LIPCOWE WĘDRÓWKI PO TATRACH POLSKICH I SŁOWACKICH

[Zakochani w Tatrach]

Tym razem wyjazd w Tatry wypadł w niedzielę. Po tych tragicznych ulewach, zapowiedzieli tydzień ładnej pogody.
Mogliśmy jechać tylko na 7 dni, więc szkoda było każdego...
Miałam obawy co do tej jazdy w dniu świątecznym - niepotrzebnie...
Jak zwykle latem, wyjechaliśmy o 5 rano - ogromne rondo w Krakowie przejechaliśmy sami - nasze jedno auto !!! Przez sekundę pomyślałam, że pomyliłam drogę .
Dalej do Zakopanego prawie pusta droga, szok...
Zajechaliśmy na kwaterę, bagaże do pokoju, plecaki na plecy i w góry...
Na pierwszy ogień - Dolina Gąsienicowa - miałam ją w oczach z ub. roku, w łanach kwitnącej wierzbówki kiprzycy.
Wyglądała niesamowicie i zrobiła na mnie takie wrażenie, że postanowiłam tu zaglądać o tej porze.
Doliną Jaworzynki niestety , ciągnęły spore ilości turystów - no cóż sezon urlopowo - wakacyjny, trzeba to jakoś z trudem ścierpieć....
Po ostatnich opadach niektóre odcinki szlaku wyglądały tak:



Za to na stokach Boczania spokojnie pasła się łania z kożlątkiem



No i Gąsienicowa - kolorowa, chociaż wierzbówka jeszcze nie całkiem rozkwitła...



Za nami góry z chmur...



Chwila zastanowienia gdzie dalej, bo przecież mimo całego uroku tego miejsca - wycieczki tu nie zakończymy..
Do schroniska kieruje się 95 procent przybyłych, więc omijamy je szerokim łukiem i idziemy w stronę Zielonego Stawu, a potem na Przełęcz Świnicką.



Byliśmy tam kiedyś, ale Matka Natura nie chciała nam wówczas pokazać swojego Dzieła. Otuliła wszystko zazdrośnie białym puchem...
Może teraz będzie łaskawsza...
I była .







Jejmość Pani Świnica..



No i dotarliśmy na Przełęcz.







W swojej łaskawości Matka Natura urządziła nam prawdziwy spektakl na niebie. Jak w kalejdoskopie, po błękicie, gdzieś od strony Tatr Bielskich, przesuwały się pojedyncze, grożnie wyglądające chmury, które potem, nie wiadomo gdzie, rozmywały się w okolicy, nie czyniąc najmniejszej krzywdy wystraszonym turystom - których tu mimo wszystko dużo mniej, niż w Gąsienicowej.







Pod nogi też warto popatrzeć .



Idziemy w stronę Kasprowego, a za nami niebo znów uśmiechnięte...











No i dość tych uśmiechów ...





Jest póżno, a przed nami jeszcze zejście z Kasprowego, więc chwila odpoczynku i ruszamy w dół. Nareszcie pusto na szlaku.
Na Myślenickich Turniach musiałam podeprzeć moją kontuzjowaną nogę ketonalem forte - jeszcze się nie rozruszała .
Na szczęście podczas tego wyjazdu tylko raz się to zdarzyło - w pierwszym dniu, potem już było dobrze.
Nowa kolejka co chwilę zwoziła pełne wagoniki wygodnickich (w górę jechały puste)



Jakaś sentymentalna jestem, ale te stare, mniejsze jakoś lepiej mi pasowały do tego krajobrazu...
Może przyzwyczajenie...
Zachodzące słońce pięknie oświetlało turnie Zawratu Kasprowego.



A niżej w lesie szalał spieniony, szumiący głośno, grożny potok Bystra.
Rozlany szeroko, utworzył wyspę z kilkoma drzewami, którą jakby miał ochotę wciągnąć w swój spieniony nurt.
Ktoś, kto dostałby się w jego objęcia z pewnością nie wyszedłby żywy z tej kipieli.



W Kużnicach wyszliśmy już o zmroku, no i dalej do Zakopanego pieszo, bo o tej porze busów już nie było, ludzi też.
Na kwaterze byliśmy około 22.
Na pierwszy dzień wystarczy.
Udana piękna wycieczka, a jutro wypad na Słowację, na Przełęcz pod Osterwą.

Ala .

c.d.n.

[Szarotka]

Na tym kamorku koło Zielonego Stawu to jakiś duszek siedzi?

