Nie, ale miałam być! Wszystko zależało od pogody, a z rana nie wyglądało, że będzie palić w karkŁukasz t pisze:Nie byłaś wtedy przypadkiem w okolicach Koprowego ?
więc trasa została zmieniona. Piszesz, że był tłok, więc chyba dobrze wyszło.
TAM trzeba być,TO trzeba zobaczyć. Tatry SK,sierpień 2007
więc trasa została zmieniona. Piszesz, że był tłok, więc chyba dobrze wyszło.
"pamiętaj jak Ci praca lub jakieś studia przeszkadzają w chodzeniu po górach to rzuć to w diabły" Fenek
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
Tia, ale nie od samego rana. Teraz skóra mi schodzi z karku.Łukasz t pisze:Fakt - waliło słońcem strasznie
Uff... jak się cieszę, że tam nie poszłam. Marzyłam o położeniu się nad Hińczowym...Łukasz t pisze:pikniki wokół Hińczowych
"pamiętaj jak Ci praca lub jakieś studia przeszkadzają w chodzeniu po górach to rzuć to w diabły" Fenek
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
To oczywiste, że są miejsca bardziej oblegane i mniej.Łukasz t pisze:zapewne jest wiele takich miejsc ale nie wszystkie
Moje odczucia, że na Słowacji jest troszkę spokojniej wynikły m.in. również z tego, że jak tam byłam 3 lata temu z mężem w lipcu to pamiętam, że przed Teryego Ch. spotkaliśmy może z 5 osób, a dalej na przełęcz pod lodowym szczytem, dalej Dol. Jaworową aż do Łysej Polany szłam sama z mężem, również pamiętam wycieczkę na Bystry Przechód tam też niewiele osób spotkaliśmy po drodze.
"Rezane" to pyszne piwo podawane tylko w nielicznych barach na Słowacji. Nalewa się go z dwóch Topwarów, jasnego i ciemnego, przez ok. 15 min. Pierwszą połowę kufla zalewa się jasnym. Nie mieszają się do ostatniego łyka. Powód? Identyczny ekstrakt, waga i alkohol. Rewelacja. Niebo w gębie. To jedyne dwukolorowe piwo jakie próbowałem. I uwierzcie mi, nie lubię wynalazków. Jednak "rezane" zaskakuje.Janek pisze:Chyba mam jakieś zaległości. Co to jest to "rezane".
Chyba jestem "uczulony" - zbyt wiele razy mnie rugano. Na ogół jakieś "matrony". A trzeba był widzieć jak trzy lata temu jakiś czas wędrowaliśmy z małżeństwem z 1.5 rocznym dzieckiem i zgorszenie owych matron jak dziesięciolatek prowadził tego 1.5 - latka (oczywiście na łatwych ścieżkach). To była dopiero zabawa!Łukasz t pisze:Janku skąd taki wniosek ? Bardzo nietrafiony wniosek. Sam od kilku lat wielokrotnie chodziłem po Tatrach z córką mojej dziewczyny. jak miała 5 lat to weszliśmy na Wrota, a jak 9 to na Kościelec. I wiele innych pagórków po drodze.Janek pisze:Jeśli Cię te dziesięciolatki "gorszą" to bardzo mi przykro
2 dzień
Trasa:
Stary Smokowiec --> Siodełko --> Dolina Małej Zimnej Wody --> Dolina Pięciu Stawów Spiskich --> Czerwona Ławka --> Dolina Staroleśna --> Siodełko --> Stary Smokowiec
Pogoda była piękna tego dnia.
Jak to na początku wyjazdu - sił miałyśmy dużo. Padła decyzja, że idziemy na Czerwoną Ławkę.
Już od Starego Smokowca żałowałam, że to ja nie nastawiłam budzika. Miałam do siebie wyrzuty, przeklinałam w duchu. Szłyśmy slalomem wymijając ludzi i miałyśmy nadzieje, że skończy się to przy rozejściu i ludzie pójdą nad wodospad. Jak się okazało... większość szła do Terinki
Jednak widoki rekompensowały tłok na szaku. Ostatnio szłyśmy w deszczu, a teraz w palącym słońcu. Przy każdej pogodzie tam jest pięknie. Wędruje się pomiędzy cudownym Grzebieniem Łomnicy i Pośrednią Granią. Słychać szum potoku.
