Dzięki BasiuBasia Z. pisze:Świetne
Wszyskie góry są piękne, nigdy nie twierdziłam, że jest inaczejBasia Z. pisze:A widzicie, że inne góry też ładne
...
.Można, można - wiem coś na ten tematMarcin_ pisze:w Pieninach też można się zakochać
. .Myśle, że takiej zdrady Tatry nie pamiętają od pierwszego wyjazdu Wawy w AlpyZakochani w Tatrach pisze:Zdradziłam Tatry……tak się czasem w maju zdarza…
Co gorsza, nie żałuję tego skoku w bok.
- zrobiłaś to poprzez swoje fotografieNa temat urody Pienin nawet nie próbuję pisać….byłyby to same ochy i achy…
- bardzo ładnie to ujęłaś! byłam tam jakis czas temu ze swoją córką - odniosłyśmy to samo wrażenie.Są miejsca, do których się trzeba przyzwyczaić i takie, które się polubi „od pierwszego wejrzenia”. Krościenko właśnie do tych drugich należy.
Malowniczo położone, spokojne, przyjazne….
- rozumiem, dla mnie w jakimś sensie też. Tyle, że od jakiegos czasu notorycznie zdradzam Tatry dla np. Gorców. Poznałam także klimaty fatrzańskie i zdarzyło się, że w jednym dniu trafiłam z nich prosto w Tatry. Zaskoczeniem było dla mnie to, że poczułam się w nich klaustrofobicznieDo Tatr mam jednak jakiś sentyment szczególny, są dla mnie numerem jeden i tak już pewnie zostanie
Przez moment brakowało mi przestrzeni. Jak już sobie tak rozmawiamy, to w pamięci mam pewną himalaistkę z KW z Warszawy ( jej legitymacja ma jeden z pierwszych numerów), która uznaje tylko wysokie Tatry, bo te jedynie mozna jej zdaniem jeszcze nazwac górami. W innych w ogóle sie nie widzi. Jednak ograniczenia wiekowe nie pozwalaja jej już na wiele - pokonanie Boczania to już nielada sukces. Mieszkałam z nia prawie 2 tyg.w jednym pokoju w Murowańcu. Fajnie nam się rozmawiało - jednak co do poglądu na góry pani ta była nieprzejednana. Powiedziała, że jak któregoś dnia będzie musiała odpuścic sobie teń Boczań (traktowała go jak test) to zamknie się w domu ze swoimi wspomnieniami o górach wysokich. Do dziś mam dylemat, czy jej współczuc czy podziwiac? DziękujęIzabela pisze:zrobiłaś to poprzez swoje fotografie
Jeśli ta pani himalaistka miała do czynienia całe życie z górami wysokimi, to nawet się nie dziwię, że dla niej tylko takie się liczą.Izabela pisze:która uznaje tylko wysokie Tatry, bo te jedynie mozna jej zdaniem jeszcze nazwac górami. W innych w ogóle sie nie widzi.
.Ja bym jej raczej współczuła, bo jednak trochę straciła nie poznając wielkiej urokliwości niższych gór.Izabela pisze:Do dziś mam dylemat, czy jej współczuc czy podziwiac?
Cieszę się bardzo.Izabela pisze:Fajnie było sobie poczytac Twoja relację - już się tam pakuję!
.widzę Alu że mamy podobny "problem"Zakochani w Tatrach pisze:Wysokie mają w sobie coś fascynującego i jak już człowieka "złapią" - to na amen.
wiele razy obiecałam sobie że pojade w inne góry-Bieszczady, Karkonosze itp...ale jak przychodził czas wyjazdu to kierunek był jeden słuszny-Tatry
chyba 2 lata temu w lipcu, do tego zdjecia Alana. o mało co a rzuciłabym wyjazd w Alpy na rzecz Niżnych. Byłam oczarowana!!Zakochani w Tatrach pisze:Napisałaś kiedyś świetną relację z Niznych,
Chyba jednak współczuć. Jest tyle pięknych miejsc na świecie. Na początku swej górskiej drogi też byłam zafascynowana głównie Tatrami i to Wysokimi. Teraz na szczęście mi przeszło, choć nie powiem-Tatry chyba zawsze będą dla mnie "domem" do którego lubię wracać, tęsknię.Izabela pisze:Powiedziała, że jak któregoś dnia będzie musiała odpuścic sobie teń Boczań (traktowała go jak test) to zamknie się w domu ze swoimi wspomnieniami o górach wysokich. Do dziś mam dylemat, czy jej współczuc czy podziwiac?