[Kert]

Pod nogi też warto popatrzeć .

oooo.... Sempervivum montanum
w naszej części Tatr chowają się trochę, po słowackiej bywają ich całe łany

[bartek84]

wkooooooooooooooooońcu :D:D:D

[Agaar]

Ja to sobie muszę kiedyś wejść na Kasprowy tym zielonym szlakiem i zobaczyć czy on faktycznie taki upierdliwy jest jak kilka lat temu. Póki co... to go omijałam, bo się wcześniej w upale i tłoku zniechęciłam.

Ten rejon Zielonego Stawu należy do moich ulubionych. Zresztą stwierdzam, że jest coraz więcej tych moich naj... -lepszych, -piękniejszych.

Dawaj kolejne dni.

[Janek]

Na tym kamorku koło Zielonego Stawu to jakiś duszek siedzi?

Pewnikiem się z... Roztoki przeniósł.

Wspomnienia:
- Na Świnicką Przełęcz wniosłem na tzw. barana pięcioletnią córkę. Nie sam chwalić Boga, dwóch dorosłych towarzyszy miałem.

- Drugie z Zielonego Stawu a raczej z nad Zielonego Stawu. Dokładnie widać na zdjęciu to miejsce gdzie. No świntuchy z nas były: Marek i ja - chyba nie opowiem...

Ja to sobie muszę kiedyś wejść na Kasprowy tym zielonym szlakiem i zobaczyć czy on faktycznie taki upierdliwy jest jak kilka lat temu.

Zawsze był, jest i będzie - on się nadaje aby go jako pokutę wyznaczać... Nagrzeszyłaś?

[tommer91]

Gratuluję bardzo fajnej wycieczki i pięknych zdjęć! Czekam na więcej.

[Zakochani w Tatrach]

Nazajutrz, zgodnie z planem wyjeżdżamy rano do Starego Smokowca, gdzie zostawiamy samochód na parkingu i eletriczką jedziemy do Popradzkiego Plesa.



Pogoda piękna, idziemy na Przełęcz pod Osterwą i dalej Magistralą spowrotem na parking w Starym Smokowcu.





Popradzkie Pleso...., byliśmy tu w czerwcu i wtedy obiecałam sobie, że następnym razem pójdziemy na przełęcz.





Przepiękna okolica.... wyobraziłam sobie ten widok z góry, no i nie zawiodłam się..
Im wyżej podchodziliśmy, tym wspanialsza panorama otwierała się przed nami.





Zakosy wprowadzają na wysokość dość łagodnie, lecz długo, choć nie znaczy to, że wejdzie się tam bez wysiłku.
Za to za każdym zakosem widoki imponujące...





No, nareszcie na przełęczy..



Widok na Dolinę Mięguszowicką zapiera dech





Z prawej przepięknie widoczna Wysoka i otaczające ją szczyty





Ze szczytu Osterwy, gdzie też poszliśmy, widok na Szczyrbskie Pleso i okolice, jak również samą przełęcz no i Magistralę..





Na tym szlaku też było ludno, do Popradzkiego - pielgrzymka, pod Osterwę też sporo ludzi ciągnęło.
Słychać było często język polski.
Dopiero od przełęczy na Magistrali, zrobiło się przyjemnie pusto.
Grań Baszt została za nami..







Tylko jakieś napotkane zwłoki psuły urok tej okolicy .



Na tym odcinku Magistrali idzie się bardzo dobrze, po dużych kamulach, wśród rumowisk skalnych, prawie bez wysiłku - droga dla emerytów .





I tak się szło, szło, szło, w prażącym słońcu, aż zza kolejnego zakrętu ukazał się bajeczny widok Doliny Batyżowieckiej ..





Przecudna !!!!.... siedliśmy na kamieniu nie mogąc oczu oderwać, dopiero jak trochę zmarzłam - bo wiało nad stawem - to mnie otrzeżwiło i włożyłam na siebie coś nieprzewiewnego.





Pomimo zimna, siedzieliśmy tam długo, żeby ten obraz utrwalić w pamięci na zawsze.
Zdjęcia, których mnóstwo zrobiłam, pozwalają mi się delektować tym widokiem, kiedy jestem z daleka od gór...







W końcu trzeba ruszać, bo do Smokowca daleko...
Jeszcze ostatni rzut oka na dolinę i kaskady wodospadów szumiące na kamieniach..
I dalej Magistralą w stronę Doliny Wielickiej







Zza kolejnego zakrętu ukazało się naszym oczom takie szkaradzieństwo, że aż nas zatkało.
Sądziłam, że to jakaś buda, a to Śląski Dom...mój Boże...
Piękna dolina, a tu taka paskuda z krzywym dachem...szok !!!





Trzeba było trochę odpocząć i napić się piwka.
W geście protestu usiadłam tyłem do tej szpetoty.



