle dobrany instrument, tylko wykonawca do d.....

Toteż napisałem wcześniej...

To nie instrument fałszuje, tylko wykonawca.

Dobry wykonawca wyprowadzi czysto każdą melodię na każdym instrumencie.

No fakt,... niektórym muzykom wydaje się, że potrafią zagrać na każdym instrumencie, ale jest takie powiedzenie - "znać się na wszystkim, tzn. na niczym"

PS. Swoją drogą ciekawe, czy Jankiel potrafił by zagrać na kobzie.

[Zakochani w Tatrach]

. niektórym muzykom wydaje się, że potrafią zagrać na każdym instrumencie

Dobry wykonawca to taki który POTRAFI , a nie taki któremu się WYDAJE .

[krzymul]

...dlatego nie ma dobrych wykonawców i być nie może, ponieważ...

jest takie powiedzenie - "znać się na wszystkim, tzn. na niczym"

[mefistofeles]

mimo wszystko wyszło, że naró woli słuchać dud niż telewizyjnych cymbałów

A tymczaem borem lasem - w pokoju rowerowym relacja z pedałowania mego ostatniego się wkleja