Quizz już był, fotozagadka też....więc teraz czas na coś jeszcze innego.
Ciekawe komu uda się odgadnąć po opisie, którym szlakiem wędruje przykładowy forumowy turysta.
Noc spędzona w schronisku, praktycznie u boku niedźwiedzia, minęła nadzwyczaj spokojnie. Po wypiciu porannej herbatki i połknięciu małego co nieco ,zbiegam wreszcie po schodkach w celu udania się na zaplanowany dziś szlak. Przede mną szczyt łatwo dostępny dla leniuchów, ale ja wybieram bardziej ambitną trasę. Marsz rozpoczyna się szlakiem koloru niebieskiego. Na początku jest miło i przyjemnie, gdzieś w dali coś szumi, ale nigdzie nie mogę wypatrzyć wodospadu, więc to pewnie wiatr hula w tym piekielnym miejscu. Mijają kolejne minuty, wschodzące słońce przyjemnie grzeje mnie w plecy. Szczyt, który mam po prawej stronie, choć kusi, nie jest celem mojej dzisiejszej wyprawy. Po ok. 1.15 staję wreszcie na przełęczy. Ależ stąd piękne widoki, a ile możliwych dróg! Spotykam znajomych ze schroniska, którzy wybrali trochę inny wariant dotarcia w to urokliwe miejsce. I znowu sprawdzają się słowa, że wszystkie drogi prowadzą do....upss, o mały włos, a byłoby po zabawie. Podchodzę jeszcze parę metrów w górę i ....zaczynam schodzić, tym razem kolor szlaku zmienia się na czerwony. Aż wierzyć mi się nie chce, że wejście tędy w maju dało mi tak w kość. Idąc tak blisko ściany, człowiek czuje się jak pan i władca, bo któryż z królów ma takie bogactwa? Przed oczami mam przepiękny dwutysięcznik. Tak, z tego miejsca wyraźnie widać, że książki nie kłamią. Faktycznie z pozoru łatwe zejście stamtąd może zakończyć się nieciekawie. Ooo, a cóż to za ucho skalne przede mną? Przydałyby się łańcuchy-hehe. Jeszcze kilka kroków i czas na zasłużone śniadanko, zwłaszcza że za chwilę opuszczę słoneczko i wejdę w lasek. Maluteńka polanka doskonale nadaje się do szamania wśród tylu znanych szczytów. Po posiłku zbiegam zakosami leśnymi w dół aż do przełęczy. Tu znowu szlaki kusząco się rozwidlają, ale nie zmienię swoich planów, zbyt dużo fajnych rzeczy przede mną. Minęło 30 min od przełęczy i oto, po przedostaniu się przez mostek na drugą stronę rzeczki ląduję na polanie. Z chatki nieopodal unosi się dymek, ale to nie schronisko. Niebo przykryły ciężkie chmury, więc tej najważniejszej tu góry nie widać. Zaczyna siąpić deszczyk, więc rezygnuję z dodatkowej atrakcji, którą mam w zasięgu 20 minut marszu. Zaczynam z mozołem wspinać się czarnym szlakiem w górę, znowu przez lasek, kurcze kto te drewniane barierki tu wstawił? Mija kolejne 50 min i wreszcie staję na kolejnym widokowym szczycie, co z tego, że ma tylko ok. 1300m? Tak blisko tego giganta jeszcze nie byłam. W sumie wczesna jeszcze pora, ale muszę już mknąć dalej, mijając po drodze dwa, a może i trzy drewniane mostki, po to żeby wrócić o rozsądnej porze do schroniska. Przecież dziś jeszcze mam zamiar przenieść się gdzieś indziej.
No i co, gdzie dziś wędrowałam? Wiecie?
Trochę inna zagadka...
Trochę inna zagadka...
------------------------------------------
"Bedzie wcioł to mnie ku sobie zabiere..."
"Bedzie wcioł to mnie ku sobie zabiere..."
,sorry ale to było naprawdę aż tak dziecinnie proste??? Proszę o szczerą odpowiedź-przyda mi się na przyszłość. 
Mariusz pisze:Trochę mnie naprowadziły na trop niedźwiedzie, bo wiadomo gdzie ostatnio biwakują...
hehe,na przyszłość muszę podawać mniej pomocnych szczegółów 
a ja mam taką fajną książeczkę w domkuMariusz pisze:takich zagadek "tekstowych" jeszcze nigdzie nie widziałem!
ale ten tekst jest całkowicie wymyślony przeze mnie.Jutro natomast zamieszczę oryginalny z owej książki i przetestujemy wiedzę.Chociaż w książce są podpowiedzi w postaci nazw szczytów itp 
i skoro Wam wystarczyło zwykłe napomknięcie o niedźwiedziach......to nie zdążę zrobić sobie jutro kawy,jak zagadka zostanie rozwiązana-:( buuuuuuuu------------------------------------------
"Bedzie wcioł to mnie ku sobie zabiere..."
"Bedzie wcioł to mnie ku sobie zabiere..."