Mijałyśmy sporo ludzi. Niektórzy byli bardzo charakterystyczni. Np. dziewczyna w złotych adidasach.
Spotkałam pewnego miłego pana, z którym krótko rozmawiałam. Naprawdę miły
Najbardziej cieszył mnie widok małej grupy starszych ludzi, którzy powoli, ale z radością w oczach, podchodzili do Terinki.
W Dolinie Pięciu Stawów Spiskich pięknie, ale... zbyt głośno.
To ja... taka... normalna w górach.
Ludzie porozkładali się jak na plaży, ukazując swoje fałdki. Za to w Terince spokój i nawet czuć było klimat.
Ze schronu wejście na Czerwoną Ławkę, to już chwila.
Lodowy (jak się ktoś przyjrzy, to nawet widać staw - jakieś 2 namioty były rozbite)
Przed łańcuchami poznałam dwóch fajnych mężczyzn (podałam adres forum, może się zalogują).
Wejście po łańcuchach
Trochę przereklamowane. Wyobrażałam sobie, że to wejście będzie inne, może nieco trudniejsze. Jednak... przy ładnej pogodzie łańcuchy były, w większości, zbędne. Wejście obok nich, według mnie, łatwiejsze. Przy deszczu co innego. Mimo niewielkiej liczby ludzi robił się korek i tak sobie rozmawiałam z nowo poznanymi kolegami
Miejsce na Czerwonej Ławce, to również rozczarowanie... Zrobiłyśmy ze 2 zdjęcia i w dół, bo... ludzie czekali, a miejsca niewiele. Cóż... Czemu to się nazywa Ławka jeżeli jest taka mała przełęcz?
Tradycyjnie okazale prezentuje się Spąga-widziałam tam wspinaczy
Zejście długie, nawet bardzo, ale... świetne widoki i rozmowy z kolegami umilały wędrówkę
W jednym miejscu stała kozica, patrzyła się na nas, a my stwierdziłyśmy, że... jednak słaby ten zoom w aparacie.
Dolina Staroleśna i Schronisko Zbójnickie takie... takie samo jak 3 lata temu.
Przy schronisku i koło było już pusto i cicho. Ci co chcieli iść w dół, to w większości poszli, a my pijąc herbatę poznałyśmy pana po 70-tce. Nocował w schroniskach, opowiadał jak chodzi już po górach ...dziesiąt lat. Sił ma sporo. Trenuje cały rok. Chyba rower i wspin w skałach. Bardzo miło się rozmawiało, ale czas naglił, słońce powoli się chowało.
Tak gadała, tak gadała... że koledzy siedząc przed schronem mnie zawołali i zaproponowali podwiezienie samochodem pod samą kwatere
Niestety nie chcieli wejść na zasłużoną kawe. Jednak... są mili ludzie, a nawet bardzo mili Fantastyczne zakończenie dnia.
Ciąg dalszy nastąpi...
Trasa:
Stary Smokowiec --> Siodełko --> Dolina Małej Zimnej Wody --> Dolina Pięciu Stawów Spiskich --> Czerwona Ławka --> Dolina Staroleśna --> Siodełko --> Stary Smokowiec
Pogoda była piękna tego dnia.
Jak to na początku wyjazdu - sił miałyśmy dużo. Padła decyzja, że idziemy na Czerwoną Ławkę.
Już od Starego Smokowca żałowałam, że to ja nie nastawiłam budzika. Miałam do siebie wyrzuty, przeklinałam w duchu. Szłyśmy slalomem wymijając ludzi i miałyśmy nadzieje, że skończy się to przy rozejściu i ludzie pójdą nad wodospad. Jak się okazało... większość szła do Terinki
Jednak widoki rekompensowały tłok na szaku. Ostatnio szłyśmy w deszczu, a teraz w palącym słońcu. Przy każdej pogodzie tam jest pięknie. Wędruje się pomiędzy cudownym Grzebieniem Łomnicy i Pośrednią Granią. Słychać szum potoku.Mijałyśmy sporo ludzi. Niektórzy byli bardzo charakterystyczni. Np. dziewczyna w złotych adidasach.