Dobrze , że napisałas "chyba" , bo nie jest to takie oczywiste. Można sie zakochac w jednym miejscu , tak jak w jednej osobie... na całe życie.Chyba jednak współczuć
- i ja też miła Koleżanko!Ja też już dawno 20 lat skończyłam,
- mnie również to nie dziwiło, jednak taka "ortodoksja" wydała mi się szkodliwa w rzeczy samej. Zauważam, że mnie z wiekiem powieksza sie dystans do wszystkiego, nawet do gór najukochańszych. - stąd chyba moje zdziwienie, gdy spotkałam się z taka zapalczywoscią - bezradną przy tym. A przecież ta pani dysponowała także inną wiedzą - była ornitologiem z zawodu - a jednak serce miała tylko dla gor wysokich. I siedziała całymi dniami sama w pokoju, bo jak dla niej w pogodę nie trafiła - żal było patrzec. Ożywiała sie gdy wracaliśmy z gór, dzielilismy się z nią tym jak było - szczgółowo, pytała wtedy o rózne rzeczy.Miała ogromną wiedzę - dobrze też doradzała. I stale ubolewała, że "przez cholerny ślub bratanka" musiała przesunąc wyjazd w Tatry i teraz ma "taką dupówę".Jeśli ta pani himalaistka miała do czynienia całe życie z górami wysokimi, to nawet się nie dziwię, że dla niej tylko takie się liczą.
- Asik! Do Ciebie świat nalezy! Ja to Ciebie kiedyś muuuszę (!) spotkac!widzę Alu że mamy podobny "problem"
- to sie nazywa siła przekazu!chyba 2 lata temu w lipcu, do tego zdjecia Alana. o mało co a (-)
- Z tym akurat nie polemizuję! Jednak czy z tego powodu dobrze jest "szaty rozdzierac"? Może tak musi byc i tyle, co człowiek to inaczej. Ale upierac się przy "swojej jedynie racji" - to chyba boli?Można sie zakochac w jednym miejscu , tak jak w jednej osobie... na całe życie.
hmm...dziękuje,wlasnie zrobiło mi się bardzo miłoIzabela pisze:Asik! (....) Ja to Ciebie kiedyś muuuszę (!) spotkac!
i jestem za spotkaniem - moje odczucia też przeważyły w kierunku współczucia, Patrzyłam jak człowiek sam siebie ogranicza w imie stworzonej przez siebie idei, jak w jej obliczu czyni sobie krzywdę - wg. mnie.Chyba jednak współczuć. Jest tyle pięknych miejsc na świecie. Na początku swej górskiej drogi też byłam zafascynowana głównie Tatrami i to Wysokimi. Teraz na szczęście mi przeszło, choć nie powiem-Tatry chyba zawsze będą dla mnie "domem" do którego lubię wracać, tęsknię.
- to naturalne! Mam podobnie...Tatry chyba zawsze będą dla mnie "domem" do którego lubię wracać, tęsknię.
No wiesz, ten jej upór nikogo nie krzywdzi , poza może... nią samą , w odczuciu innych. Ale skoro jej z tym dobrze to po co uszczęśliwiać na siłe, lepiej zrozumieć. Przecież "starych drzew się nie przesadza"Izabela pisze:Ale upierac się przy "swojej jedynie racji" - to chyba boli?
pytanie czy jest jej z tym dobrze?. moze nie miała nikogo kto by ją zmobilizował do innego postepowania? ale to juz temat raczej na kanape do psychoanalityka czy kogos takiegokrzymul pisze: Ale skoro jej z tym dobrze to po co uszczęśliwiać na siłe, lepiej zrozumieć.
- nie zawsze było jej z tym dobrze - momentami była rozgoryczona i zgorzkniała. Ale masz rację, za ten wspólnie spędzony czas, - częściej jakby pogodzona z sobą. Mądre przysłowie cytujesz....Ale może mądrze/ludzko jest też spróbowac pokazac, że moze byc inaczej? A jak nie chwyci - wtedy zrozumiec? Ja postarałam sie zrozumiec. Ale nie pochwalam takiego stanowiska,i z całym dla Niej szacunkiem nie chciałabym się z nią zamienic na styl postrzegania. Dla mnie to postac tragiczna.No wiesz, ten jej upór nikogo nie krzywdzi , poza może... nią samą , w odczuciu innych. Ale skoro jej z tym dobrze to po co uszczęśliwiać na siłe, lepiej zrozumieć. Przecież "starych drzew się nie przesadza"
Orodoksja, zapalczywość - to są cechy szkodliwe w każdej dziedzinie życia i pół biedy, jeśli tym szkodzi się tylko sobie...Izabela pisze:taka "ortodoksja" wydała mi się szkodliwa w rzeczy samej.
