Agaar pisze:To nie jest przedmiotowe podejście do gór, absolutnie. Można iść na drogę wspinaczkową i kontemplować widoki. Cieszyć się nimi w taki sam sposób, wchłaniać tak samo jak przy wędrówkach.
No to prawda. Ale nie kierowałam tego bezpośrednio do Ciebie, czy kogoś konkretnego, tylko ostatnio takie mam spostrzeżenia, że coraz częściej daje się coś takiego odczuć. Może we wszystkich przypadkach jest tak jak mówisz, a ja się mylę, ale często kiedy słyszę, czytam, oglądam relacje czy opowieści z tego typu wyjść z jakiegokolwiek źródła uderza mnie własnie to. Takie wykorzystanie gór jako "przyrządu sportowego". I zastanawiałam się po prostu gdzie zatraca się to takie może troche melancholijne podejście opierające się na oglądaniu, podziwianiu czy tam kontemplowaniu górskiego otoczenia, które z mojego punktu widzenia jest chyba najistotniejsze w tym wszystkim. Z drugiej strony nie krytykuje takiego podejścia bo każdy wybiera o co mu najbardziej odpowiada.
Tak się zastanawiam, że może mi to działa trochę na psychikę
W sensie, ze kiedy w tej przykładowej relacji pojawiają się elementy wspinaczkowe to one z racji odbiegania od tej zwykłej tradycyjnej techniki zdobywania gór w jakiś sposób być może mi w głowie przytłumiają całą resztę. I może dlatego wyciągam takie właśnie wnioski i odbieram cały opis jako relację ze sportowego wypadu na górski ring, a nie dostrzegam w opisie drugiego, powiedzmy, normalnego spojrzenia autora na góry.
Uf, ciężko było mi wyjaśnić o co mi chodzi
(...) Ku przełęczom, Ku wierchom, Ku graniom...
Ja za nią... (...)