Spotkałam pewnego miłego pana, z którym krótko rozmawiałam. Naprawdę miły
Najbardziej cieszył mnie widok małej grupy starszych ludzi, którzy powoli, ale z radością w oczach, podchodzili do Terinki.
W Dolinie Pięciu Stawów Spiskich pięknie, ale... zbyt głośno.
To ja... taka... normalna w górach.
Ludzie porozkładali się jak na plaży, ukazując swoje fałdki. Za to w Terince spokój i nawet czuć było klimat.
Ze schronu wejście na Czerwoną Ławkę, to już chwila.
Lodowy (jak się ktoś przyjrzy, to nawet widać staw - jakieś 2 namioty były rozbite)
Przed łańcuchami poznałam dwóch fajnych mężczyzn
(podałam adres forum, może się zalogują). Wejście po łańcuchach
Trochę przereklamowane. Wyobrażałam sobie, że to wejście będzie inne, może nieco trudniejsze. Jednak... przy ładnej pogodzie łańcuchy były, w większości, zbędne. Wejście obok nich, według mnie, łatwiejsze. Przy deszczu co innego. Mimo niewielkiej liczby ludzi robił się korek i tak sobie rozmawiałam z nowo poznanymi kolegami
Miejsce na Czerwonej Ławce, to również rozczarowanie... Zrobiłyśmy ze 2 zdjęcia i w dół, bo... ludzie czekali, a miejsca niewiele. Cóż... Czemu to się nazywa Ławka jeżeli jest taka mała przełęcz?
Tradycyjnie okazale prezentuje się Spąga-widziałam tam wspinaczy
Zejście długie, nawet bardzo, ale... świetne widoki i rozmowy z kolegami umilały wędrówkę
W jednym miejscu stała kozica, patrzyła się na nas, a my stwierdziłyśmy, że... jednak słaby ten zoom w aparacie.
Dolina Staroleśna i Schronisko Zbójnickie takie... takie samo jak 3 lata temu.
Przy schronisku i koło było już pusto i cicho. Ci co chcieli iść w dół, to w większości poszli, a my pijąc herbatę poznałyśmy pana po 70-tce. Nocował w schroniskach, opowiadał jak chodzi już po górach ...dziesiąt lat. Sił ma sporo. Trenuje cały rok. Chyba rower i wspin w skałach. Bardzo miło się rozmawiało, ale czas naglił, słońce powoli się chowało.
Tak gadała, tak gadała... że koledzy siedząc przed schronem mnie zawołali i zaproponowali podwiezienie samochodem pod samą kwatere
Niestety nie chcieli wejść na zasłużoną kawe. Jednak... są mili ludzie, a nawet bardzo mili Fantastyczne zakończenie dnia.Ciąg dalszy nastąpi...
"pamiętaj jak Ci praca lub jakieś studia przeszkadzają w chodzeniu po górach to rzuć to w diabły" Fenek
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
Patrz jaki cwanyandy67 pisze:A ja poproszę więcej zdjęć uczestniczek
Najpierw muszę się zapytać o zgodę, a na końcu relacji wstawię link do galerii. Będzie o wiele więcej zdjęć. Nie chcę obciążać forum
"pamiętaj jak Ci praca lub jakieś studia przeszkadzają w chodzeniu po górach to rzuć to w diabły" Fenek
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
3 dzień
Trasa:
Szczyrbskie Jezioro --> Dolina Młynicy --> Bystry Przechód -->Dolina Furkotna --> schronisko pod Soliskiem --> Szczyrbskie Jezioro
To był dzień zdecydowanie zimniejszy i trochę mglisty. "Lekka" trasa okazała się całodzienną wędrówką Zdziwił mnie mały tłok w Dolinie Młynicy (pisał o tym Nyka, ale myślałam, że przy tej pogodzie będzie mało ludzi). W początkowej fazie szlaku dużą uwagę zwracałam na drzewa. Całkiem okazałe, wyrastające po kilka z jednego pnia.
