A ma to jakieś znaczenie?gb pisze:A te cytaty - to pochodziły ze wspomnień tego Wielkiego zapewne. Ciekawe, czy pisał te wspomnienia bezpośrednio po tym noclegu, czy kilka lat później...
pozdrawiam
gb
Na Boga, o czym Ty mówisz?Staszek, nie wiem czy zauważyłeś, ale epatujesz śmiercią. Popraw się!staszek pisze:I tak no właśnie , jak idziesz na wojnę to możesz zginąć.
Tym bardziej, że relacja Hajzera jest mocno rozszerzona.lukas_12 pisze:Warto poczytać jeszcze raz
Na tak postawiony problem, cóż można odpowiedzieć?gb pisze:czym różni się "dwudniowy wypad w taterki" od podkreślonego zdania o przytępianiu uwagi
Jak zwykle grubo przesadzasz, generalizujesz i siejesz popłochgb pisze:Proszę - we własnym zakresie - odpowiedzieć sobie czym różni się "dwudniowy wypad w taterki" od podkreślonego zdania o przytępianiu uwagi. Nawet gdy "wypada się" w piątek wieczór lub sobotę rano z Krakowa...
Ani mi w głowie porównywać się z Arturem Hajzerem, i nie mam pojęcia, co bym powiedział po takiej "jeździe w betoniarce".horolezec pisze:powiedziałbym zimowym Tatrom - dzięki, ale odpadam.
Włosy mi się zjeżyłyNauczyłem się, że odkopywanie takiego ciężkiego śniegu, to nie jest prosta rzecz. Ratownicy naprawdę ciężko się napracowali. Było ich 5-ciu. Nie mam upoważnienia do podawania ich nazwisk, ale z mediów wiadomo już, że kierownikiem akcji był Edward Lichota (szef dyżuru tego dnia). Choć byłem już odkopany w ponad połowie, to dalej nie byłem w stanie wyszarpnąć nóg, ruszyć stopą. Każdą stopę, aż po raki trzeba było traktować łopatą. Trochę to trwało, w sumie parę, może paręnaście minut i już byłem na pokładzie śmigłowca.
. Przebieg daje na psyche ! Oni to robili treningowo!Artur Hajzer pisze:W dniach 22-23 grudnia 2007 przeszliśmy z Piotrem Pustelnikiem polską część grani Tatr Zachodnich. Zaczęliśmy od Kasprowego (9 rano), a skończyliśmy na Rakoniu (17 wieczorem dnia następnego). Sztuka ta udała się nam więc w 30 godzin, w tym 4 godziny przeznaczyliśmy na sen (mieliśmy ze sobą pełne wyposażenie biwakowe i namiot).
Bardzo nam się ta eskapada spodobała. Wymyśliliśmy sobie, że w ramach "himalajskiego treningu" przed planowanymi wyprawami wiosennymi powtórzymy sobie ten spacer, ale tym razem na lekko, bez biwaku, w systemie non stop, i idąc w odwrotnym kierunku. Obliczyliśmy sobie, że zmieścimy się w 24 godzinach.
9 lutego o godzinie 11.30 przed południem wyszliśmy ze schroniska w Dolinie Chochołowskiej i przez Grzesia o 15.00 dotarliśmy do Wołowca - pierwszy szczyt w polskiej Grani Tatr. Tym razem oprócz Piotra byli w zespole: Tamara Styś, Darek Załuski i trener lekkoatletyki z katowickiego AWF dr hab. Zbigniew Borek.
Na Starorobociański wchodziliśmy już w ciemnościach i kontynuowaliśmy marsz całą noc. Warunki śnieżne były dobre - dominował twardy zbity śnieg, miejscami beton, jedynie w miejscach nawianych trzeba było torować - maksymalna głębokość do połowy łydki, częściej do kostki. Noc była bezchmurna, ale i bezksiężycowa, więc nie udało nam się uniknąć wpadek orientacyjnych - w sumie na poszukiwania drogi straciliśmy jakieś 2 godziny. Świt zastał nas na Tomanowym Wierchu.
Z tam zamieszczonego zdjęcia (pierwszego - na końcu jest jego niezła analiza) wynika jakby Hajzer wlazł na ten nawis dla zrobienia tego właśnie zdjęcia. Na prawym skraju klatki, za muldą są jego ślady, czyli on przeszedł u podstawy nawisu, a później z jakiegoś powodu na niego wszedł...Janek pisze:Trochę szersza relacja Hajzara:
A, tu to masz sto tysięcy procent racji!gb pisze:zmęczenie - wszystko jedno z jakiego powodu - to połowa "sukcesu"
A niczego nie trenują i do niczego się nie przygotowują, bo dla nich Tatry są celem, a nie treningowym boiskiem. Oni są "chorzy na Tatry" i kultywują tę dolegliwość.gb pisze:do czego przygotowują się i co trenują "dwudniowi wypadacze"?
Ja też! Zwłaszcza na Chłopka... nie lecę.gb pisze:Tyle, że "wypadając" w Tatry na 4,5 godziny (mój rekord
Ja też! Zwłaszcza publicznej... nie robię.gb pisze:2. nawet jeśli
Ja też! Zwłaszcza w lutym... konsultując.gb pisze:3. a tym bardziej nie planuję "niespodziewanego dwudniowego wypadu" w maju, konsultując go w lutym na jakimś górskim forum...
Ja też! Zwłaszcza na park... gdy się omsknie.gb pisze:4. jak mi się coś "omsknie", lub nie wyjdzie - nie płaczę i nie zwalam na "warunki", "park", "współtowarzyszy"
A tu, to nie wiem na pewno, ale poprzez inerpolację wychodzi mi, że także. Zwłaszcza zaś...gb pisze:etc...
Ty też miałeś w zimowych Tatrach dość poważny wypadek... a jednak nie zrezygnowałeś z zimowego zdobywania szczytów. Z wypadków trzeba wyciągać pewne wnioski, ale nie powinno się przez to rezygnować z największej życiowej pasji.horolezec pisze:gdybym spadał z taką lawiną i przeżył to myślę, że powiedziałbym zimowym Tatrom - dzięki, ale odpadam.
Myślę, że się tym nie przejmuje. Na Brytanie przynajmniej tego nie okazał.chief pisze:założę się, że jak Hajzer był w lawinie to sobie ze smutkiem pomyślał....o q...a, no to teraz w mediach/forach będą mnie "eksperci" obracali...
Jak się jest twardzielem , to do końca . Wyobraźcie sobie że zrobiliście Koronę Himalajów i tu na nagle na spacerze pod Ciemniakiem porwała Was lawina ! Co powiecie : że nic się nie stałotomek.l pisze:Myślę, że się tym nie przejmuje. Na Brytanie przynajmniej tego nie okazał.
Błąd czy pech. Ważne, że z dobrym zakończeniem.
Akurat Artur Hajzer tak do tego nie podszedł. Wystarczy przeczytać jego raport.staszek pisze:Jak się jest twardzielem , to do końca . Wyobraźcie sobie że zrobiliście Koronę Himalajów i tu na nagle na spacerze pod Ciemniakiem porwała Was lawina ! Co powiecie : że nic się nie stało