No właśnie, chociaż tego skoku w bok nie żałuję, to następny wyjazd oczywiście w TatryAsik pisze:widzę Alu że mamy podobny "problem" wiele razy obiecałam sobie że pojade w inne góry-Bieszczady, Karkonosze itp...ale jak przychodził czas wyjazdu to kierunek był jeden słuszny-Tatry
. .- wiesz Alu? Sądzę, że człowiek nigdy nie będzie z czymś, co i tak jest nieuchronne pogodzony. To wbrew jego naturze. Sztuką wielką jest, jeśli potrafi przyjąć ten oczywisty fakt z godnością. Ta godność, moim zdaniem, objawia się m.in. w próbie/umiejętności dostosowania się, poszukiwaniach, użyłaś określenia, " uroków życia " - do końca. Nawet w innych niż dotychczas aspektach. Ale do tego trzeba chyba odwagi i pomyślunku. Sądzę, że to jest proces trudny i tym trudniejszy im człowiek bardziej w sobie "rozbuchany", bo wówczas może stać się dla siebie wręcz okrutny, a dla innych trudny do zniesienia.Ważne jest, żeby umieć się pogodzić z tym, co nieuchronne, czego uniknąć się nie da i co nastąpić musi.
Człowiek niepogodzony jest właśnie zgorzkniały, rozgoryczony z pretensjami do całego świata, niezdolny do postrzegnia innych jego uroków.
Żal mi takich ludzi
tak,poniewaz gdzies tam w tyle głowy bedzie zawsze siedziała myśl ze "może to jeszcze nie koniec?że moze jeszcze jednak da się rade"Izabela pisze:sądzę, że człowiek nigdy nie będzie z czymś, co i tak jest nieuchronne pogodzony.
ale zanim przyjmie sie to w ogóle do wiadomosci,a co dopiero z godnościa, mija sporo czasu. w trakcie którego są dni euforii ze przeciez "są inne góry,równie piekne!" i dni doliny że "zycie sie konczy"(w przypadku wieku), "ze to niesprawiedliwe" (w przypadku choroby) i nie wierze ze ktokolwiek zarowno w przypadku wieku jak i choroby, pogodził sie w 100% ze swoim losem.Izabela pisze:Sztuką wielką jest, jeśli potrafi przyjąć ten oczywisty fakt z godnością
rozbuchany?zapatrzony w siebie?o to Ci chodzi Izo?Izabela pisze:człowiek bardziej w sobie "rozbuchany"
nie byłam pewna "co autor miał na mysli" Bo czasami skok w bok może się źle skończyć i konsekwencje moga być tragiczne.Asik pisze:zaczeło sie od skoku w boku zakochanych a skonczyło sie na "psychoanalizie" himalaistki
I masz 100% racji , więc trzeba korzystać z życia póki można. A jak już będzie za późno to sobie zasiądziemy przed monitorem i pooglądamy relacje innych na forum. Więc .... w góry , Panie i Panowie do tych pagórków leśnych , do tych łąk zielonych , szeroko nad błękitnym Dunajcem rozciągnionych.Asik pisze:i nie wierze ze ktokolwiek zarowno w przypadku wieku jak i choroby, pogodził sie w 100% ze swoim losem.
Myślę, że przyjęcie pewnych oczywistych faktów z godnością, wiąże się z ich akceptacją, a tym samym oznacza pogodzenie się z nimi.Izabela pisze:wiesz Alu? Sądzę, że człowiek nigdy nie będzie z czymś, co i tak jest nieuchronne pogodzony. To wbrew jego naturze. Sztuką wielką jest, jeśli potrafi przyjąć ten oczywisty fakt z godnością.
Tu się z Tobą w pełni zgadzam, ale to kwestia złożona z wielu czynników - jeden ten ciężar udżwignie, drugi się załamie...Izabela pisze:Ale do tego trzeba chyba odwagi i pomyślunku. Sądzę, że to jest proces trudny i tym trudniejszy im człowiek bardziej w sobie "rozbuchany", bo wówczas może stać się dla siebie wręcz okrutny, a dla innych trudny do zniesienia.
W przypadku choroby - tak, bo nie każdego dotyka, ale wiek...to czeka wszystkich , na to rady nie ma i z tym należy się pogodzić - chociaż nie każdy potrafi.Asik pisze: nie wierze ze ktokolwiek zarowno w przypadku wieku jak i choroby, pogodził sie w 100% ze swoim losem.
To się nazywa nadzieja i z nią się łatwiej żyje - mimo wszystko.Asik pisze:gdzies tam w tyle głowy bedzie zawsze siedziała myśl ze "może to jeszcze nie koniec?że moze jeszcze jednak da się rade"
No właśnie, dlatego tak zachłannie "latam" po górskich szlakach, bo nie wiadomo jak długo jeszcze los będzie dla mnie tak łaskawykrzymul pisze:więc trzeba korzystać z życia póki można.
. . .