Im wyżej, tym gorzej. Mgła i lekka mżawka, która na szczęście była chwilowa.
Doszłyśmy do pierwszego stawu. Z tego miejsca doskonale już widać Wodospad Skok. Całkiem on spory. Ludzie często dochodzili do tego miejsca i się cofali. Słusznie
Od tego miejsca, idąc z górę, pojawiają się stawy. Zwykle małe, ale urokliwe. Liczyłam, ale... później przestałam. Nad wodospadem w jednym miejscu łańcuch. Gdzieniegdzie płynie woda, pewnie dlatego.
Doszłyśmy w końcu do Capiego Stawu, zdążyłyśmy go zobaczyć i naszła mgła.
Puściłyśmy wodze fantazji. Wysepka wygląda jak wielka żaba, a kamienie jak wieloryby
Niestety otoczenia stawu nie widziałyśmy. Szkoda.
Ubrałyśmy się cieplej i ruszyłyśmy w górę. Niekiedy było dość niebezpiecznie. Tuż przy szczycie oderwałam się od reszty i poszłam swoim tempem w górę, spotykając pewnego chłopaka... który w obcym języku (do dziś nie wiem w jakim), zaoferował mi pomoc - podając dłoń. Niczego trudnego nie było i odmówiłam (cholera...). Minęłam grupę emerytów w Niemiec i zaczęły się łańcuchy. Czytałam Nykę i nie wiem jak czytałam, bo... nie miałam pojęcia, że tam będą jakieś łańcuchy
Trudności, jak dla mnie, nie było, przeszkadzało tylko zimno. Stwierdziłam, że Bystry Przechód jest faktycznie bystry Wąski, bardzo wąski.
Później działy się już tylko dziwne, ale i interesujące rzeczy. Czekałam tuż obok tego przejścia na resztę ekipy.
-Chłopak, który chciał mi pomagać kręcił się cały czas obok tego miejsca. Schodził i wchodził, siadał - hmm.
-Dziewczyna weszła i sapiąc zmęczeniowo-strachliwie nie wiedziała co zrobić z nogami. Gdzie postawić prawą, a gdzie lewą. Wcale jej się nie dziwie, gdybym miała biało-różowe adidasy też bym się bała.
-Pewien grubszy pan, który musiał przechodzić bokiem przez Bystry Przechód i do tego lekko wciągnąć/zdusić brzuch.
-Wszyscy schodzący plecami do skały na łańcuchu.
Tak siedziałam, obserwowałam, a mgła opadała na mój polar... Czas leciał, nikt ode mnie nie szedł, zaczęłam się powoli martwić, a tu okazało się, że grupa emerytów z Niemiec nie dawała rady na łańcuchach. Dwie panie spanikowały i partnerzy próbowali im pomóc.... uwaga! trzymając je pod pachami i wciągając. Ech... gdyby im chociaż pupy podnosili...
Z Doliny Furkotnej widziałam tyle...
Cóż, pomyślałam, że trzeba będzie tam wrócić, bo co to za przyjemność oglądać kamienie pod nogami.
W lekkim deszczu skręciłyśmy do schroniska pod Soliskiem. Pusto... zero klapkowiczów! Brzydka pogoda ma plusy. Zdążyłyśmy się najeść i jak lunęło... wskoczyłyśmy na kolejkę. Nigdy tego nie robiłam w ulewie. Wielka frajda, niezapomniany zjazd
Ciąg dalszy nastąpi...