Wzmocniwszy się kanapkami i piweczkiem ruszyliśmy dalej w stronę Hrebienioka.
Szlak od Śląskiego Domu nie był już taki dobry, jak wcześniejszy odcinek Magistrali.
Na zdjęciu kawałek lepszego, a potem koślawe kamienie na spółkę z korzeniami.



Jakoś dobrnęlismy do "razczastia" pod Sławkowskim Szczytem i niebieskim szlakiem zeszliśmy do St.Smokowca na parking - jeśli mam być szczera - to sterani okropnie .
No, ale kto powiedział, że w górach będzie lekko ???



Robiło się już ciemno - i czego wprost nie cierpię - musiałam jechać po tych niepomalowanych serpentynach słowackich i polskich do Zakopanego.
Dobrze, że nie było dużego ruchu i prawie 80 procent drogi jechałam na długich światłach, co jeszcze jako taka pozwalało widzieć, gdzie jadę .
Na 22 dotarliśmy na kwaterę - UFF !!!

Wycieczka cudna, warta tego wysiłku - super.

Ala .

[Janek]

Piękna pogoda - aż za piękna bo pewnie przygrzało.
No to ja już wiem od kogo trochę zdjęć wysępię do Poradnika w wersji "lux".
Ta krzywizna tego dachu na Sliezskim nie jest przypadkowa, to jest jakiś "knyf" na śnieg.
A wchodzenie od Popradzkiego na przełęcz to mi się czasami po nocach śni.

[Agaar]

Zawsze był, jest i będzie - on się nadaje aby go jako pokutę wyznaczać... Nagrzeszyłaś?

Tak? Czyli to nie tylko moje wyobrażenie z okresu dzieciństwa? Obawiam się, że nagrzeszyłam, więc kiedyś sobie tam podreptam.

zza kolejnego zakrętu ukazał się bajeczny widok Doliny Batyżowieckiej

Ja się nie mogłam stamtąd ruszyć. To są właśnie Tatry Słowackie.

[Lukas]

Popradzkie Pleso...., byliśmy tu w czerwcu i wtedy obiecałam sobie, że następnym razem pójdziemy na przełęcz.

schodziłem w dół do schronu najbardziej znienawidzony szlak - te zakosy w kółko a schron mimo, że widać to nic bliżej.

[cyganeria]

przepiękne widoki Alu mieliście Naprawde miło się ogląda, uczta dla stęsknionego serduszka

[tommer91]

Takie zdjęcia jak te coraz bardziej napalają mnie żeby wreszcie na własne oczy zobaczyć Tatry Słowackie (z samochodu się nie liczy

[staszek]

Miło popatrzeć na letnie Słowackie Tatry
Zazwyczaj bywam tam zimą albo wiosną.
Latem byłem kiedyś ze 2 razy

[Janek]

uczta dla stęsknionego serduszka

Przestań się mazać - plecak na grzbiet i w drogę, daleko nie masz!

[cyganeria]

Przestań się mazać - plecak na grzbiet i w drogę, daleko nie masz!
think

A no nie mam, ale czasu tez, bo zrobilam prawko i teraz pracuje do końca sierpnia.

[Janek]

bo zrobilam prawko i teraz pracuje do końca sierpnia.

Pracujesz nad "prawdziwą nauką" jazdy samochodem, tak?

[cyganeria]

Pracujesz nad "prawdziwą nauką" jazdy samochodem, tak?

Tak z pewnością Trafiłeś w samo sedno
A tak poważnie, to właśnie wczoraj odebrałam moje driving licence i dziś do pracy już furą przyjechałam

[Janek]

i dziś do pracy już furą przyjechałam

Jestem pod wrażeniem, Miss General Manager!

[Zakochani w Tatrach]

Jeżeli już jesteśmy przy Popradzkim Plesie to nie sposób nie wspomnieć o Symbolicznym Cmentarzu pod Osterwą.
Byliśmy tam wprawdzie nie tym razem, a w czerwcu br, ale nie zdążyłam napisać relacji, więc może kilka słów teraz.
Cmentarz zrobił na mnie duże wrażenie. Bardzo klimatyczne miejsce poświęcone pamięci ludzi, którzy za swoją miłość do gór zapłacili cenę najwyższą, a także tym, którzy spieszyli im z pomocą...
Tablice umieszczone na skałach, w naturalnym środowisku górskim, pod ostrym zboczem Osterwy...
Muszę przyznać, że się wzruszyłam..
Tylko te krzyże kolorowe wnoszą trochę ciepła i optymizmu w to - bądż co bądż - smutne miejsce.

















Naprawdę warto tam zajrzeć..

Ala .