Trasa:
Szczyrbskie Jezioro --> Dolina Młynicy --> Bystry Przechód -->Dolina Furkotna --> schronisko pod Soliskiem --> Szczyrbskie Jezioro
To był dzień zdecydowanie zimniejszy i trochę mglisty. "Lekka" trasa okazała się całodzienną wędrówką
Zdziwił mnie mały tłok w Dolinie Młynicy (pisał o tym Nyka, ale myślałam, że przy tej pogodzie będzie mało ludzi). W początkowej fazie szlaku dużą uwagę zwracałam na drzewa. Całkiem okazałe, wyrastające po kilka z jednego pnia.Im wyżej, tym gorzej. Mgła i lekka mżawka, która na szczęście była chwilowa.
Doszłyśmy do pierwszego stawu. Z tego miejsca doskonale już widać Wodospad Skok. Całkiem on spory. Ludzie często dochodzili do tego miejsca i się cofali. Słusznie
Od tego miejsca, idąc z górę, pojawiają się stawy. Zwykle małe, ale urokliwe. Liczyłam, ale... później przestałam. Nad wodospadem w jednym miejscu łańcuch. Gdzieniegdzie płynie woda, pewnie dlatego.
Doszłyśmy w końcu do Capiego Stawu, zdążyłyśmy go zobaczyć i naszła mgła.
Puściłyśmy wodze fantazji. Wysepka wygląda jak wielka żaba, a kamienie jak wieloryby
Niestety otoczenia stawu nie widziałyśmy. Szkoda.
Ubrałyśmy się cieplej i ruszyłyśmy w górę. Niekiedy było dość niebezpiecznie. Tuż przy szczycie oderwałam się od reszty i poszłam swoim tempem w górę, spotykając pewnego chłopaka... który w obcym języku (do dziś nie wiem w jakim), zaoferował mi pomoc - podając dłoń. Niczego trudnego nie było i odmówiłam (cholera...). Minęłam grupę emerytów w Niemiec i zaczęły się łańcuchy. Czytałam Nykę i nie wiem jak czytałam, bo... nie miałam pojęcia, że tam będą jakieś łańcuchy
Trudności, jak dla mnie, nie było, przeszkadzało tylko zimno. Stwierdziłam, że Bystry Przechód jest faktycznie bystry Wąski, bardzo wąski. Później działy się już tylko dziwne, ale i interesujące rzeczy. Czekałam tuż obok tego przejścia na resztę ekipy.
-Chłopak, który chciał mi pomagać kręcił się cały czas obok tego miejsca. Schodził i wchodził, siadał - hmm.
-Dziewczyna weszła i sapiąc zmęczeniowo-strachliwie nie wiedziała co zrobić z nogami. Gdzie postawić prawą, a gdzie lewą. Wcale jej się nie dziwie, gdybym miała biało-różowe adidasy też bym się bała.
-Pewien grubszy pan, który musiał przechodzić bokiem przez Bystry Przechód i do tego lekko wciągnąć/zdusić brzuch.
-Wszyscy schodzący plecami do skały na łańcuchu.
Tak siedziałam, obserwowałam, a mgła opadała na mój polar... Czas leciał, nikt ode mnie nie szedł, zaczęłam się powoli martwić, a tu okazało się, że grupa emerytów z Niemiec nie dawała rady na łańcuchach. Dwie panie spanikowały i partnerzy próbowali im pomóc.... uwaga! trzymając je pod pachami i wciągając. Ech... gdyby im chociaż pupy podnosili...
Z Doliny Furkotnej widziałam tyle...
Cóż, pomyślałam, że trzeba będzie tam wrócić, bo co to za przyjemność oglądać kamienie pod nogami.
W lekkim deszczu skręciłyśmy do schroniska pod Soliskiem. Pusto... zero klapkowiczów! Brzydka pogoda ma plusy. Zdążyłyśmy się najeść i jak lunęło... wskoczyłyśmy na kolejkę. Nigdy tego nie robiłam w ulewie. Wielka frajda, niezapomniany zjazd
Ciąg dalszy nastąpi...
"pamiętaj jak Ci praca lub jakieś studia przeszkadzają w chodzeniu po górach to rzuć to w diabły" Fenek
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
[galeria zdjęć] http://picasaweb.google.com/103556764021884049151
